I SA/Gl 1377/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Anna Rotter, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr COF.OUR.635.5795.2023 ŁD.SA.ZZ 12729944 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z 11 sierpnia 2023 r. nr COF.OUR.635.5795.2023 ŁD.SA.ZZ 12729944, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej: K.p.a. i art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), dalej; u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust., 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1689), dalej; ustawa abonamentowa, po rozpoznaniu zażalenia M.D. (dalej: zobowiązana, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie z 11 lipca 2023 r. nr [...] wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym zarzuty zobowiązanej uznano za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor COF w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązaną, przekazał do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej: organ egzekucyjny) tytuł wykonawczy z 12 maja 2023 r. nr 19710E1-55/KR/2023, obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2018 r. do lipca 2022 r. w wysokości 1.282,70 zł, odsetek w wysokości 203,08 zł oraz kosztów upomnienia w wysokości 16,00 zł. Organ egzekucyjny pismem z 5 czerwca 2023 r. przekazał wierzycielowi, na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty wniesione przez pełnomocnika zobowiązanej w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Ponadto organ egzekucyjny poinformował, że 17 maja 2023 r. dokonano zajęcia z ubezpieczenia społecznego, a zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zobowiązana odebrała w dniu 22 maja 2023 r. Zobowiązana pismem z 29 maja 2023 r., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zarzuty, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a.). Wierzyciel postanowieniem z 11 lipca 2023 r. oddalił zarzuty nieistnienia obowiązku oraz określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu. Ponadto wierzyciel przekazał zobowiązanej, jako dowody w sprawie: kserokopię odcinka "U" z książeczki radiofonicznej [...], kserokopię odcinka "U" z książeczki radiofonicznej [...], duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z 16 maja 2008 r., wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający przesłanie w dniu 16 maja 2008 r. do zobowiązanej pakietu startowego (P) zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat. Pełnomocnik zobowiązanej wniósł zażalenie na postanowienie wierzyciela z 11 lipca 2023 r. W zażaleniu pełnomocnik zobowiązanej podtrzymał wniesione zarzuty. Ponownie wskazał, że zobowiązana w okresie do października 2011 r. zamieszkiwała w R. przy ul. [...], a od października 2011 r. zamieszkuje w R. przy ul. [...] oraz, że w dacie zmiany miejsca zamieszkania wobec wyzbycia się posiadanych odbiorników RTV zgłosiła o fakcie zaprzestania używania tych urządzeń składając stosowny dokument. Zatem wskutek dokonanego zgłoszenia zaprzestania używania tych urządzeń ustały okoliczności uzasadniające uiszczanie opłaty abonamentowej RTV. Z tych też względów od października 2011 r. zobowiązana nie uiszczała opłaty abonamentowej RTV, a z uwagi na upływ czasu nie posiada dokumentu potwierdzającego fakt zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor COF omówił przepisy prawa dotyczące określenia wysokości stawek abonamentowych, a następnie wskazał, że stawki zawarte w tytule wykonawczym z 12 maja 2023 r. nr 19710E1-55/KR/2023, obejmujące zaległość za okres od stycznia 2018 r. do lipca 2022 r. zostały wskazane prawidłowo. Ponadto w przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano podstawę prawną obowiązku tj. art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej, tym samym zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika z tego przepisu właściwie został oddalony. Wierzyciel stwierdził istnienie obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej po stronie zobowiązanej, gdyż w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. znajduje się wpis o rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego używanego pod adresem: ul. [...], [...] R., zgłoszony na imię i nazwisko zobowiązanej. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna nr [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych, Kolejne książeczki opłat posiadały numery: [...], [...]. Imienna książeczka radiofoniczna posiadała również druki: "Z" - odcinek służący do zgłaszania zmian formalno-prawnych np.: adresu zamieszkania, rodzaju posiadanych odbiorników. W elektronicznej bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A, odnotowano wydanie zobowiązanej książeczek radiofonicznych: - w dniu 10 września 2004 r. w Urzędzie Pocztowym R. - wymiana książeczki radiofonicznej z numeru [...] na numer [...], - w dniu 11 maja 2007 r. (data stempla pocztowego) w Urzędzie Pocztowym R.- wymiana książeczki radiofonicznej z numeru [...] na numer [...]. Ponadto stwierdzono wnoszenie wpłat abonamentowych do 4 marca 2008 r. Dalej Dyrektor COF wskazał, że abonentom nadano indywidualne numery identyfikacyjne wraz z wprowadzeniem zmian technologicznych na mocy rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342, dalej: Rozporządzenie). Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przestane do zobowiązanej pismem z 16 maja 2008 r. na adres wskazany przy rejestracji odbiorników, na odcinkach "U"- będący adresem zameldowania do października 2011 r., czyli aktualny w dacie wysłania przedmiotowego zawiadomienia. Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie był zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Reasumując, Dyrektor COF stwierdził, że zobowiązana dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, która nie utraciła ważności, a wierzyciel spełnił nałożony na niego Rozporządzeniem obowiązek nadania jej indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] jak i powiadomienia o jego nadaniu, przesyłając zawiadomienie przesyłką zwykłą na adres aktualny w dacie zawiadomienia (do października 2011 r.). Zdaniem wierzyciela kwestią sporną pozostaje zatem wyrejestrowanie odbiorników w październiku 2011 r. w związku ze zmianą miejsca zamieszkania. Do października 2011 r. zobowiązana zamieszkiwała w R. przy ul. [...], natomiast od października 2011 r. zamieszkuje przy ul. [...] w R. Zobowiązana twierdząc, że w 2011 r. dokonała wyrejestrowania odbiorników, tym samym potwierdza, że miała wiedzę o swoim indywidualnym numerze identyfikacyjnym, gdyż dla dopełnienia tej czynności niezbędna była znajomość indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, bez którego pracownik placówki pocztowej nie mógł dokonać wyrejestrowania. W przypadku zgłoszenia w placówce pocztowej zmian statusu formalno-prawnego abonent był zobowiązany złożyć w placówce pocztowej "Formularz zgłoszenia zmiany danych", a pracownik placówki pocztowej potwierdzić dokument datownikiem urzędu pocztowego oraz swoim podpisem. Dokument był sporządzany w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, które stanowiły kopie oraz oryginał. Oryginał "Formularza zgłoszenia zmiany danych" otrzymywał abonent, a kopię przedmiotowego formularza pracownik placówki pocztowej odsyłał do właściwej komórki celem jego archiwizacji. Zatem w sytuacji dopełnienia tych formalności powyższy fakt zostałby odnotowany na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...], a dokument zarchiwizowany. Dyrektor COF podkreślił, że zobowiązanej przekazano zarchiwizowane dokumenty, które zostały załączone do postanowienia, tj. kserokopie odcinków "U" z 10 września 2004 r., z 11 maja 2007 r. oraz dokumenty w postaci duplikatu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z 16 maja 2008 r., wydruku z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzającego przesłanie w dniu 16 maja 2008 r. do zobowiązanej pakietu startowego (P) zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz ze spersonalizowanymi blankietami wpłat. Ponadto do postanowienia załączono dokumenty w postaci wydruków z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzającego dokonywanie wpłat do 4 marca 2008 r. oraz potwierdzającego wydanie 10 września 2004 r. i 11 maja 2007 r. nowych książeczek radiofonicznych. Reasumując, wierzyciel stwierdził, że wskazane wyżej dowody, na okoliczność rejestracji odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego stanowią podstawę do domagania się zaległych roszczeń, skoro zarówno na etapie wniesienia zarzutów, jak i w zażaleniu nie zostały przez zobowiązaną przedstawione dowody na okoliczność wyrejestrowania odbiorników. W skardze na postanowienie Dyrektora COF z 11 sierpnia 2023 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy abonamentowej poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w okresach ujętych w tytule wykonawczym z 12 maja 2023 r. nr 19710E1-55/KR/2023 na skarżącej spoczywał obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, w sytuacji w jakiej przed tym okresem, skarżąca dokonała zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników RTV; 2. § 5 ust. 2 Rozporządzenia poprzez jego pominięcie; 3. art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej poprzez wadliwe ich zastosowanie wobec uznania, że kwoty ujęte w tytule wykonawczym z 12 maja 2023 r. nr 19710E1-55/KR/2023 zostały określone w sposób prawidłowy, tj. że egzekucja administracyjna skierowana została do obowiązku określonego zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów ustawy abonamentowej, w sytuacji w jakiej kwoty ujęte w tytule wykonawczym są określone w sposób sprzeczny z przepisem art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1a ustawy abonamentowej; II. wadliwość formalnoprawną polegającą na naruszeniu: 1. art. 77 §1 K.p.a. poprzez odstąpienie od zebrania i rozpatrzenia materiału dowodnego w sposób wyczerpujący, co skutkowało wadliwym uznaniem, że: - informacja o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z 16 maja 2008 r. dotyczyła skarżącej, a tym samym, że Poczta Polska S.A. wypełniła w stosunku do skarżącej obowiązek z § 5 ust. 2 Rozporządzenia, - organ jest w posiadaniu dowodu zarejestrowania przez skarżącą odbiorników RTV, a dowodem tym jest informacja o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z 16 maja 2008 r.; 2. art. 6, art. 7, art. 8 § 1 K.p.a. w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 2 lit. c) u.p.e.a. poprzez uznanie, że: - egzekucja administracyjna nie została skierowana do nieistniejącego obowiązku; - kwoty ujęte w tytule wykonawczym z 12 maja 2023 r. nr 19710E1-55/KR/2023 zostały określone w sposób prawidłowy, tj. zostały określone w sposób zgodny z art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1a ustawy abonamentowej; - egzekucja administracyjna została skierowana do obowiązku określonego zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisów ustawy abonamentowej. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z 11 lipca 2023 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wywodził, że dla dochodzenia zapłaty opłaty abonamentowej z tytułu używania zarejestrowanego odbiornika koniecznym jest wykazanie faktu rejestracji odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego dowodem, o którym mowa w § 3 Rozporządzenia, przy odpowiednim uwzględnieniu § 5 ust. 1 tego Rozporządzenia, czego zdaniem pełnomocnika, wierzyciel nie wykazał. Ponadto wierzyciel naruszył art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., ponieważ nie odniósł się do kwestii niewykonania dyspozycji § 5 ust. 2 Rozporządzenia, w konsekwencji do zagadnienia braku istnienia dowodu, o którym mowa w § 3, pkt 2 tego Rozporządzenia, pomijając to, że pismo z 16 maja 2008 r. zostało adresowane do innej osoby, niż skarżąca. Uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku pełnomocnik skarżącej wskazał, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wygasa w następstwie: zaprzestania używania odbiorników, ich stanu uniemożliwiającego natychmiastowy odbiór programów, bądź ich nieposiadania. Natomiast z dokonaniem zgłoszenia zaprzestania używania odbiornika jako uprawnieniem, a nie obowiązkiem abonenta, nie może być wiązany obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że w dacie zmiany miejsca zamieszkania, tj. w październiku 2011 r., wobec wyzbycia się posiadanych odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego skarżąca dokonała zawiadomienia o zaprzestaniu używania tych urządzeń i od tego czasu zaprzestała uiszczać opłaty abonamentowe, ale z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie przedstawić dowodu potwierdzającego powyższą okoliczność. Natomiast żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku przechowywania takiego dokumentu przez okres blisko 12 lat od daty zgłoszenia. W zakresie naruszenia przepisu art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a. pełnomocnik skarżącej stwierdził, że stawki opłaty abonamentowej przyjęte w tytule wykonawczym są w kwotach wyższych, niż wynikające z art. 3 ust. 1 i ust. 1a ustawy abonamentowej. Dodał, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie ma uprawnienia do ogłaszania stawek opłat abonamentowych obowiązujących w danym roku kalendarzowym w wysokości wyższej, niż wynikająca z przemnożenia kwot zapisanych w art. 3 ust. 1 ustawy abonamentowej przez średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, ustalonym w ustawie budżetowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podstawą zarzutu może być tylko: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie. Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324). Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej). Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 Rozporządzenia zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie Rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do Rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie Rozporządzenia. Reasumując, wskazany w Rozporządzeniu tryb wykonania przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnych numerów identyfikacyjnych użytkownikom odbiorników nie jest tożsamy z trybem przyjętym w postępowaniu administracyjnym, w którym następuje wydanie decyzji. Nadawanie przez Pocztę Polską indywidualnych numerów identyfikacyjnych nie było decyzją administracyjną. Przepisy Rozporządzenia, normujące, w przepisie § 5 tryb nadawania i przesyłania użytkownikom odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie odwoływały się również do przepisów K.p.a., co oznacza, że do przesyłania zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie miały zastosowania przepisy o doręczaniu pism w postępowaniu administracyjnym, zawarte w rozdziale 8 (art. 39-49) "Doręczenia". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15 z treści przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, "nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia" (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15). Z akt sprawy wynika, iż skarżąca dokonała rejestracji odbiornika telewizyjnego, gdyż w dniu 10 września 2004 r. dokonała wymiany książeczki radiofonicznej nr [...] na nową książeczkę o numerze: [...]. Następnie z uwagi na wyczerpanie dowodów wpłat w książeczce radiofonicznej nr [...], w dniu 11 maja 2007 r. skarżąca dokonała wymiany książeczki na nową o numerze [...]. Co więcej zarówno na kserokopii odcinka "U" z książeczki radiofonicznej [...] oraz kserokopii odcinka "U" z książeczki radiofonicznej [...] znajdują się podpisy posiadacza odbiornika o treści M. D. Opłaty abonamentowe były wnoszone do 4 marca 2008 r. W aktach sprawy znajdują się: kserokopia odcinka "U" z książeczki radiofonicznej [...], kserokopia odcinka "U" z książeczki radiofonicznej [...], wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający wydanie w dniach: 10 września 2004 r. i 11 maja 2007 r. nowych książeczek radiofonicznych oraz wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający dokonywanie wpłat do 4 marca 2008 r. Następnie po wejściu w życie Rozporządzenia, został skarżącej, jako zarejestrowanemu już użytkownikowi odbiornika RTV, nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta, który zastąpił imienną książeczkę opłat abonamentowych. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] zostało przesłane do skarżącej pismem z 16 maja 2008 r. na adres: ul. [...], [...] R., czyli na adres wskazany na odcinkach "U"- będący adresem zameldowania skarżącej do października 2011 r., czyli aktualny w dacie wysłania zawiadomienia. Przesyłka z zawiadomieniem o nadaniu ww. numeru została wysłana do skarżącej w dniu jej wystawienia, tj. 16 maja 2008 r. Zauważyć przy tym należy, że przedmiotowej rejestracji odbiorników RTV strona skarżąca nie zaprzecza, gdyż jak stwierdził jej pełnomocnik w skardze, w dacie zmiany miejsca zamieszkania skarżąca wobec wyzbycia się posiadanych odbiorników RTV, dokonała zawiadomienia o zaprzestaniu używania tych urządzeń, z tych też względów od października 2011 r. skarżąca nie uiszczała opłaty abonamentowej (str. 5 skargi). W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Natomiast podnoszony przez stronę skarżącą brak polskiego znaku (D’. zamiast D.) nie może przesądzić o nieskuteczności zawiadomienia skierowanego do skarżącej, gdyż pozostałe dane, tj.: imię, nazwa ulicy, numer domu, numer mieszkania, kod pocztowy, miejscowość, zostały w zawiadomieniu wskazane prawidłowo. Jest to błąd systemowy powstały przy wydruku. Z zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego z 16 maja 2008 r. wynika również, że został on nadany dla użytkownika odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych legitymującemu się książeczką radiofoniczną o numerze [...].Ta informacja umożliwia także identyfikację skarżącej, gdyż taki numer imiennej książeczki abonamentowej widnieje na odcinku "U" wymiany książeczki. Mając zatem na uwadze fakt, że wszystkie pozostałe dane identyfikujące skarżącą są prawidłowe, należałoby potraktować wskazaną omyłkę jako oczywistą omyłkę pisarską, która nie ma wpływu na istnienie obowiązku wobec skarżącej. Tym bardziej, że obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i zawiadomienia użytkownika nie miał wpływu na skutki wynikające z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiorników RTV. Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana była z urzędu, a Dyrektor COF nie był zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru zawiadomienia abonenta o jego nadaniu. Natomiast zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem, ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych wynika bowiem bezpośrednio z ustawy abonamentowej, to nawet w sytuacji, gdyby skarżąca nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, to okoliczność ta i tak nie uwalniałaby jej od (nałożonego przecież ustawą) obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej W świetle powyższych rozważań niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy abonamentowej oraz § 5 ust. 2 Rozporządzenia Z kolei wskazany przez stronę skarżącą § 2 ust. 2 oraz § 3 pkt 2 Rozporządzenia ma zastosowanie do zgłoszeń rejestracji odbiorników dokonanych po wejściu w życie Rozporządzenia (nowe rejestracje), a zatem nie dotyczył skarżącej. Należy przyznać rację wierzycielowi, że w przypadku zgłoszenia w 2011 r. w placówce pocztowej zmian statusu formalno-prawnego skarżąca była zobowiązana złożyć w placówce pocztowej "Formularz zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określał załącznik nr 3 do Rozporządzenia, a pracownik placówki pocztowej potwierdzić dokument datownikiem urzędu pocztowego oraz swoim podpisem. Dokument był sporządzany w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, które stanowiły kopie oraz oryginał. Oryginał "Formularza zgłoszenia zmiany danych" otrzymywał abonent, a kopię formularza pracownik placówki pocztowej odsyłał do właściwej komórki celem jego archiwizacji. Zatem w sytuacji dopełnienia formalności powyższy fakt zostałby odnotowany na indywidualnym numerze identyfikacyjnym [...], a dokument zarchiwizowany. Trzeba także zaznaczyć, iż obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta. Wierzyciel nie posiada w zasobach archiwalnych dokumentu potwierdzającego wyrejestrowanie przez skarżącą w 2011 r. odbiornika RTV, brak również potwierdzenia wyrejestrowania odbiornika w prowadzonym przez wierzyciela elektronicznym rejestrze abonentów. Również skarżąca nie dysponuje dowodem wyrejestrowania odbiornika RTV twierdząc, że żaden przepis prawa nie nakłada na nią takiego obowiązku, tym bardziej, że od tego czasu minęło 12 lat. Należy jednak zaznaczyć, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W związku z tym udowodnienie dokonania formalności wyrejestrowania odbiornika leży po stronie skarżącej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 264/22 to na skarżącej spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania, że wyrejestrowała ona odbiornik RTV. Dowód taki jednak nie został przez nią przedstawiony. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne było stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ciężar dowodu w tym zakresie może przejść na organ egzekucyjny i wierzyciela w sytuacji, gdy skarżąca kwestionuje obowiązek zapłaty opłaty abonamentowej z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika, zaś okoliczności kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy miały miejsce wiele lat temu, a ponadto abonent nie ma obowiązku bezterminowo przechowywać dowodów wyrejestrowania odbiornika RTV. Zatem regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, nakazuje przechowywać dokument wyrejestrowania, gdyż wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika. Wyrejestrowanie odbiornika jest zatem okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych i w interesie zobowiązanego jest zabezpieczenie dowodu umożliwiającego wykazanie tej okoliczności. Negatywnych skutków nieposiadania takiego dowodu nie można zatem sanować powołując się na nieotrzymanie od wierzyciela żadnej korespondencji dotyczącej zalegania w opłatach abonamentowych. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu. Dopóki posiadacz odbiornika RTV nie wyrejestruje tego odbiornika, nie zaoferuje dowodu, że tego dokonał, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 837/18). Reasumując, w świetle powyższych rozważań, za niezasadny Sąd uznał zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Niezasadny okazał się także zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu (art. 33 § 2 pkt 2 lit. c) u.p.e.a.). Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2. ustawy abonamentowej, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji do dnia 31 maja każdego roku ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" stawki kwotowe opłat abonamentowych na następny rok kalendarzowy obliczone zgodnie z ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 5. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy abonamentowej Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może określić do dnia 31 lipca każdego roku, w drodze rozporządzenia, niższą niż ustaloną w ust. 1 wysokość opłat abonamentowych na następny rok kalendarzowy, z uwzględnieniem: 1) prognozowanych kosztów realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, oszacowanych na podstawie planu programowo-finansowego, o którym mowa w art. 21c ust. 1 tej ustawy, oraz sprawozdania, o którym mowa w art. 31b ust. 1 tej ustawy; 2) możliwości pokrywania kosztów realizacji misji, o której mowa w pkt 1, z wpływów określonych w art. 31 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o radiofonii i telewizji; 3) stopnia i sposobu wykorzystania w roku ubiegłym środków, o których mowa w art. 2 ust. 1. Tak więc prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu wierzyciel wskazał, że: - zgodnie z § 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2017 r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1066) miesięczna stawka za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego w roku kalendarzowym 2018 wynosiła 22,70 zł, - zgodnie z § 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1013) miesięczna stawka za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego w roku kalendarzowym 2019 wynosiła 22,70 zł, - zgodnie z § 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 czerwca 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1174) miesięczna stawka za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego w roku kalendarzowym 2020 wynosiła 22,70 zł, - zgodnie z § 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 23 lipca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1328) miesięczna stawka za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego w roku kalendarzowym 2021 wynosiła 24,50 zł, - zgodnie z § 1 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz1. 014) miesięczna stawka za używanie odbiornika telewizyjnego albo radiofonicznego i telewizyjnego w roku kalendarzowym 2022 wynosiła 24,50 zł. Tak więc stawki opłat, zgodnie z ustawą abonamentową ustalane są przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji. Natomiast Poczta Polska S.A., jako operator wyznaczony, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy abonamentowej zobowiązana jest wyłącznie do wykonywania kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej w wysokości ustalonej wydanymi w tym zakresie rozporządzeniami. Reasumując, wskazane stawki opłat abonamentowych zawarte w tytule wykonawczym z 12 maja 2023 r. nr 19710E1-55/KR/2023 obejmującym roszczenia za okres od stycznia 2018 r. do lipca 2022 r. zostały wskazane prawidłowo. Wierzyciel nie naruszył zatem art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy abonamentowej. Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione przez pełnomocnika skarżącej zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 8 § 1 K.p.a. Nie zostały naruszone ogólne zasady prowadzenia postępowania takie jak: zasada praworządności, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. (art. 7 K.p.a.) Zgodnie bowiem z art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażana przez tę regulację m.in. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Wierzyciel w myśl art. 77 § 1 K.p.a. w sposób wyczerpujący zebrał a następnie rozpatrzył cały materiał dowodowy, który według reguł z art. 80 K.p.a. poddał ocenie. Dyrektor COF nie naruszył także zasady praworządności określonej w art. 6 K.p.a oraz zasady zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 K.p.a). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) oddalił skargę.