I SA/Kr 478/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 kwietnia 2025 r., znak SKO-OL-4141-4/25 w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę.

K.T. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo nazwane "sprzeciw od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt SKO-OL-4141-4/25", w przedmiocie uznania za nieuzasadnione ponaglenia Skarżącej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie w zakresie ustalenia wysokości opłat za odbiór śmieci za okres od stycznia do grudnia 2024 r. przez Burmistrza Miasta Zakopane. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez SKO lub wydanie orzeczenia stwierdzającego bezczynność organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca stwierdziła, że Kolegium dopuściło się rażącego uchybienia, pomijając treść art. 139, art. 140 oraz art. 141 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111; dalej O.p.). Ponadto Skarżąca podkreśliła, że w swym ponagleniu niezbicie wykazała, że jej pisma ws. korekty wysokości zapłaty zostały zignorowane z naruszeniem art. 35 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: K.p.a.). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi/sprzeciwu jako niedopuszczalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie Skarżąca wniosła do sądu skargę na postanowienie wydane na podstawie art. art. 216 w zw. z art. 141 § 1 i art. 139 § 1 O.p. Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 O.p., na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia Stosownie do art. 141 § 2 O.p. organ podatkowy wymieniony w § 1, uznając ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy w tym miejscu wskazać, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (art. 236 § 1 O.p.). Należy wyjaśnić, że podnoszona przez Skarżącą kwestia prawidłowości postępowania przez Burmistrza Miasta Zakopane mogłaby być merytorycznie oceniona przez sąd administracyjny w sprawie ze skargi na bezczynność i przewlekłe działania organu I instancji. W sprawie niniejszej natomiast Sąd nie może wypowiadać się w tym zakresie. Powtórzyć trzeba, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 § 2 O.p. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Postanowienie takie nie mieści się w zakresie opisanym w art. 3 § 2 P.p.s.a., bowiem nie przysługuje na nie zażalenie, ani nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Ponaglenie, takie jak wniesione przez Skarżącą, bez względu na to jak zostanie zatytułowane, uznane jest za środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a., warunkujące skuteczne wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe działanie organu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Kolegium w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.