II FZ 30/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 691/24 w przedmiocie odrzucenia nieopłaconego zażalenia w sprawie ze skargi A.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 sierpnia 2024 r., 0201-IOD2.4102.28.2024 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 i 2016 r. postanawia: odrzucić zażalenie.

A.D. (dalej: "Skarżący") w związku z wniesioną skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego został wezwany o uzupełnienie jej braków. Na powyższe zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia braków Skarżący wniósł zażalenie. Zarządzeniem z dnia 25 listopada 2024 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w wysokości 100 zł. Wezwanie doręczono Skarżącemu w dniu 28 listopada 2024 r. (k. 31). Na potwierdzeniu odbioru widnieje tytuł: "wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia", podpis i data odbioru: 28 listopada 2024 r. Wpis nie został opłacony. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2025 r., o sygn. akt I SA/Wr 691/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił nieopłacone zażalenie Skarżącego, powołując się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Postanowienie o odrzuceniu nieopłaconego zażalenia zostało Skarżącemu doręczone 24 stycznia 2025 r. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł w terminie zażalenie. Wskazał, że WSA we Wrocławiu działa nieżyciowo, nielogicznie. Wniósł o usunięcie z obiegu prawnego postanowienia z 21 stycznia 2025 r. o odrzuceniu nieopłaconego zażalenia. Postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II FZ 8/25, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zażalenie podlega opłacie. Jeśli zaś strona nie uiści wpisu - zażalenie podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. W związku z tym postanowienie wydane przez WSA było prawidłowe. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. NSA Skarżący wniósł ponowne zażalenie (zatytułowane jako "zażalenie nr 2") "z powodu manipulacji, niezałatwienia w trybie art. 35-38, art. 292 K.p.a. zwykłego środka odwoławczego z dnia 19 września 2024 r., skargi z dnia 25 stycznia 2025 r. - w sprawie pt. II FZ 8/25 dnia 25 marca 2025 r. przez NSA". Jako podstawę wniesienia zażalenia Skarżący wskazał art. 183 §1, § 2 pkt 3 i pkt 5 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Przede wszystkim, kwestia odrzucenia zażalenia z powodu nieuiszczenia wpisu, której dotyczy rozpatrywane zażalenie, została już rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2025 r., sygn. akt II FZ 8/25. W uzasadnieniu tego postanowienia NSA wskazał, że zażalenie podlega opłacie, a w przypadku jego nieopłacenia – podlega ono odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisu od zażalenia, Skarżący nie dopełnił tego obowiązku. Stąd zażalenie należało odrzucić, co też wojewódzki sąd administracyjny prawidłowo uczynił. Natomiast dalsza część rozpatrywanego zażalenia odnosi się do nadpłat w podatku dochodowym za lata 2015-2016, a więc do meritum samej skargi. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma jednak to, że pismo Skarżącego stanowi w istocie "ponowne zażalenie" na postanowienie Sądu pierwszej instancji z 21 stycznia 2025 r.,, które jest niedopuszczalne, gdyż kwestia wpadkowa objęta zażaleniem na postanowienie WSA we Wrocławiu została już prawomocnie osądzona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2025 r. o sygn. akt II FZ 8/25. Z kolei od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje jakikolwiek środek odwoławczy. To zaś oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.