I SA/Kr 87/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi E.Sp. z o.o. w K na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. skargę oddala

Decyzją z dnia . października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego K.- określił E. Sp. z o.o. w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 178 281 zł. Organ I instancji na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił, że w 2014 r. firma E. sp. z o.o. osiągała przychody przede wszystkim z tytułu wystawionych faktur VAT na sprzedaż prac posadzkarskich oraz z tytułu sprzedaży towarów (płytek). Organ ten stwierdził, że Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów za 2014 r. o kwotę 579.300 zł z tytułu ujęcia w kosztach faktur VAT wystawionych przez firmę G.r sp. z o.o., która nie wykonała usług wyszczególnionych w tych fakturach. Spółka G. nie mogła wykonywać prac zleconych przez E. sp. z o.o. bowiem nie zatrudniała pracowników wykonujących prace posadzkarskie. Również firma G.sp. z o.o., od której firma G. miała wynajmować pracowników, nie zatrudniała pracowników budowlanych. W ocenie organu I instancji Spółka E. w nieprawidłowy sposób zakwalifikowała również do kosztów uzyskania przychodów kwotę 14.243,90 zł dotyczącą noclegów dla osób, które miały być zatrudnione w spółce G. Po rozpatrzeniu odwołania E. Sp. z o.o. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 22 listopada 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w 2014 r. Spółka E. prowadziła działalność głównie w zakresie wykonywania posadzek w obiektach wielkopowierzchniowych. Do realizacji tych prac zatrudniała 4 pracowników. W rejestrach Spółki ujęto również faktury wskazujące na korzystanie z usług podwykonawców, min. spółki G. Spółka zaewidencjonowała 28 faktur pochodzących z firmy G. natomiast nie ujęła 1 faktury, której istnienie wynika z ksiąg firmy G. (faktura z dnia 18 listopada 2014 r.). Organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające względem tej firmy. Ustalono, że spółka ta składała do Urzędu Skarbowego rozliczenia podatkowe, w których wykazywała sprzedaż na rzecz E. Niemniej jednak sama nie miała pracowników, którzy mogliby usługi wykazane na fakturach wykonywać. Jak wyjaśniono usługi te miały być wykonywane przez inną firmę – G. sp. z o.o. Stwierdzono jednak, że również ta firma nie mogła wykonywać przedmiotowych usług. Spółka G. została wykreślona z rejestru podatników VAT, ponieważ nie składała deklaracji od lipca 2014 r. DIAS w K. przedstawił również dokonane ustalenia dotyczące sposobu nawiązania kontaktu pomiędzy Spółką E. a Spółką G. oraz sposobu zlecania prac posadzkarskich. Organ wskazał, że żaden z kontrahentów Spółki nie posiadał informacji o pracownikach realizujących te roboty. W stosunku do firmy G. Naczelnik M. Urzędu Skarbowego w K. przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. oraz podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2015 r. W postępowaniu tym stwierdzono, że wystawione dla E. faktury nie dokumentują faktycznie wykonanych usług, dlatego do tych faktur ma zastosowanie przepis art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Wyciąg decyzji Naczelnika M. US w K. z dnia 29 stycznia 2018 r. został dopuszczony jako dowód w postępowaniu dotyczącym strony skarżącej i świadczy on o fikcyjnym charakterze wystawionych przez G. faktur. Naczelnik M. US ujawnił, że G. sp. z o.o. wystawiła również na rzecz E. fakturę z dnia 18 listopada 2014 r. o treści wykonywanie prac zgodnie ze zleceniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. W księgach E. nie stwierdzono ww. faktury, spółka G. nie wystawiła faktury korygującej ani nie domagała się jej płatności, co – zdaniem organu – potwierdza fikcyjny charakter faktur wystawionych przez G. Sp. z o.o. Z informacji przesłanych przez Naczelnika M. US w Krakowie wynika także, że w 2014 r. G. miała wynajmować pracowników od innego podmiotu – Spółki G. z siedzibą w K. Naczelnik US w N. przeprowadził postępowanie wyjaśniające w stosunku do Gomar i stwierdził, że pod adresem jej siedziby znajduje się obiekt hotelowy, którego właścicielem jest spółka Glamur. Z analizy deklaracji rocznej PIT-4R za 2014 r. oraz informacji PIT-11, które wystawiła G.Sp. z o.o. wynika, że pracownikami tej spółki były jedynie osoby zatrudnione do obsługi hotelu P.w K. (recepcjoniści, pokojowe, kucharz, kelnerki, sprzątaczki itp.). Spółka G. nie zatrudniała pracowników budowlanych, posadzkarzy. Spółka ta z dniem 1 września 2015 r. została wykreślona na podstawie art. 96 ust. 8 i 9 ustawy o VAT z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia faktyczne dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego potwierdzają, że usługi zafakturowane przez spółkę G. nie zostały wykonane przez jej pracowników ani podwykonawcę firmę G. DIAS w K.zwrócił uwagę na fakt, że nikt oprócz M. R. nie może potwierdzić realizacji prac przez Spółkę G. Strona skarżąca twierdzi, że miała podjąć współpracę ze spółką G. z którą wcześniej nie współpracowała. Strona skarżąca nie interesowała się jakimi pracownikami są realizowane roboty, nikt ze strony E. nie pełnił nadzoru nad jakością i terminowością prac, bowiem całość powierzono osobie reprezentującej spółkę G. Organ wskazał, że aby faktura mogła stanowić podstawę do zaliczenia wykazanych w niej wydatków do kosztów uzyskania przychodów musi potwierdzać dokonanie wymienionej w niej transakcji gospodarczej pomiędzy wykazanymi w niej stronami, musi to być czynność rzeczywista. Konsekwencją zakwestionowania transakcji pomiędzy spółką E. i firmą G. jest również stwierdzenie, że również ta część wydatków, która dotyczy kosztów noclegów dla osób, które rzekomo miały wykonywać prace posadzkarskie z ramienia podwykonawcy G.r sp. z o.o., nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję DIAS w K. Spółka zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), dalej "O.p.", w zw. z art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez niewyjaśnienie przez Organ w sposób pełny i prawidłowy wszystkich okoliczności sprawy oraz pominięcie wskazywanych przez Skarżącą okoliczności i nierozważenie wszechstronnie materiału dowodowego co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, iż: i. Skarżąca nie nabyła od G. sp. z o.o. żadnych usług i świadomie posłużyła się fakturami wystawionymi przez tę spółkę w celu uzyskania korzyści podatkowej polegającej na nieuprawnionym obniżeniu kwoty podatku należnego oraz bezzasadnym zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów kwoty 579.300 zł, na podstawie faktur VAT wystawionych przez G. oraz kwoty 14.243,90 zł z tytułu kosztów noclegów osób wykonujących prace posadzkarskie z ramienia G. ii. generalni wykonawcy na rzecz których Skarżąca realizowała prace wskazali, iż w 2 przypadkach na 14 spółka G. została zgłoszona jako podwykonawca Skarżącej, w pozostałych zaś przypadkach zgłoszenia takiego nie dokonano, a żaden z wyżej wskazanych podmiotów nie podał danych personalnych osób pracujących na terenach realizowanych inwestycji, z których to okoliczności Organ wysnuł wniosek jakoby Skarżąca w rzeczywistości nie nabyła od G. usług udokumentowanych wystawionymi i wskazanymi w zaskarżonej decyzji fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; iii. materiał dowodowy zebrany w toku sprawy nie potwierdził, aby na terenie realizowanych przez Skarżącą inwestycji przebywały jakiekolwiek osoby oddelegowane przez spółkę G. i realizowały prace związane z układaniem płytek; iv. G.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. która wystawiła na rzecz G. fakturę dokumentującą świadczenie usług związanych z udostępnieniem pracowników, nie zatrudniała ani nie mogła zatrudniać pracowników ogólnobudowlanych; v. kwota 65.971,92 zł netto widniejąca na fakturze nr[...] wystawionej przez G.na rzecz G.z tytułu usług związanych z udostępnieniem pracowników była zbyt niska w stosunku do kwot wynagrodzenia należnych z tytułu świadczonych usług przez G. na rzecz Skarżącej; podczas gdy dowody zgromadzone w sprawie nie dawały podstaw do poczynienia powyżej wskazanych ustaleń, a Organ nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowi naruszenie przepisów postępowania dotyczących prawidłowego gromadzenia dowodów w sprawie i swobodnej oceny zgromadzonych dowodów oraz naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przy czym naruszenia te miały bezpośredni wpływ na końcową ocenę stanu faktycznego przez Organ; b. art. 121 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i swobody w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, brak podjęcia przez Organ wszelkich koniecznych działań na rzecz wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności niepodjęcie dostatecznych czynności w celu przesłuchania Panów[...] których wyjaśnienia były kluczowe dla sprawy, jak również poprzez wybiórcze traktowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań i wyjaśnień świadków, i przytaczanie przez Organ w uzasadnieniu decyzji wyłącznie tych części zeznań i wyjaśnień, które w ocenie Organu potwierdzają zaistnienie okoliczności będących podstawą wydania zaskarżonych decyzji, podczas gdy całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym faktura nr [...]na kwotę 65.971,92 zł netto tytułem "refaktura kosztów pracowniczych - wynagrodzenia pracowników ogólnobudowlanych" wystawiona przez G. na rzecz Gl. oraz oświadczenie M. S. iż wykonywał on pracę na rzecz G. w 2014 i 2015 roku - potwierdzają, że usługi realizowane przez G. były usługami faktycznie wykonanymi, a co za tym idzie Skarżącej przysługuje prawo do zaliczenia wydatku poniesionego w celu uzyskania tych usług do kosztów uzyskania przychodów, a wystawione przez G.faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a w konsekwencji prowadzone przez Skarżącą księgi były rzetelne; c. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną i stronniczą ocenę zebranego materiału dowodowego, jak również brak rozpatrzenia kluczowych dla sprawy okoliczności i argumentów Skarżącej, w konsekwencji obciążanie Skarżącej odpowiedzialnością za nieprawidłowości po stronie innych podmiotów, które nie udzieliły Organowi wyjaśnień i żądanych informacji, nie stawiały się na przesłuchania oraz nie umożliwiły dokonania kontroli, pomimo iż okoliczności te były całkowicie niezależne od Skarżącej; W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia listopada 2019 roku oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji - Naczelnika Urzędu Skarbowego K. - z dnia października 2018 roku. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Sąd stwierdza, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowody, który został rzetelnie i wnikliwie oceniony, stosownie do treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 O.p. Organy podjęły szereg działań mających na celu odtworzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń mających wpływ na rozliczenie podatku dochodowego od osób prawnych. Postępowanie było prowadzone poprawnie. Sposób wywodzenia wniosków, które legły u podstaw rozstrzygnięcia jest logiczny i został jasno przedstawiony w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy wyraźnie podkreślić, że strona skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z całością materiału dowodowego. Materiał ten był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, dlatego słusznie odmówiono przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez podatnika, czemu organ dał wyraz w wydanych w dniu 14 maja 2019 r. i 15 listopada 2019 r. postanowieniach. Sąd przedstawioną tam ocenę wniosków dowodów strony skarżącej podziela. Wnioski o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, bez wyraźnie sprecyzowanych założeń tych przesłuchań, wskazania nowych, istotnych i konkretnych okoliczności faktycznych niezbędnych do wyjaśnienia, w porównaniu z już zebranym przez organy materiałem dowodowym, wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia, słusznie spotkały się z odmową organu. Należy zgodzić się z tezą, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania adekwatnych dowodów, może dokonać prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego (dopuszczenie każdego dowodu proponowanego przez stronę) nie jest zasadne (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1313/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, tak jak inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia). W związku z powyższym Sąd dokonane przez organy ustalenia stanu faktycznego w całości aprobuje i przyjmuje za własne, podobnie jak ocenę prawną tego stanu faktycznego. Obszerny materiał dowodowy poddany wszechstronnej ocenie utworzył spójny obraz transakcji pomiędzy stroną skarżącą a spółką G. Zakres ustaleń faktycznych był bardzo szeroki, dlatego nie sposób dokonać ponownego pełnego ich opisu. Najistotniejsze kwestie, wnioski wyciągnięte ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd przedstawił w części wstępnej niniejszego uzasadnienia. O tym, że dokonywane transakcje gospodarcze były fikcyjne wskazują min. wymienione niżej okoliczności. Spółka E. nie zawarła z G. umów w zakresie współpracy. W trakcie zeznań świadkowie oraz strona skarżąca nie byli w stanie podać żadnych danych, na podstawie których można by było ustalić tożsamość osób, które miały pracować dla G.r Sp. z o.o. Strona skarżąca nie interesowała się kto w rzeczywistości wykonywał prace budowlane, czy firma G. sama wykonywała roboty, czy zlecała je podwykonawcom. Strona skarżąca nie posiadała informacji o ilości osób pracujących na budowach ze strony G. pomimo organizacji noclegów dla pracowników wykonujących prace. W oparciu o pozyskane od firm noclegowych dane organ ustalił osoby korzystające z noclegów, jednak informacje w zakresie usług wykonywanych przez G. Sp. z o.o., udało się uzyskać wyłącznie od M. S. który poinformował, że nie był zatrudniony w żadnej z firm wymienionych w wezwaniu, tj. E. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. czy G.Sp. z o.o. W latach 2014-2015 pracował dorywczo dlaur firmy G. przy układaniu płytek w budowanych sklepach [...] Wynagrodzenie za pracę otrzymywał od szefa firmy, który miał na imię B.. Nigdy nie dostał żadnej umowy. Pozostałe ustalone przez organ osoby nie udzieliły żadnych wyjaśnień. Pomimo odebranych wezwań, wyjaśnień nie udzieliły również firmy Gl. Sp. z o.o. i G. Sp. z o.o., do których organ podatkowy wystąpił z prośbą o przekazanie m.in, informacji dot. pracowników lub osób, które wykonywały prace posadzkarskie na rzecz strony skarżącej. Zarówno spółka G.r (podwykonawca) jak i spółka G. (wskazana jako podmiot, od którego wynajęci byli pracownicy) nie zgłosili zatrudnienia pracowników budowlanych. Prezes Zarządu E. - M. R.przed podjęciem współpracy ze spółką G. nie widział wcześniejszych efektów prac tej spółki, nie miał żadnej pewności co do terminowego i rzetelnego wykonania prac przez G. Sp. z o.o., nie sprawdził w żaden sposób możliwości wykonania prac przez ten podmiot, opierając się na zapewnieniach ze strony B. K. o możliwości realizacji zlecenia. Strona skarżąca nie zawarła z. żadnych umów, które zabezpieczałyby ją przed niewywiązaniem się z prac zleconych podwykonawcy. Większość zleceń wykonania prac przez firmę G.nie zawierała informacji dotyczących udzielanej przez nią gwarancji, pomimo iż skarżąca Spółka udzielała takich gwarancji swoim zleceniodawcom. Sąd zauważa, że nietypowa jest również, jak na normalne stosunki gospodarcze, sytuacja wystawienia przez G. faktury z dnia 18 listopada 2014 r. o treści wykonanie prac zgodnie ze zleceniem z dnia 25 sierpnia 2014 r., która nie została ujęta w księgach E. Spółka G. nie wystawiła faktury korygującej ani nie domagała się jej płatności. Dodatkowo potwierdza to fikcyjny charakter faktur wystawianych przez Glamur sp. z o.o.. Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zebrany przez organy materiał dowodowy nie potwierdził, aby w związku z realizacją poszczególnych inwestycji przez Spółkę, prace posadzkarskie wykonywały osoby niebędące pracownikami E. ale osoby powiązane ze spółkami [...] Zwrócić należy uwagę na to, że firma G. miała przejmować określony zakres robót, jednak w rzeczywistości nikt z tej spółki nie nadzorował robót, nie organizował miejsc noclegowych dla pracowników, nie odbierał tych robót. Natomiast po odebraniu robót świadczonych przez E., B. K. miał być zawiadamiany o konieczności wystawienia faktur. Sąd zauważa, biorąc pod uwagę analizę robót, które G. miała wykonywać dla Spółki E. że realizacje prac w takim zakresie wymagałyby zaangażowania znacznej ilości pracowników, zwłaszcza, że niejednokrotnie prace miały się toczyć równocześnie na rożnych inwestycjach, często w miejscach znacznie oddalonych od siebie. Sąd stwierdza w związku z tym, że słusznie organy przyjęły, że stronie skarżącej nie przysługuje prawo do zaliczenia wykazanych na zakwestionowanych fakturach wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Firma G. nie mogła wykonać prac zleconych przez E. Nie dysponowała bowiem odpowiednim zapleczem materialnym i pracownikami do wykonania przedmiotowych usług. Nieracjonalnym i pozbawionym ekonomicznego uzasadnienia jest fakt, aby usługi budowlane (posadzkarskie) w charakterze podwykonawcy wykonywał podmiot, wobec którego strona skarżąca nie posiada podstawowej wiedzy np. dotyczącej posiadanych pracowników i środków technicznych niezbędnych do wykonania zleceń. Trafnie organy zwróciły uwagę, że spółka E. udzielała swoim zleceniodawcom gwarancji, podczas gdy większość zleceń wykonania prac przez firmę G. takich zapisów zabezpieczających stronę skarżącą nie zawierała. Sąd stwierdza, że transakcje pomiędzy stroną skarżącą a spółką G. słusznie wzbudziły wątpliwości organów. Znaczące dla sprawy były też ustalenia organów wynikające z decyzji wydanej wobec tej firmy przez Naczelnika M. Urzędu Skarbowego z dnia 29 stycznia 2018 r. potwierdzające, że faktury wystawione dla E. nie dokumentują faktycznie wykonanych usług. Sąd podkreśla, że nie stanowi naruszenia prawa wykorzystanie w sprawie decyzji (wynikających z niej ustaleń) wydanej wobec "kontrahenta" strony skarżącej. Również okoliczność braku informowania przez stronę skarżącą zamawiającego o powierzeniu prac podwykonawcy, w połączeniu z innymi dowodami, dodatkowo potwierdza fikcyjność faktur wystawionych przez G. Sp. z o.o. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał zatem podjęte przez organ wnioski co do fikcyjności zakwestionowanych faktur VAT. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.), dalej "u.p.d.o.p.", kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W orzecznictwie przyjmuje się, że za koszt uzyskania przychodu może zostać uznany tylko taki wydatek, który spełnia kumulatywnie następujące przesłanki: 1) został przez podatnika poniesiony w celu uzyskania przychodu, 2) nie został wyłączony z katalogu kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., 3) istnieje dowód umożliwiający obiektywną ocenę, że okoliczności dotyczące powstania tego wydatku faktycznie miały miejsce. Tak więc do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru lub usługi u konkretnego wykonawcy (wskazanego na fakturze) za konkretną cenę, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji. Nie wystarczy wykazanie, że podatnik mógł gdziekolwiek nabyć danego rodzaju towar lub usługę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, aby wydatek ten móc zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (por. wyrok NSA z 12 marca 2019 r., II FSK 713/17 i przywołane tam orzeczenia). Dlatego też wydatków udokumentowanych fakturami, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych nie można uznać za koszty uzyskania przychodów. Dokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt podatkowy nie może ograniczać się do posiadania i zaewidencjonowania dokumentu, ale koniecznym wymogiem jest, aby dokument odzwierciedlał rzeczywiście dokonaną operację gospodarczą. W orzecznictwie przyjmuje się także, że faktura, która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej, tj. dokumentuje sprzedaż usługi, której podmiot w niej wskazany nie wykonał, nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem podatnika (zob. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 49/17). W rozpoznanej sprawie organy prawidłowo zastosowały ww. przepisy. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni zgadza się ze stanowiskiem, że uprawnienie do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów nie istnieje, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktycznemu zdarzeniu gospodarczemu. Organy w toku postępowaniu wykazały, że firma G. nie wykonała prac wyszczególnionych na zakwestionowanych fakturach wystawionych na rzecz strony skarżącej, jak również, że prac tych nie wykonał jej rzekomy podwykonawca, tj. firma G. Faktura zaś, która nie odzwierciedla rzeczywistości gospodarczej, tj. dokumentuje sprzedaż usługi, której podmiot w niej wskazany nie wykonał, nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem podatnika. Dlatego też wydatków udokumentowanych fakturami, które nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych nie można uznać za koszty uzyskania przychodów (zob. wyrok NSA z 24 października 2018r., II FSK 1708/16 i powołane tam orzecznictwo). Dokumentowanie poniesienia wydatku mającego stanowić koszt uzyskania przychodu nie może ograniczać się do posiadania i zaewidencjonowania dokumentu, ale koniecznym wymogiem jest, by dokument odzwierciedlał rzeczywiście dokonaną operację gospodarczą. Sam fakt wykonania usługi, czy też dokonania zapłaty nie jest wystarczający, aby wydatek związany z tą czynnością można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Transakcje w sposób niebudzący wątpliwości muszą identyfikować ich strony. Dane wyszczególnione na fakturach, a w szczególności podmiot i przedmiot transakcji nie mogą budzić wątpliwości. Sąd zauważa także, że dobra wiara podatnika przy zawieraniu transakcji handlowych nie ma wpływu na wymiar podatku dochodowego od osób prawnych, ani też na prawo do zaliczania określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., albowiem przepisy tej ustawy nie łączą skutków podatkowych z dobrą lub złą wiarą podatnika. Faktura jest dowodem księgowym, ale jeżeli nie odzwierciedla określonego zdarzenia gospodarczego kwota w niej wykazana nie może stanowić kosztu podatkowego (ww. wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r.). Z tych przyczyn, na zasadzie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę oddalono.