I FZ 94/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1070/17 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 25 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z 8 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1070/17 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem RM" wezwał, zastępującego skarżącego radcę prawnego, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 8.934,00 zł. W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik strony wnosił o jego uchylenie. Zarzucił przy tym WSA naruszenie art. 215 § 1, art. 216, art. 220 § 1 i 4 oraz art. 230, 231 P.p.s.a. w związku z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym określeniem kwoty wpisu stosunkowego, obliczonego w oparciu sumę zawyżonego podatku naliczonego w kwocie 459.706,00 zł oraz podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u.". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do WSA we Wrocławiu skargi strony była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 25 lipca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z 10 lutego 2016 r., mocą której określono skarżącemu za poszczególne kwartały 2013 r.: nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, zobowiązania podatkowe w wysokości odmiennej od zadeklarowanej przez stronę, jak również podatek do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W sprawie nie było sporne, że od skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego należny był wpis stosunkowy. Zdaniem jednak strony skarżącej Przewodniczący Wydziału, wartość przedmiotu zaskarżenia (WPZ) określił (kształtując tym samym pośrednio kwotę wpisu sądowego) w kwocie znacznie wyższej, niż wynikająca z decyzji należność pieniężna będąca przedmiotem zaskarżenia. Błędnie bowiem zliczył całą wartość zadeklarowanego przez skarżącego podatku naliczonego, podczas stanowi ona już element zobowiązania podatkowego, które określono w decyzji. Zdaniem strony na WPZ w sprawie składać powinna się różnica w wysokości zobowiązania podatkowego ukształtowanego (określonego) w decyzji w kwocie 84.041,00 zł, w miejsce zobowiązania podatkowego zadeklarowanego przez skarżącego w kwocie 57.956,00 zł (co wynika z sentencji decyzji) oraz kwota do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W konsekwencji WPZ w sprawie to 459.707,00 zł. Zdaniem jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA we Wrocławiu prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu, obliczając wysokość wpisu sądowego od skargi uwzględnił wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 893.328,00 zł (obliczoną w oparciu o sumę zawyżonego podatku naliczonego za wszystkie cztery kwartały 2013 r. w kwocie 459.706,00 zł oraz podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w kwocie 433.622,00 zł) i wezwał skarżącego, zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 8.934,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Strona we wniesionej skardze decyzję organu odwoławczego zakwestionowała w całości, i w ramach tej skargi za niezasadne uznała kwestionowanie przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak i obowiązek zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Wartością przedmiotu zaskarżenia była więc cała kwota podatku od towarów i usług naliczonego wynikająca z zakwestionowanych faktur oraz kwota podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., określona w tej decyzji. Nie jest natomiast miarodajne w przypadku podatku od towarów i usług ustalanie wartości przedmiotu zaskarżenia przy uwzględnieniu zobowiązania określonego przez organ w danym okresie rozliczeniowym i zobowiązania zadeklarowanego w tym okresie przez podatnika. Specyfika bowiem rozliczenia podatku od towarów i usług polega na tym, że w danym okresie rozliczeniowym może wystąpić zobowiązanie podatkowe do zapłaty lub nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu lub przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy. Nadwyżka podatku naliczonego z poprzedniego okresu rozliczeniowego, czy też okresów rozliczeniowych, może więc wpływać na rozliczenie miesiąca, w którym nie wystąpiło zdarzenie tę nadwyżkę generujące (zakup przez podatnika towarów lub usług związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą), którego wynikiem może być zobowiązanie podatkowe do zapłaty lub nadwyżka podatku naliczonego do zwrotu lub do przeniesienia. Wynik więc rozliczenia danego okresu rozliczeniowego nie zależy zatem w każdym wypadku, tylko i wyłącznie od kwestionowanych przez stronę w skardze elementów składowych deklaracji dla podatku od towarów i usług. W konsekwencji ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia w oparciu o różnicę między rozliczeniem tego okresu przez podatnika, a rozliczeniem przez organ nie zawsze pokrywałoby się z należnością pieniężną kwestionowaną w skardze. Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.