II GSK 1331/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2245/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2020 r. nr KOA/2456/Gs/20 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] w L. na rzecz F. Sp. z o.o. w W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2020 r., sygn. VI SA/Wa 2245/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie), po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. (dalej zwanego skarżącym lub stowarzyszeniem) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2020 r., nr KOA/2456/Gs/20, w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, uchylił zaskarżoną decyzję. W okolicznościach przedmiotowej sprawy postanowieniem Marszałka Województwa Mazowieckiego z 24 października 2018 r., stowarzyszenie jako organizacja społeczna, w trybie art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu wszczętym z wniosku F. Sp. z o. o., z siedzibą [...] (dalej zwanej spółką) o udzielenie zezwolenia na wykonywanie krajowych regularnych przewozów drogowych osób na linii Wrocław – Katowice – Myślenice – Nowy Targ – Zakopane. Organ ocenił wówczas, że spełnione zostały uregulowane w art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłanki, a to dlatego że wykazany został interes społeczny, rozumiany jako zwalczanie nieuczciwej konkurencji, a także potrzeba podwyższania jakości obsługi pasażerów, które to działania należą do celów statutowych stowarzyszenia. Decyzją z 1 lipca 2020 r. Marszałek Województwa Mazowieckiego udzielił spółce zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na wspomnianej linii. W wyniku wniesionego przez stowarzyszenie od tej decyzji odwołania, SKO w Warszawie umorzyło postępowanie odwoławcze. W ocenie organu postanowienie Marszałka Województwa Mazowieckiego o dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu w tej sprawie było nieprawidłowe. Uznał on bowiem, że stowarzyszenie wpisane jest nie tylko do Rejestru Stowarzyszeń, ale również Rejestru Przedsiębiorców KRS. Jako przedmiot deklarowanej działalności widnieją tam oznaczone kodem Polskiej Klasyfikacji Działalności: 49.39.Z. – pozostały transport pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany, 49.31.Z – transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski, 49 – transport lądowy i rurociągowy. W ocenie organu oznacza to, że stowarzyszenie może prowadzić działalność gospodarczą, występować na rynku jako przedsiębiorca konkurujący z wnioskodawcą. Organ odwołał się także do § 10 ust. 1 statutu stowarzyszenia, przewidującego że jego członkiem może być tylko przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego lub wspólnik spółki prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób. Zdaniem SKO stowarzyszenie podało jedynie ogólnikowe stwierdzenia oraz orzecznictwo sądowe, nie podając konkretnych sytuacji niebezpiecznych na drodze lub istniejących linii, którym wydanie zezwolenia na rzecz spółki mogłoby zagrozić. Nie wystąpiła zatem w ocenie organu również przesłanka interesu społecznego w dopuszczeniu organizacji społecznej do udziału w postępowaniu. Z tych przyczyn organ ocenił, że Stowarzyszenie występuje w postępowaniu w interesie jego członków, a nie społecznym, czego wymaga art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi stowarzyszenia na decyzję SKO w Warszawie, wyrokiem z 29 grudnia 2020 r., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stanął na stanowisku, że nie można uznać, że sam wpis do Rejestru Przedsiębiorców KRS świadczy o tym, że stowarzyszenie określoną działalność prowadzi, ani tym bardziej, że jest realnym konkurentem na rynku, w stosunku do wnioskodawcy. Nawet jednak gdyby stowarzyszenie taką działalność podjęło, nie oznacza to że automatycznie nie mogłoby brać udziału w postępowaniu na prawach strony, o ile wylegitymowałoby się reprezentacją interesu społecznego. WSA w Warszawie podkreślił również, że nie ma prostej zależności pomiędzy prowadzeniem przez organizację społeczną działalności konkurencyjnej wobec wnioskodawcy, a możliwością dopuszczenia takiej organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. Sąd dodał również, że za przeszkodę w reprezentowaniu przez stowarzyszenie interesu społecznego nie można traktować postanowień § 10 jego statutu, określającego przymioty podmiotowe członków stowarzyszenia. Organizacja społeczna zajmująca się – w świetle postanowień statutu – dbałością o uczciwe wykonywanie transportu drogowego i odpowiedni poziom usług świadczonych na rzecz pasażerów powinna zostać dopuszczona do udziału w postępowaniu toczącym się z wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Końcowo WSA stwierdził, że organ uchylił się od rzetelnej oceny materiału dowodowego, bowiem pochopnie uznał skarżącego za konkurenta wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym. Pobieżnie odniósł się też do kwestii interesu społecznego, wskazując na niemający oparcia w przepisach ustawy ciężar dowodu skarżącego wykazania konkretnej potrzeby wzięcia udziału w postępowaniu. Dlatego Sąd uznał, że doszło do naruszenia art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W kwestiach procesowych Sąd zaznaczył, że sprawa niniejsza została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Aktualnie w WSA w Warszawie nie ma bowiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, co czyniło uzasadnionym procedowanie na posiedzeniu niejawnym. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, wskazując na przepis art. 183 § 1 i § 2 pkt 5 P.p.s.a., że został on wydany w warunkach nieważności postępowania. Stało się tak, ponieważ spółce, będącej stroną omawianego postępowania sądowoadministracyjnego w dniu 28 stycznia 2021 r. został doręczony wyrok Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem, skargą stowarzyszenia rozstrzygniętą tym wyrokiem, odpowiedzią na skargę złożoną przez SKO oraz zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2020 r. o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, a skutkowało to zupełnym pozbawieniem spółki przez Sąd I instancji możności obrony swoich praw w szczególności poprzez niedoręczenie skarżącej kasacyjnie - skargi stowarzyszenia na decyzję SKO z dnia 25 sierpnia 2020 r. przed posiedzeniem niejawnym na którym skarga ta została rozpoznana, uniemożliwiło złożenie odpowiedzi na skargę. Spółka dodała, że należy wykazać pewne zrozumienie dla obostrzeń wprowadzonych przepisem art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z późn. zm.), jednak ani ten ani inny przepis nie zezwalają na to aby strona postępowania była pozbawiona wiedzy o skierowaniu skargi na posiedzenie niejawne oraz aby skarga nie została stronie doręczona a strona pozbawiona możności złożenia odpowiedzi na skargę. Oprócz tego skarżąca kasacyjnie, powołując się na zasadę przezorności, na wypadek nieuwzględnienia jej kluczowego zarzutu nieważności, zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 176 § 1 P.p.s.a., zarzuciła że zaskarżony wyrok został wydany przez WSA w Warszawie z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jak to przepisów: 1. art. 151 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie skargi stowarzyszenia oraz przepisu art. 145 § 1 pkt, 1 lit. c P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji uchylenie decyzji SKO z dnia 3 września 2020 r. pomimo, że decyzja ta nie naruszała przepisów art. 138 § 1 pkt. 3 K.p.a i art. 31 § 1,2 i 3 K.p.a., art. 107 § 3 oraz art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a SKO w prawidłowy sposób oceniło i określiło charakter działalności stowarzyszenia, w tym w szczególności w prawidłowy sposób oceniło, że: - stowarzyszenie jest podmiotem zrzeszającym przedsiębiorców zajmujących się transportem pasażerskim, co sprawia, że każdy z przedsiębiorców zrzeszanych w tym stowarzyszeniu może w każdej chwili być podmiotem konkurencyjnym dla skarżącego kasacyjnie, - dodatkowo także samo stowarzyszenie od 2001 r. jest wpisane do rejestru przedsiębiorców a jego PKD wskazuje na prowadzenie działalności 49.39.Z (pozostały transport lądowy pasażerski, gdzie indziej niesklasyfikowany), 49.31.2 (transport lądowy pasażerski, miejski i podmiejski), 49 (transport lądowy oraz transport rurociągowy), 52 (magazynowanie i działalność usługowa wspomagająca transport), - dotychczasowe działania stowarzyszenia w toku niniejszego postępowania w żadnym razie nie noszą znamion "sprawowania racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym i działaniem organów administracji" czy ochrony interesu społecznego a są wyłącznie przejawem ochrony partykularnych interesów członków organizacji społecznej, - dotychczasowy udział skarżącego stowarzyszenia w postępowaniu przed organem I instancji, ograniczał się do wskazywania jedynie ogólnikowych twierdzeń, bez jakichkolwiek konkretów odnoszących się w sposób merytoryczny do przedmiotu postępowania, w tym w szczególności dotyczących trasy na jaką miało zostać wydane zezwolenie, konkretnych zdarzeń i sytuacji dotyczących istniejących i funkcjonujących przewoźników na których sytuację oddziaływałoby niekorzystnie zezwolenie udzielone mojemu spółce, a to pomimo, że od momentu dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w postępowaniu do wydania zezwolenia przez organ pierwszoinstancyjny upłynęło 20 miesięcy (postanowienie o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu - 24.10.2018, decyzja I instancji - 1.07.2020) a skarżące stowarzyszenie deklarowało czynny udział w postępowaniu mający na celu na przeciwdziałanie nieuczciwej konkurencji i ochronę istniejących linii regularnych. 2. art. 141 § P.p.s.a. poprzez: - nieprzeanalizowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych czynności i działań podjętych przez stowarzyszenie w dotychczasowym postępowaniu, w tym w szczególności w postępowaniu przed organem I instancji, które mogłyby uzasadniać tezę przydatności stowarzyszenia w tym postępowaniu i realnego działania w interesie społecznym, a co w konsekwencji doprowadziło do oparcia wyroku jedynie na brzmieniu celów i sposobów działania stowarzyszenia ujawnionych w KRS oraz wykładni przepisu art. 31 K.p.a, bez jakiegokolwiek odniesienia się do realnie podjętych przez stowarzyszenie działań zmierzających do urzeczywistnienia tych celów, - nieprzytoczenie i nieprzeanalizowanie jakichkolwiek dowodów z których wynikałoby, że skarżące stowarzyszenie realnie posiada jakąkolwiek wiedzę w przedmiocie trasy objętej zezwoleniem udzielonym spółce, w tym w szczególności zagrożenia istniejących linii regularnych czy naruszenia zasad uczciwej konkurencji przez spółkę, poprzez wskazanie dokumentów złożonych w tym zakresie przez stowarzyszenie, a to w kontekście jednoczesnej konstatacji, że stowarzyszenie nie wykonuje deklarowanej w Rejestrze działalności transportowej. Skarżąca kasacyjnie spółka dodała, że uchybienia te miały wpływ na sposób rozstrzygnięcia (wynik) sprawy, albowiem poprzez ich popełnienie WSA w Warszawie w sposób nieprawidłowy ocenił charakter i cele działania stowarzyszenia. Gdyby naruszenia przepisów wskazane powyżej nie zaistniały - Sąd oddaliłby skargę stowarzyszenia. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że nie jest znana żadna inna działalność stowarzyszenia, na rzecz realizacji jego statutowych celów, a przy tym sposób jego funkcjonowania nie jest transparentny. Zwrócono przy tym uwagę na możliwość realizacji przez stowarzyszenie jedynie partykularnych celów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz od skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka nieważnością, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., podlegająca uwzględnieniu niezależnie od podniesionych zarzutów. Strona obecnie skarżąca kasacyjnie została bowiem pozbawiona obrony swoich praw w postępowaniu przed Sądem I instancji. Należy przy tym podkreślić, że ustawodawca nie sprecyzował użytego w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. pojęcia "pozbawienie możności obrony swych praw". W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że dotyczy ono różnych stanów faktycznych i nie należy go utożsamiać z sytuacją całkowitego wyłączenia strony od udziału w postępowaniu. Do pozbawienia strony możności obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach, poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2022 r., sygn. I OSK 1142/21). Nieważność postępowania z przyczyny, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2021 r., sygn. III FSK 2822/21). Spełnienie przesłanki określonej w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. może nastąpić także wówczas, gdy strona zostanie zawiadomiona o terminie posiedzenia, ale na skutek innych zaniechań sądu pierwszej instancji strona nie będzie w stanie zająć stanowiska w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. III OSK 4864/21 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie w literaturze przedmiotu wskazuje się, że art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. powinien być rozumiany szerzej i obejmować również sytuacje, kiedy strona jest pozbawiona możności obrony swych praw z przyczyn leżących w samym charakterze danego unormowania procesowego, ponieważ w przeciwnym wypadku strona może być pozbawiona należnej jej ochrony prawnej (zob. J. P. Tarno, teza 23 komentarza do art. 183 p.p.s.a., (w: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Lex 2011). Prawo do obrony to przede wszystkim prawo do bycia wysłuchanym. Strona postępowania powinna mieć możliwość przedstawienia swoich racji przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego sprawę, a swoje stanowisko strona może prezentować zarówno w pismach procesowych, jak też bezpośrednio przed sądem na rozprawie (zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2022 r., sygn. III FSK 4134/21 – dost. w CBOiS). Należy przy tym podkreślić, że rozpoznawanie spraw na rozprawie jest zasadą postępowania sądowoadministracyjnego (art. 10 i art. 90 § 1 P.p.s.a.). Rozprawa jest zasadniczą fazą postępowania sądowoadministracyjnego, podczas której strony - najpierw skarżący, a potem organ - zgłaszają ustnie swoje żądania i wnioski oraz składają wyjaśnienia. Na rozprawie strony mogą ponadto wskazywać podstawy prawne i faktyczne swych żądań i wniosków (art. 106 § 1 P.p.s.a.). Przywołane przepisy stanowią realizację konstytucyjnej zasady jawności postępowania sądowego (art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Wyjątkiem od tej zasady jest rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej na posiedzeniu niejawnym. Taki sposób procedowania przez sąd administracyjny musi mieć jednak wyraźne umocowanie w przepisie szczególnym, którego interpretacja nie może być rozszerzająca, a w szczególności nie może prowadzić do pozbawienia strony jakiejkolwiek możliwości przedstawienia swoich racji przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Sąd I instancji na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 § 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., dalej jako: "ustawa covidowa"). Przepis ten, w brzmieniu właściwym dla sprawy, stanowił, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skład orzekający podtrzymuje pogląd, że regulacja ta - sama w sobie - nie narusza podstawowych uprawnień procesowych strony. Okoliczność, że sprawa ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, nie oznacza zatem, że strona nie może przed wydaniem wyroku bronić swoich praw. Rzeczą sądu jest jednak takie zorganizowanie postępowania, aby to uprawnienie strony w sposób należyty zapewnić (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. III FSK 3585/21, dost. w CBOiS). W realiach niniejszej sprawy WSA w Warszawie takich wymagań nie spełnił. Jak wynika z akt sądowych, zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału, powołując się na art. 15zzs4 § 3 ustawy covidowej, skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na dzień 29 grudnia 2020 r. Jednocześnie zarządził aby odpis zarządzenia doręczyć stronom lub ich pełnomocnikom wraz z doręczeniem odpisu wydanego w sprawie orzeczenia. Ponadto zaznaczył, że jeżeli dotychczas nie doręczono stronie skarżącej/jej pełnomocnikowi odpisu odpowiedzi na skargę, a uczestnikowi postępowania/jego pełnomocnikowi jeśli występuje) - odpisu skargi i odpowiedzi na skargę, to ww. pisma doręczyć wraz z niniejszym zarządzeniem. Wydany w sprawie wyrok, odpis zarządzenia o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a także odpis skargi i odpis odpowiedzi na nią został wysłany 26 stycznia 2021 r., a doręczony spółce 28 stycznia 2021 r. Powyższe okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że spółka została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w postępowaniu przed Sądem I instancji. Nie miała bowiem możliwości wyrażenia swojego stanowiska procesowego, ustosunkowania się do zarzutów skargi czy też argumentów wyrażonych przez organ w odpowiedzi na skargę. Dowiedziała się bowiem o nich dopiero w momencie otrzymania odpisu wydanego w sprawie wyroku, wraz z którym przesłano jej zarządzenie o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a także odpis skargi i odpis odpowiedzi na nią. W konsekwencji zachodzi w tej sprawie nieważność postępowania. Należy podkreślić, że spółka nie musiała przy tym wykazywać związku przyczynowego między uchybieniem procesowym powodującym nieważność postępowania a wynikiem sprawy. O nieważności postępowania decyduje waga uchybień procesowych, a nie skutki, które wynikają lub mogą z nich wyniknąć (zob. np. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2006 r., sygn. II OSK 437/05; postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. II FSK 2688/11 – dost. CBOiS). W przypadku nieważności postępowania kwestia, czy przyczyna tej nieważności miała, czy też nie, wpływ na wynik sprawy, nie ma znaczenia, bowiem gwarancje procesowe, zawarte w art. 183 § 2 P.p.s.a., są tak ważne w demokratycznym państwie prawa, że ustawodawca w żaden sposób nie uzależnił ich przestrzegania od tego, czy miały one wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. II GSK 716/12). W związku z ze stwierdzeniem nieważności postępowania przedwczesnym byłoby przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, które mają charakter merytoryczny. Z tego więc względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).