II GZ 182/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Ż. i B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Po 942/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Ż. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił A. Ż. i B. W. wstrzymania wykonania objętej ich skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 2 października 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji wskazał, że skarżący we wniesionej skardze zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji SKO wskazując, że jej wykonanie spowoduje niepowetowaną stratę. Przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że wnioskodawcy podnosząc jedynie ogólnikowe twierdzenia – spowodowanie niepowetowanej straty wykonaniem decyzji – nie przedstawili żadnych dokumentów, ani nie wskazali okoliczności, które miałyby powyższe okoliczności potwierdzić lub uprawdopodobnić. Uniemożliwiało to, zdaniem Sądu dokonanie oceny istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. A. Ż. i B. W. zażaleniem zaskarżyli postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie i zmianę wydanego postanowienia - wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając na uwadze przywołane warunki zastosowania ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego, w tym przede wszystkim ciążące na wnioskodawcy obowiązki związane z umotywowaniem żądania wstrzymania wykonania objętego skargą rozstrzygnięcia organu administracji, w świetle sformułowanego przez skarżących w skardze na decyzję SKO w K. z dnia [...] października 2017 r., wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji, za prawidłową i zasadną uznać należy ocenę tego wniosku, jakiej dokonał Sąd I instancji. Uzasadnienie żądania wstrzymania wykonania wymienionej decyzji ograniczało się wyłącznie do stwierdzenia, że "Wyegzekwowanie od Skarżących nałożonej na nich kary mając na uwadze złożoną Skargę do Sądu Administracyjnego przy założeniu pozytywnego dla skarżących rozstrzygnięcia może spowodować po stronie skarżących niepowetowaną stratę.". Taka, ogólnikowa motywacja wniosku nie wskazuje w żadnej mierze jaki faktycznie lub choćby potencjalnie skutek może wywrzeć na skarżących decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przypadku jej wykonania – jakie skutki ona wywoła. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, argumentacja stron nie została także poparta jakimikolwiek dokumentami. Słuszne wobec tego było stwierdzenie Sąd I instancji, że niemożliwym była ocena istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć w tym miejscu należy, że wymagana powołanym przepisem, argumentacja wsparta dokumentami o wysokości świadczeń emerytalnego i rentowego skarżących, pojawiła się dopiero w zażaleniu - jednakże i ona nie jest wystarczając dla oceny możliwości wystąpienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Autor zażalenia powtórnie ogranicza się wyłącznie do ogólnikowych twierdzeń. Wskazuje na utratę nieruchomości, której dotyczy postępowanie, stan zdrowia stron i ich byt w aspekcie pobierania przez nich świadczeń emerytalno – rentowych jak również wskazuje na okoliczność braku środków finansowych i oszczędności. Żadna z powołanych okoliczności nie została szerzej uzasadniona jak również poparta, poza decyzjami ZUS, dokumentami lub dowodami mogącymi wskazywać, wobec wysokości nałożonej na skarżących kary administracyjnej, iż istnieje możliwość poniesienia przez nich niepowetowanej straty wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Nie jest również zasadne stanowisko stron, iż na sądzie rozpoznającym wniosek ciąży niejako bezwzględny obowiązek zbadania całej skargi, w której wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarto, wraz z załączonymi do niej dokumentami. Obowiązek taki co do zasady połączony jest z nadrzędnym obowiązkiem strony umotywowania wniosku, gdzie wzięcie pod uwagę całokształtu sprawy ma służyć obiektywnej ocenie żądania wnioskodawcy nie zaś formułowania i poszukiwania za nią argumentacji mającej wniosek uzasadnić. Nie jest również zasadne stanowisko skarżących co do zastosowania w związku z rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, art. 49 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia lub poprawienia pisma w sytuacji gdy wskutek niezachowania warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu. Przepis ten odnosi się wprost do warunków formalnych pism składanych przez strony w postępowaniu sądowym, nie zaś do braków merytorycznych zawartych w pismach procesowych. Istotnie sąd może wezwać stronę do wyjaśnienia wynikłych z analizy wniosku wątpliwości, lecz nie powinno dotyczyć to sytuacji, w których strona w zasadzie nie motywuje swojego żądania zaś okoliczności sprawy nie pozwalają na wysnucie jakichkolwiek wniosków pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie zauważyć należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wprowadza ograniczenia czasowego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jak również nie ogranicza czy nie wyłącza możliwość kilkukrotnego wystąpienia z takim żądaniem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznając za prawidłowe objęte zażaleniem postanowienie Sądu I instancji, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.