I FZ 118/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2025 r. sygn. akt III SA/Wa 2055/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2018 r. do maja 2020 r. oraz od lipca 2020 r. do listopada 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z 27 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 2055/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji), działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę R. W. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 20 maja 2025 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2018 r. do maja 2020 r. oraz od lipca 2020 r. do listopada 2021 r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zawierający prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do tego wezwania w wyznaczonym terminie, został uznany za doręczony stronie z dniem 10 października 2025 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. Siedmiodniowy termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął bezskutecznie z dniem 17 października 2025 r. (piątek). Z akt sprawy wynika, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uiścił należnego wpisu sądowego od skargi. W świetle powyższych okoliczności, Sąd pierwszej instancji z tego powodu orzekł o odrzuceniu skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie i procedowanie w sprawie, przyjęcie pisma i rozpatrzenie złożonej skargi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: - art. 230 § 1 P.p.s.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu, - art. 220 § 1 P.p.s.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu, - art. 220 § 3 P.p.s.a. polegające na dokonaniu czynności odrzucenia skargi pomimo braku prawidłowego zawiadomienia skarżącego o konieczności uiszczenia opłaty sądowej, - art. 73 P.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, nieprawidłowe wezwanie skarżącego, wezwanie pod błędny adres, brak pozostawienia awizacji, braku kolejnej awizacji co uniemożliwiło skarżącemu dokonanie czynności zleconej przez Sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, wbrew argumentacji skarżącego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo skierował wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie stosownego wpisu na adres podany w skardze, tj. ul. [...]. Adres ten również koresponduje z adresem wskazanym przez skarżącego na kopercie, w której znajdowała się rzeczona skarga (k. 9 akt sądowych). Przede wszystkim, należy zwrócić uwagę, że skarżący inicjując postępowanie sądowoadministracyjne, jest zobowiązany do zachowania należytej staranności w dbaniu o własne interesy. W tej sytuacji uznać należało, że wskazanie konkretnego adresu w treści skargi oraz na kopercie nadawczej stanowi jednoznaczne i kategoryczne oświadczenie wiedzy strony co do miejsca, w którym manifestuje on gotowość do odbioru pism urzędowych. Sąd nie ma obowiązku domyślać się intencji strony ani prowadzić dochodzenia w celu ustalenia, czy podany przez nią adres jest aktualny bądź właściwy. Skoro skarżący sam, w sposób świadomy i swobodny, podał rzeczony adres w pismach wszczynających postępowanie, to zaniechanie jego weryfikacji lub oczekiwanie, że Sąd skieruje korespondencję w inne miejsce, stanowi rażące zaniedbanie, którego negatywne konsekwencje procesowe obciążają wyłącznie stronę skarżącą. Z kolei w myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W razie stwierdzenia braków formalnych pisma, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, skargi o wznowienie postępowania) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Jeśli zaś pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie, skarga o wznowienie postępowania – podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi został skarżącemu doręczony w trybie art. 73 P.p.s.a. Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której ww. odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został przesłany skarżącemu wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana - pierwszy raz w dniu 26 września 2025 r. i drugi raz w dniu 6 października 2025 r., a następnie w związku z jej niepodjęciem została zwrócona do nadawcy w dniu 13 października 2025 r. Przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi uznano za doręczoną stronie z dniem 10 października 2025 r. Siedmiodniowy termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął bezskutecznie z dniem 17 października 2025 r. (piątek). Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionuje samego faktu nieuiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym przez Sąd terminie jego wysokości. Z uwagi na to, że zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. podlega odrzuceniu skarga, od której - mimo wezwania - nie został uiszczony należny wpis, a spełnienie tych przesłanek w okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, należy uznać, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.