I OZ 212/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 1110/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 listopada 2023 r. nr SKO.41/2683/OS/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 1110/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dale: Sąd I instancji), po rozpoznaniu wniosku J. P. (dalej: Skarżący), na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: Kolegium) z 9 listopada 2023 r. nr SKO.41/2683/OS/2023 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Kolegium, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o odmowie umorzenia Skarżącemu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W ocenie Sądu I instancji, nie kwalifikuje się ona do wstrzymania jej wykonania. Nie nakłada ona bowiem na Skarżącego żadnych obowiązków, ani nie przyznaje mu uprawnień, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący podał, że z akt sprawy jasno wynika, że wobec Skarżącego prowadzona jest egzekucja. Organy orzekające w sprawie odmówiły mu wsparcia, a on znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek Skarżącego dotyczy wstrzymania wykonania decyzji Kolegium z 9 listopada 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 16 lutego 2023 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W tej sytuacji zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. Nie można również zgodzić się ze Skarżącym, że skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji – jest kontynuacja egzekucji wobec Skarżącego. W związku z powyższym nie mają również znaczenia argumenty Skarżącego dotyczące jego trudnej sytuacji finansowej. W tej sytuacji, wobec braku zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.