I SA/Wa 2567/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz sędzia WSA Przemysław Żmich asesor WSA Nina Beczek (spr.) Protokolant starszy specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2023 r. nr KOC/6023/Sr/23 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia 15 września 2023 r. nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 25 października 2023 r. nr KOC/6023/Sr/23 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 15 września 2023 r. nr UD-I-ŚP-8252-002210/09/2023 orzekającą o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną żoną [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podało, że organ I instancji odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia wskazując, że obowiązujące przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych wykluczają możliwość przyznania świadczenia osobie, która pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a także z uwagi na niespełniony warunek wynikający z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, gdyż niepełnosprawność [...] powstała po ukończeniu przez nią 45 roku życia. Kolegium tego stanowiska nie podzieliło i wyjaśniło, że ustawodawca w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy wyraźnie wskazał, że zobowiązanym do opieki nad małżonkiem w pierwszej kolejności jest jego współmałżonek, chyba że sam jest niepełnosprawny w stopniu znacznym. Dlatego stanowisko organu I instancji, że skarżącemu świadczenie nie może zostać przyznane, bowiem jego niepełnosprawna żona pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, Kolegium uznało za błędne. Kolegium również uznało za błędne stanowisko organu I instancji, że należało odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia ze względu na niespełnienie kryterium, o jakim mowa w art. 17 ust. 1b ustawy. Wskazało, że przy rozważaniu tej kwestii konieczne jest wzięcie pod uwagę treści i skutków płynących z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., K 38/13 dla określenia ich wpływu na sytuację prawną odwołującego. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zatem w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Wobec tego, w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Orzekając w kwestii przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawną żonę, należało więc pominąć przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że odwołanie się do brzmienia przepisu art. 17 ust. 1b ustawy jest błędne. Pomimo tej oceny, Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe z powodu innych okoliczności. Kolegium wskazało, że w wywiadzie środowiskowym zawarto informację, że żona skarżącego w 2021 r. doznała udaru mózgu z niedowładem prawostronnym i zaburzeniami funkcjonowania narządu ruchu i mowy. Czynności wykonywane przez skarżącego nad żoną wypełniają mu całą dobę. Żona skarżącego samodzielnie je i korzysta z toalety. W pozostałych czynnościach, jak: mycie, ubieranie, przygotowywanie posiłków, pilnowanie podawania leków, sprzątanie, pranie, robienie zakupów, zawożenie do lekarza, ćwiczenia, spacery, musi pomóc jej mąż. Skarżący zakończył zatrudnienie z dniem 11 lutego 2022 r. Kolegium podało, że z materiału dowodowego wynika, że żona skarżącego nie jest osobą leżącą i wymagającą z tego tytułu całkowitej i całodobowej opieki. Porusza się samodzielnie, jest osobą kontaktową, pozostającą samodzielnie - bez opieki - w domu. W ocenie Kolegium, wykonywane przez skarżącego czynności związane z opieką nad żoną nie są czynnościami wykluczającymi podjęcie przez niego zatrudnienia. W zasadzie skarżący nie wykonuje przy żonie czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych (fizjologicznych), gdyż żona nie będąc osobą leżącą, nie wymaga szczególnej pielęgnacji, tak jak osoba, która nie jest w stanie wykonać samodzielnie żadnych czynności. Z dokonanych ustaleń nie wynika, aby żona skarżącego była osobą, która wymaga prowadzenia do toalety, czy wykonywania czynności higienicznych. Z okoliczności sprawy wynika, że żona skarżącego w dużej mierze jest osobą samodzielną. Zatem Kolegium uznało, że stan żony skarżącego nie stoi na przeszkodzie wykonywaniu przez skarżącego pracy zarobkowej chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Podawanie leków, gotowanie obiadów czy sprzątanie nie wykluczają wykonywania pracy zawodowej, gdyż są czynnościami głównie związanymi z prowadzeniem gospodarstwa domowego i przy właściwej organizacji (np. wcześniejszym przygotowaniu posiłków i leków) dają możliwość pogodzenia ich z wykonywaniem aktywności zawodowej. W ocenie Kolegium, mając na uwadze rozmiar sprawowanej przez skarżącego opieki nad żoną, który jest związany z jej niepełnosprawnością, należy przyjąć, że zakres tej opieki jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem aktywności zawodowej przez skarżącego. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby rozmiar opieki wymuszał na skarżącym całkowite niepodejmowanie pracy zarobkowej. Sprawowana opieka nad żoną nie uniemożliwia wykonywania pracy zarobkowej, która może być także wykonywana chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zatem zdaniem Kolegium sprawowana przez skarżącego opieka nad żoną nie spełnia wymogów opieki, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 ustawy, nie zachodzi bowiem związek pomiędzy niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki na osobą niepełnosprawną. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Kolegium, [...] wniósł skargę do Sądu. W skardze podniósł, że musiał zrezygnować z zatrudnienia, gdyż żona wymaga całodobowej opieki, ma niedowład połowiczny prawej strony, afazję, padaczkę poudarową i wykonuje wszystkie czynności związane z higieną, z żywieniem, podawaniem leków oraz wszystkie czynności domowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 1 marca 2024 r. skarżący oświadczył do protokołu, że lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że stan żony jest ciężki. Nadto skarżący oświadczył, że nie może zostawić żony samej, ponieważ żona ma ataki padaczki. Oświadczył, że nadal pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, że decyzja organu I instancji jest wadliwa już tylko z tego powodu, że odmawia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa". Sąd wskazuje, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 uznał art. 17 ust. 1b ustawy za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Skutki tego wyroku mają znaczenie w okolicznościach niniejszej sprawy. Mimo bowiem, że wyrok Trybunału nie doprowadził do wyeliminowania przez ustawodawcę niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, to jego treść wiąże wszystkich – w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP – stanowi zatem dla organów administracji oraz sądów administracyjnych istotną wskazówkę interpretacyjną. Co więcej, przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją nie może nadal stanowić podstawy rozstrzygnięć. Skoro zatem Trybunał Konstytucyjny kategorycznie przyjął, że art. 17 ust. 1b ustawy narusza prawa opiekunów osób, których niepełnosprawność powstała odpowiednio po ukończeniu 18 oraz 25 roku życia, to nie sposób uznać, że orzeczenie to nie ma żadnego wpływu na sytuację prawną skarżącego. Wręcz przeciwnie – data ustalenia niepełnosprawności żony skarżącego nie mogła być bowiem negatywną przesłanką do przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ I instancji, rozstrzygając w zakresie przedmiotowego wniosku, miał obowiązek procedować w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem niekonstytucyjnej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy. Dokonaną wykładnię art. 17 ust. 1b ustawy skutkującą pominięciem tego przepisu w związku z utratą przez niego domniemania konstytucyjności w zakresie wskazanym w powyższym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., rozstrzygniętą w sposób wiążący, organy orzekające w sprawie wezmą pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy w związku z uchyleniem przez Sąd obu wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z przepisu tego wynika, że aby otrzymać świadczenie pielęgnacyjne opieka sprawowana przez uprawnioną do tego osobę winna mieć charakter faktyczny, osobisty, wyłączny, bezpośredni, stały i długotrwały, tj. taki, aby eliminowała możliwość podejmowania przez osobę sprawującą opiekę własnej pracy zarobkowej. Nie musi to być opieka o charakterze wzmożonym i specjalistycznym (np. intensywna opieka medyczna). Nie musi to być opieka całodobowa. Taką opiekę mogą zapewnić tylko podmioty instytucjonalne, które pracują w ruchu ciągłym. Jednakże opieka uprawniająca do świadczenia pielęgnacyjnego nie może polegać na opiece częściowej, czy opiece sprawowanej w niewielkim zakresie czynności usługowych. Nie może to być współopieka, czy opieka naprzemienna sprawowana razem z innymi osobami. Opieka, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy obejmuje m.in. takie czynności usługowe jak: udzielanie pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, pielęgnacja, opieka higieniczna, opieka medyczna, niezbędna pomoc w załatwianiu spraw osobistych, zapewnienie kontaktów z otoczeniem, zapewnienie wyżywienia, utrzymanie czystości. Mając na uwadze powyższe trzeba wskazać, że już z samych ustaleń i wniosków pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy w dniu 30 sierpnia 2023 r. wynika, że żona skarżącego w 2021 r. doznała udaru mózgu z niedowładem prawostronnym i zaburzeniem funkcjonowania narządu ruchu i mowy. Została uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji i wymagającą stałej opieki osoby drugiej, w związku z czym skarżący zrezygnował z wykonywania dotychczasowej pracy i przejął opiekę nad żoną, którą świadczy do chwili obecnej. Skarżący świadczy na rzecz żony pomoc usługową przez: ubieranie, rozbieranie, pomaga w utrzymywaniu higieny osobistej, dokonywanie zakupów, przygotowywanie posiłków, sprzątanie mieszkania, podawanie lekarstw, załatwianie wizyt lekarskich, zapewnianie transportu do placówek ochrony zdrowia, zabiera na spacery i prowadzi wózek inwalidzki, bowiem żona porusza się na wózku inwalidzkim. Czynności wykonywane przez skarżącego przy żonie oraz zajęcia dnia codziennego wypełniają mu całą dobę. Z uwagi na stan zdrowia żony, skarżący nie może zostawić żony samej w domu. W ocenie Sądu, opisany wyżej poważny stan zdrowia żony skarżącego wskazuje, że wymaga ona stałej, całodobowej opieki i opiekę taką sprawuje wyłącznie i osobiście skarżący, co potwierdza lektura akt sprawy oraz ustalenia pracownika socjalnego. Niewątpliwe jest również, że ze względu na konieczność sprawowania osobistej, stałej i całodobowej opieki nad żoną, skarżący nie ma możliwości podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zatem błędne jest stanowisko Kolegium stwierdzające, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną. Zdaniem Sądu, taki bezpośredni związek wynika z analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów. Jak wynika z akt sprawy, żona skarżącego uzyskała 9 lutego 2023 r. orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym, wydane do 9 lutego 2025 r., ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Zdaniem Sądu opieka sprawowana przez skarżącego ma charakter wyłączny, samodzielny i na tyle intensywny, aby tego typu opiekę uznać za długotrwałą i stałą. Opieka sprawowana przez skarżącego nad żoną jest bezpośrednia i osobista, i w dacie wydania zaskarżonej decyzji miała charakter stały i długotrwały – obejmowała wszystkie czynności dnia codziennego dotyczące utrzymania gospodarstwa domowego, opieki i pielęgnacji nad żoną. Oceniając natomiast bezpośredniość związku przyczynowo-skutkowego należy wziąć pod uwagę, że ze względu na poważny stan zdrowia żony skarżącego, jest jej niezbędna całodobowa pomoc we wszystkich czynnościach koniecznych do życia. Skarżący jest jedyną osobą, która sprawuje opiekę nad niepełnosprawną żoną. Nie bez znaczenia na jego zatrudnienie ma też wpływ, że żona skarżącego jest po udarze mózgu z niedowładem prawostronnym i zaburzeniem funkcjonowania narządu ruchu i mowy i ma padaczkę poudarową. Dodatkowo porusza się na wózku inwalidzkim. Trudno więc zarzucać skarżącemu, że nie podejmuje zatrudnienia. Niewątpliwie nie jest on w stanie podjąć zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze czasowym, ze względu na konieczność całodobowej opieki nad żoną. W związku z tym, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie zasługuje na akceptację argumentacja organu, że brak jest związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem przez skarżącego a sprawowaną nad żoną opieką. Kolegium wadliwie uznało, że skarżący nie spełnia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy dotyczących rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania pracy zarobkowej celem sprawowania stałej i długotrwałej opieki nad osobą legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności. Sąd uznał, że organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji skoro w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy dowodzi tego, że już w dacie składania wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, tj. 9 maja 2023 r. skarżący spełniał przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy, w tym dotyczące rezygnacji z pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki oraz konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Już tylko fakt znacznie ograniczonej, potwierdzonej przez właściwy organ, możliwości matki skarżącej do samodzielnej egzystencji, wyznacza zakres niezbędnej pomocy innej osoby, którą wypełniają czynności opiekuńcze i inne czynności życia codziennego wykonywane przez skarżącego, których niezbędności nie zdołały podważyć organy orzekające w sprawie. To zaś świadczy o naruszeniu przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższe rozważania Sądu. W szczególności uwzględni, że wobec uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji do rozpatrzenia pozostaje wniosek skarżącego z 9 maja 2023 r., w którym domaga się on przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, do którego to wniosku dołączone zostało oświadczenie skarżącego o rezygnacji z uprawnień do pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W związku z powyższym, organ powinien podjąć stosowne działania zmierzające do przyznania stronie wnioskowanego świadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. Wobec jednak faktu, że strona nie może pobierać dwóch świadczeń jednocześnie organ powinien doprowadzić do uchylenia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego oznacza, że odpada okoliczność uniemożliwiająca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m.in. do specjalnego zasiłku opiekuńczego, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Natomiast w świetle art. 27 ust. 5 ustawy, w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku pielęgnacyjnego przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zatem w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń, co wyklucza możność równoczesnego przyznania obu świadczeń na ten sam okres. Zatem w tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy, jest zatem brak uprawnienia do otrzymywania konkurencyjnego świadczenia, bowiem przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozwalają na równoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle przytoczonych przepisów nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy, jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia, wyraźne zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej ten zasiłek. Dokonując wykładni przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy trzeba uwzględniać, że z woli ustawodawcy sam tylko fakt uzyskania przez określoną osobę specjalnego zasiłku opiekuńczego nie może stanowić przeszkody do przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego w stosunku do tej samej osoby podopiecznej. W takiej sytuacji (zbiegu uprawnień do obydwu tych świadczeń) znajduje bowiem zastosowanie przepis art. 27 ust. 5 ustawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje gotowość zrzeczenia się do wcześniej ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Z chwilą dokonania tego wyboru, rzeczą organu staje się urzeczywistnienie wyboru dokonanego przez wnioskodawcę. W związku z powyższym, organ powinien podjąć działania zmierzające do uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy i przyznać skarżącemu wnioskowane świadczenia zgodnie z wnioskiem. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.).