I OSK 2184/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Marian Wolanin sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 328/23 w sprawie ze skarg D.S. i J.L. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 22 grudnia 2022 r. nr GK-II.7213.37.2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z 10 maja 2023 roku sygn. II SA/Rz 328/23 oddalił skargi J.L i D.S. na decyzję Wojewody [...], która zatwierdzała projekt scalenia gruntów we wsi J. Skargę kasacyjną od wyroku wywiodła D.S. zarzucając Sądowi pierwszej instancji: I. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 1 ust. 1 ustawy scaleniowej, poprzez niewłaściwą interpretację i ustalenie, iż Starosta nie ma obowiązku przyjęcia propozycji czy zastrzeżeń strony czy też nie jest związany opinią komisji o której mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, co więcej nie ma obowiązku w ogóle odnosić się do stanowiska komisji, podczas gdy przepis ten reguluje scalenie jako akcję zmierzającą do uporządkowania stanu gruntów na danym terenie inicjowaną i akceptowaną generalnie przez większość. Interesy właścicieli nieruchomości chronione są odpowiednią procedurą, w ramach której projektowane rozwiązania mają być ujawniane, uprawnienie do udziału w podejmowaniu najbardziej istotnych decyzji należy do wszystkich zainteresowanych, zgłaszane zastrzeżenia mają być rozpatrywane komisyjnie, wreszcie uczestnicy reprezentowani są przez wybieraną przez siebie radę (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 150/15). Zaakcentowano, że w takiej sytuacji arbitralne podejmowanie decyzji przez [...] Biuro Geodezji, czy samego Starostę jest wykluczone, a działania takie naruszają wprost przepisy ustawy scaleniowej. Akceptowanie takiego stanu tworzy wręcz mechanizmy korupcyjne, oddając geodecie i staroście nieograniczone prawo decydowania o pozbawieniu obywateli prawa własności. Podkreślono, że zasadniczym celem scalenia gruntów jest tworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych, a nie tak jak to miało miejsce do tworzenia gorszych warunków gospodarowania. W ocenie skarżącej doszło do wywłaszczenia jej z nieruchomości wbrew celom ustawy z jednoczesnym naruszeniem przepisów o udziale tzw. czynnika społecznego w scaleniu, ponieważ komisja była przeciwna takiej zamianie gruntów, a Starosta wbrew stanowisku komisji jednoosobowo zadecydował o wywłaszczeniu na cel inny niż społeczny i nie przedstawił w treści decyzji żadnych argumentów, które za tym by przemawiały, ograniczając się do tautologicznego wyjaśnienia, iż zrobił tak, bo mógł tak zrobić. 2. art. 5 ust. 1 ustawy o scaleniu i wymianie gruntów, z którego wynika, iż ,jeżeli do racjonalnego ukształtowania gruntów wchodzących w skład gospodarstw rolnych zachodzi potrzeba zmiany ich położenia w drodze wzajemnej wymiany, wymiana taka może być dokonana na zgodny wniosek właścicieli tych gruntów. Organ zatwierdził projekt wymiany gruntów, a następnie wydał decyzję scaleniową z pominięciem stanowiska skarżącej, która nie wyraziła zgody na dokonanie wzajemnej wymiany gruntów w sposób przedstawiony w projekcie scalenia, podczas gdy wymiana taka może być dokonana na zgodny wniosek właścicieli tych gruntów. Wskazano, że wbrew twierdzeniom organu skarżąca nie została objęta procesem scalenia, ponieważ ani ona, ani właściciel, który otrzymał jej działkę nie posiadali kilku nieruchomości rolnych, które należało scalić. Nie doszło zatem do scalenia kilku gruntów w jedną większą działkę. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia; 1) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 b ppsa w zw. z art. 151 ppsa w zw. z art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie skargi oraz bezpodstawne jej pominięcie w części w jakiej zachodziły przesłanki do uznania, iż procedura scalenia gruntów została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa, jednocześnie naruszając interesy osób i gospodarstw, których scalenie dotyczy, gdyż Starosta zignorował stanowisko komisji, nie uzasadniając w żaden sposób dlaczego to zrobił. Wskazano, iż pominięcie przez Starostę pozytywnej opinii komisji, o której mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, co do zastrzeżeń skarżącej do projektu scalenia gruntów i odmowę wprowadzenia zmian w projekcie scalenia, zgodnie z tą opinią bez jakiegokolwiek uzasadnienia - "bo tak" spowodowało przekroczenie zasady państwa prawa i granice uznania administracyjnego, a prawidłowe zastosowanie tego przepisu wymaga uwzględnienia także zasad słuszności i sprawiedliwości rozstrzygnięcia 2) art. 134 ppsa w zw. z art. 106 § 3 ppsa w zw. z art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa oraz 8 kpa poprzez nierozważenie całości materiału zebranego w sprawie i dokonanie nieprawidłowych ustaleń polegających na uznaniu, że skarżąca otrzymała sprawiedliwy ekwiwalent w wyniku podjętych decyzji scaleniowych, podczas gdy przed okazaniem projektu scalenia gruntów uczestnik scalenia może złożyć geodecie-projektantowi scalenia propozycje co do sposobu wydzielenia gruntów w zamian za grunty dotychczas posiadane, w szczególności w zakresie ich lokalizacji. Podkreślono, że skarżąca uczestniczyła w takich czynnościach i okazała, iż chce grunt w dotychczasowej lokalizacji (z ewentualną drobną korektą granic). Powyższe geodeta początkowo zaakceptował, ale z nieznanych przyczyn "zmienił zdanie" i wydzielił skarżącej mniej atrakcyjny grunt. Wskazano, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla wydzielenia jej gruntu w innym miejscu. Podkreślono również, że organ przygotowując projekt scalenia gruntów wsi Jankowice w swojej ocenie zawarł w nim rozwiązania techniczne zapewniające realizację celów scalenia, a w rzeczywistości ani Wojewoda, ani Starosta nie wskazał na żadne kryteria, którymi kierował się w zakresie uznania równorzędności gruntów. Podniesiono, że w ramach procesu scalenia skarżącej został przyznany grunt o nierównej wartości szacunkowej w zamian za grunty dotychczas posiadane, została wydzielona działka w innym miejscu o gorszych parametrach, a także nie zostały zrekompensowane poniesione straty. 3) 141 § 4 ppsa poprzez brak w uzasadnieniu wyroku wymaganych elementów przewidzianych dla uzasadnienia, a mianowicie Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych przez skarżących zarzutów, ponadto nie podał i nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaakcentowano, że Sąd pierwszej instancji ograniczając się do przedstawienia stanu faktycznego i przytoczenia zarzutów skarżących, jedynie wskazał, iż wykonując swe obowiązki kontrolne nie stwierdził, iż kwestionowane czynności Starosty i Wojewody noszą cechy dowolności i nie uwzględniają interesu społecznego. W ocenie skarżącej kasacyjnie powyższe ustalenie jest oderwane od stanu faktycznego. Jednocześnie wskazano, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu nie zawarł podstawy prawnej swego rozstrzygnięcia, ani żadnych wskazówek do dalszego postępowania i nie analizuje jakie uchybienia miały wpływ na wynik postępowania a jakie nie miały, całkowicie je pomijając. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; Wniesiono o rozpoznanie skargi poza rozprawą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2024, poz. 935 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Na wstępie należy poczynić uwagę porządkującą, bowiem choć skarga kasacyjna formułuje zarzuty naruszenia przepisów "ustawy scaleniowej", "ustawy o scalaniu i wymianie gruntów", czy "kpa" to jednocześnie nie definiuje użytych skrótów. Analiza treści skargi kasacyjnej doprowadziła Sąd do wniosku, że zarzuty te dotyczą ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1223 – dalej jako: u.s.w.g.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej jako k.p.a.). Skarga kasacyjna w pierwszej kolejności zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1 u.s.w.g. poprzez niewłaściwą interpretację i ustalenie, że Starosta nie ma obowiązku przyjęcia propozycji czy zastrzeżeń strony ani nie jest związany opinią komisji scaleniowej, a także nie ma obowiązku w ogóle odnosić się do stanowiska komisji. Skarżąca kasacyjnie podnosiła, że takie podejście prowadzi do arbitralnego podejmowania decyzji i narusza cele ustawy, jaką jest poprawa struktury obszarowej gospodarstw rolnych, a nie ich pogorszenie, zarzucając jednocześnie faktyczne wywłaszczenie nieruchomości wbrew celom ustawy i z naruszeniem przepisów o udziale czynnika społecznego w scaleniu. Argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie. Opinia komisji doradczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 u.s.w.g., nie ma charakteru wiążącego dla starosty. Jest to opinia konsultacyjna, którą starosta ma obowiązek uzyskać i rozważyć, jednakże zachowuje on uprawnienie do podjęcia decyzji odmiennej od stanowiska komisji, kierując się przy tym przepisami prawa materialnego oraz dokonując oceny interesu publicznego i słusznych interesów uczestników postępowania. Komisja scaleniowa pełni istotną funkcję partycypacyjną i gwarancyjną, zapewniając udział właścicieli gruntów w procesie i możliwość artykulacji ich interesów. Niemniej jednak nie odbiera ona staroście roli gospodarza postępowania scaleniowego, odpowiedzialnego za ostateczne rozstrzygnięcie. Komisja scaleniowa stanowi ciało opiniodawcze, przy jednoczesnym zachowaniu decydującej roli starosty. W konsekwencji, choć starosta nie jest prawnie związany stanowiskiem komisji, jej opinia wywiera istotny wpływ na przebieg i legitymizację procesu scaleniowego. Uwzględnienie tej opinii (lub rzeczowe uzasadnienie jej częściowego pominięcia) służy zapewnieniu zgodności decyzji scaleniowej z zasadami praworządności i sprawiedliwości proceduralnej, co w niniejszej sprawie w istocie miało miejsce. Jakkolwiek, bowiem skarżąca kasacyjnie kwestionuje stanowisko starosty, to Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja w zestawieniu z materiałem dowodowym poddaje się kontroli w tym zakresie. Starosta, po uzyskaniu opinii komisji, przeprowadził oględziny terenów działek skarżącej, co zostało odzwierciedlone w notatce służbowej i załączniku do decyzji zatwierdzającej projekt scalenia. Starosta uzasadnił swoje rozstrzygnięcie, wskazując, że w wyniku scalenia nie doszło do pogorszenia warunków gospodarowania skarżącej. Nowo wydzielona działka nr [...] ma powierzchnię tożsamą z dotychczasową działką nr [...], stanowi ten sam użytek rolny i ma tę samą klasę bonitacyjną (RIIIa). Ponadto, jej wartość szacunkowa po scaleniu (84,61 pkt) jest nawet nieco wyższa niż przed scaleniem (83,70 pkt). Działka nr [...] obejmuje około połowy powierzchni działki przedscaleniowej i znajduje się w tym samym terenie rolnym z analogicznym dostępem do drogi publicznej. Zatem, zarzut wywłaszczenia wbrew celom ustawy jest nieuzasadniony, gdyż cel scalenia, jakim jest poprawa struktury obszarowej gospodarstw rolnych, został osiągnięty, a skarżąca otrzymała grunt o równej wartości szacunkowej. Argumentacja skarżącej o gorszych parametrach działki nie znalazła potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, a jej subiektywne odczucia w tym zakresie nie mogą podważać obiektywnych ustaleń organów. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 5 ust. 1 u.s.w.g. poprzez zatwierdzenie projektu wymiany gruntów z pominięciem zgody skarżącej, mimo że, jak ona twierdziła, nie doszło do scalenia, a jedynie do nieuzasadnionej wymiany gruntów pomiędzy dwoma właścicielami, z których żaden nie posiadał wielu nieruchomości wymagających scalenia. Ten zarzut również jest niezasadny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wymiany gruntów w rozumieniu art. 5 ust. 1 u.s.w.g. Przepis ten reguluje odrębne postępowanie wymienne, które może być dokonane wyłącznie na zgodny wniosek właścicieli. Tymczasem czynności geodety, komisji i organów doprowadziły do przesunięcia obszaru gospodarowania skarżącej z dotychczasowego terenu działki nr [...] w kierunku wschodnim, wyznaczonym granicami nowej działki nr [...]. Nie oznacza to jednak wymiany w sensie prawnym, a przepis art. 5 ust. 1 u.s.w.g. nie stanowił podstawy działań prawnych organu. Natomiast sama zmiana położenia działek pomiędzy dwoma sąsiadami dokonana w prawidłowo przeprowadzonym scaleniu mimo ich indywidualnego sprzeciwu nie narusza konstytucyjnie chronionego prawa własności. Staje się bezprawna jedynie wówczas, gdy organ przekroczy ustawowe ramy ekwiwalentności albo pominie proceduralne gwarancje uczestników, co nie miało jednak miejsca w badanej sprawie. Niezasadnie Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie przepisów art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 b p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz 8 k.p.a. poprzez nierozważenie całości materiału zebranego w sprawie. Argumentacja skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku o braku zrozumienia istoty procedury scaleniowej, a w szczególności faktu, że stworzenia korzystniejszych warunków gospodarowania, nie można odnosić do pojedynczej granicy, ale chodzi o całościową poprawę struktury obszarowej. Cechą charakterystyczną postępowania scaleniowego jest to, że organy administracyjne opracowujące projekt scalenia korzystają ze swobody w jego ukształtowaniu i wyborze najlepszego, ich zdaniem, rozwiązania w danych warunkach. W toku postępowania scaleniowego rodzą się zwykle liczne konflikty pomiędzy uczestnikami oczekującymi wyłącznie na poprawę ich warunków gospodarowania. Tymczasem, realizacja celów scalenia określonych w art. 1 ust. 1 u.s.w.g., nie może dotyczyć każdej pojedynczej działki i sytuacji, gdyż jest to niemożliwe. Wydana decyzja o scaleniu jest wynikiem pewnego kompromisu, niekiedy bowiem kosztem jednej działki, czy też jednego uczestnika scalenia, następuje istotna poprawa warunków gospodarowania na innych działkach, uzasadniająca w łącznym rozrachunku przyjęte rozwiązanie. Istotne i konieczne jest, aby cel scalenia, czyli stworzenie korzystniejszych warunków gospodarowania poprzez poprawę struktury obszarowej gospodarstwa rolnego, racjonalne ukształtowanie rozłogów gruntów oraz dostosowanie granic nieruchomości do systemu dróg oraz rzeźby terenu, został zrealizowany odnośnie do każdego z wydzielonych w wyniku scalenia gospodarstw rolnych. Istotne jest również, aby każdy z uczestników scalenia otrzymał w jego wyniku pełny ekwiwalent swego gospodarstwa pod względem wartościowym i ilościowym. Nawet rzeczywiście zaistniałe w jednostkowym przypadku naruszenie indywidualnego interesu uczestnika scalenia nie podważa legalności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia, gdy zachowana pozostaje podstawowa zasada wydzielenia gruntów określona w art. 8 ust. 1 u.s.w.g. (por. wyroki NSA z: 27 października 2023 r. sygn. I OSK 695/21, 13 czerwca 2018 r., II OSK 1706/16 i 8 listopada 2005 r., II OSK 123/05). Organy, prowadząc czynności scalenia, korzystają z określonej prawem swobody, która jest niezbędna do wybrania optymalnego w danych warunkach rozwiązania dla całego obszaru scalenia. Zdarza się, że optymalne rozwiązanie dla ogółu uczestników nie odpowiada indywidualnym interesom pojedynczego uczestnika. Jednakże, jeśli dotychczasowe warunki gospodarowania nie uległy pogorszeniu, a cel scalenia został osiągnięty, to brak uwzględnienia zgłoszonych propozycji przez właściciela gruntu nie stanowi naruszenia art. 1 ust. 1 u.s.w.g. W rozpatrywanej sprawie, organy wskazały, dlaczego przyjęte rozwiązanie było uzasadnione w kontekście poprawy struktury obszarowej gospodarstw, co wyklucza zarzut dowolności. Również pominięcie przez Starostę pozytywnej opinii komisji co do zastrzeżeń skarżącej i odmowa wprowadzenia zmian w projekcie scalenia nie narusza w badanym przypadku prawa. Jakkolwiek, skarżąca argumentuje, że Starosta nie uzasadnił swojego stanowiska, przez co doszło do naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 107 ust. 1 i 3 k.p.a., art. 32 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 8 i art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a.) to należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja poddaje się kontroli w tym zakresie. Wskazać trzeba na załącznik nr 3 do decyzji Starosty [...] z dnia 8 lipca 2022 r., który stanowi rozpatrzenie zastrzeżeń do projektu scalania, przy czym całą stronę 1 tego załącznika poświęcono zastrzeżeniom skarżącej kasacyjnie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo w tej sytuacji ocenił, że Starosta, pomimo pozytywnej opinii komisji, miał prawo do nieuwzględnienia zastrzeżeń strony. Starosta, w celu rozważenia zasadności zgłoszonych zastrzeżeń, po uzyskaniu opinii komisji, przeprowadził oględziny terenów działek, co zostało udokumentowane. W załączniku nr 3 do decyzji Starosty z dnia 8 lipca 2022 r. zawarto wyjaśnienie sposobu rozpatrzenia zastrzeżeń do projektu scalenia, a organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób adekwatny odniósł się do argumentów skarżącej, wyjaśniając powody, dla których nie uznał zgłoszonych przez nią zastrzeżeń. Tym samym, zarzut braku uzasadnienia i odniesienia się do stanowiska komisji jest nieuzasadniony. Organy administracji mają obowiązek prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i wyjaśniać zasadność podjętej decyzji, co w niniejszej sprawie zostało spełnione. Odniesiono się do wszystkich kluczowych kwestii podniesionych przez skarżącą. To, że argumentacja organów nie była zbieżna z oczekiwaniami skarżącej, nie oznacza naruszenia przepisów postępowania czy przekroczenia granic uznania administracyjnego, o ile decyzja nie nosi cech dowolności, a takowej Sąd pierwszej instancji zasadnie nie stwierdził. Również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wymaganych elementów w uzasadnieniu wyroku, w szczególności braku odniesienia się do zarzutów skarżących, braku podania i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także ograniczenie się do przedstawienia stanu faktycznego i przytoczenia zarzutów, jest nieuzasadniony. Analiza uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wskazuje, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skargi, przedstawił stan faktyczny sprawy, powołał i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia, a także wskazał na okoliczności, które doprowadziły do oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji jednoznacznie wskazał, które ustalenia faktyczne przyjął i dlaczego. Argumentacja skarżącej o oderwaniu ustaleń Sądu od stanu faktycznego i braku wpływu zamiany położenia dwóch działek na ogólny cel scalenia jest chybiona, skoro Sąd pierwszej instancji wykazał, że w wyniku scalenia doszło do poprawy warunków gospodarowania, a skarżąca otrzymała ekwiwalent odpowiadający wymogom prawnym. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., stanowiąc klarowną i wyczerpującą podstawę rozstrzygnięcia. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. - będącego przepisem procesowym - w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu wpływ ewentualnego naruszenia wymogów uzasadnienia, skargą kasacyjną wykazany nie został. Uzasadnienie wyroku nie musi natomiast zawierać kazuistycznego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony (por: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 3919/17), co nietrafnie zarzuca skarga kasacyjna. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.