I SAB/Wa 121/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ż. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności postanawia odrzucić skargę.

W dniu 4 marca 2026 r. J. Ż. (dalej: skarżąca) złożyła skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 29 maja 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącej A. G. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz wykazaniem czy spełnia Pan przesłankę z art. 35 § 1 P.p.s.a. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej (na adres wskazany w skardze) w dniu 10 czerwca 2026 r. Ostatni dzień terminu do usunięcia braków formalnych skargi przypadł na dzień 17 czerwca 2026 r. Pełnomocnik nie uzupełnił ww. braku formalnego skargi. Pismem z dnia 15 czerwca 2026 r., w odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik wskazał, że stosowne pełnomocnictwo znajduje się w aktach I SAB/Wa 110/26. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.- dalej ppsa), strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie do treści art. 37 § 1 i art. 46 § 3 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Niedochowanie wskazanych wymogów stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 ppsa) pod rygorem odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej – z uwagi na niedołączenie do skargi stosownego pełnomocnictwa – został wezwany do jego złożenia oraz wykazania, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 ppsa. Pomimo skutecznie doręczonego wezwania w dniu 10 czerwca 2026 r. pełnomocnik ani skarżąca nie uzupełnili ww. braków formalnych w wyznaczonym terminie, wobec tego skarga podlega odrzuceniu. W piśmie z dnia 15 czerwca 2026 r. pełnomocnik wskazał, że stosowne pełnomocnictwo znajduje się w aktach sądowych o sygn. I SAB/Wa 110/26, jednakże należy zauważyć, że zgodnie z przywołanym już powyżej art. 37 § 1 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Sąd nie ma obowiązku "poszukiwania" pełnomocnictwa i dokonywania odpisów upoważnienia z innych spraw sądowych. To pełnomocnik ma wykazać przed Sądem, że w danej sprawie jest upoważniony do reprezentowania skarżącej oraz, że spełnia przesłanki do bycia pełnomocnikiem stosownie do art. 35 § 1 ppsa. Zauważyć należy, że w zakresie skargi obarczonej brakiem pełnomocnictwa, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 2 lutego 2026 r. sygn. III OPS 2/25 (ONSAiWSA 2026, nr 3, poz. 33) stwierdził następująco: ,,podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa; nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 powołanej ustawy". Skoro strona działa przez pełnomocnika, to działania lub zaniechania pełnomocnika wywołują bezpośredni skutek dla mocodawcy. Jakkolwiek wezwanie do usunięcia braku formalnego jest adresowane do pełnomocnika, to z prawnego punktu widzenia, wezwana do usunięcia braku jest strona i strona ponosi konsekwencje braku reakcji pełnomocnika na wezwanie do usunięcia braku. Wobec tego, że pełnomocnik nie przedstawił pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania skarżącej przed sądem wojewódzkim i nie wykazał, że spełnia przesłanki z art. 35 § 1 ppsa skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 ppsa, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na marginesie należy zaznaczyć, że skarga skarżącej i tak byłaby niedopuszczalna i podlegałaby odrzuceniu bowiem została wniesiona w dniu 4 marca 2026 r., tj. po wydaniu przez Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności co nastąpiło w dniu 17 lutego 2026 r. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 marca 2022 r. sygn. II OPS 1/21). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.