II OSK 2122/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. G., J. S. i P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1768/21 w sprawie ze skargi R. G., J. S. i P. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2021 r. nr DOA.7110.411.2020.JNO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE` Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1768/21, oddalił skargę R. G., J. S. i P. M. (dalej jako "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2021 r. znak: DOA.7110.411.2020.JNO w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z 18 października 2016 r., nr 2468/2016, Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Spółka Jawna z siedzibą w K. pozwolenia dla zamierzenia budowlanego pn.: "Remont, przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku na cele hotelowo-gastronomiczne wraz z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz., c.o., energia, wentylacja mechaniczna) na dz. nr [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.". Skarżący 24 stycznia 2020 r. złożyli do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego wniosek o stwierdzenie nieważności i wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Według skarżących przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej także "Pr.bud.") w zw. z § 12 ust. 1, ust. 5 pkt 1 i 2 i § 271 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422, z póżn. zm. – w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji, dalej także "r.w.t."). Wojewoda Małopolski stwierdził, że skarżący nie byli stronami postępowania o pozwolenia na budowę, jednak są stronami postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji, ponieważ są współwłaścicielami działki nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego wydanym pozwoleniem. Decyzją z 8 października 2020 r., znak: Wl-I.7840.1.6.2020.JS Wojewoda Małopolski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 18 października 2016 r., nr 2468/2016, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 8 czerwca 2021 r., znak: DOA.7110.411.2020.JNO, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako "K.p.a.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił szczegółowe rozważania odnośnie do kwestii, które stanowiły podstawę dla wywiedzionych przez skarżących zarzutów odnośnie rażącego naruszenia prawa przez decyzję o pozwoleniu na budowę, o której stwierdzenie nieważności wystąpili. Skarżący nie podzielili argumentacji zaskarżonej decyzji i wnieśli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zasadniczo zakwestionowali stanowisko GINB, że przy stwierdzonych naruszeniach przepisów nie było podstaw do stwierdzenia naruszenia ich w sposób rażący, że organ odwoławczy nie wypowiedział się odnośnie do zgodności planowanej rozbudowy uwarunkowaniami historycznymi, nierozpozanie zarzutu niezachowania przez rozbudowę wymogów ochrony przeciwpożarowej. W ich ocenie organ nie dostrzegł naruszeń proceduralnych podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżących. Na wstępie Sąd wyjaśnił specyfikę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oraz jak należy rozumieć przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. rażące naruszenie prawa. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie w przypadku zdecydowanej większości wad kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie można mówić o oczywistym charakterze naruszeń prawa, a względem wszystkich z nich – tym bardziej o spełnieniu trzeciej z przesłanek przesądzających o rażącym naruszeniu prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Sąd przywołał treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta Krakowa) i wskazał na związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozytywnej dla inwestora decyzji w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pr.bud., przy jednoczesnym braku przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej w art. 35 ust. 5 Pr.bud. Prezydent Miasta Krakowa weryfikując wniosek inwestora w trybie przepisów art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Pr.bud. uznał, że spełnia on wszystkie stawiane przez prawo wymogi, co uzasadniało zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Kontrolując powyższą decyzję w postępowaniu nadzwyczajnym organy ustaliły, że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz załączył do niego wymagane przepisami ww. ustawy Prawo budowlane dokumenty (zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 2), tj. poprawnie wypełnione oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz 4 egzemplarze kompletnego projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Wobec tego Sąd uznał, że w powyższym zakresie nie doszło do naruszenia prawa. Mając na uwadze obowiązki organów związane z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wymienione w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji o pozwoleniu na budowę), Sąd zauważył, że zarówno skarżący, jak i organy prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę uznały, że w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta Krakowa wynika, że w ramach spornej inwestycji w budynku "współcześnie odbudowanej oficyny" (część budynku przy ul. [...]) przewidziano m.in. rozbiórkę stropu DZ i budowę nowego stropu żelbetowego nad pierwszym piętrem oraz nadbudowę tego budynku o jedną kondygnację (zob. proj. bud. TOM 1, D. Rozwiązania materiałowe i konstrukcyjne, str. 86 i 87). Nadbudowa ww. budynku przy ul. [...] obejmuje zarówno jego część frontową jak i od strony podwórza (zob. proj. bud. TOM 2, rzut III piętra, rys. nr P3-1 ZB). Sąd wskazał, że zgodnie z § 88 ust. 3 pkt 2 lit. f planu miejscowego obowiązującego dla danego terenu, posesja przy ul. [...] / [...] objęta została ochroną konserwatorską pełną, natomiast budynek przy ul. [...] objęty został ochroną konserwatorską częściową. Stosownie do treści § 5 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 2 pkt 8 lit. a MPZP dla budynków frontowych, tj. budynków usytuowanych od strony ulicy, placu lub innej przestrzeni publicznej, objętych ochroną pełną lub częściową, ustanowiono zakaz ich nadbudowy. Jednocześnie w § 10 ust. 4 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. h MPZP wprowadzono nakaz zachowania wysokości budynków frontowych (w tym wysokości gzymsu wieńczącego). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zamiar nadbudowy budynku przy ul. [...] wydaje się w oczywisty sposób naruszać przywołane przepisy planu miejscowego. Konkluzja ta może już jednak budzić uzasadnione wątpliwości, gdy weźmie się pod uwagę pewne odrębności wynikające z charakteru wskazanych zakazów i nakazów, a także treść pozostałych postanowień MPZP mających zapewnić ochronę zabytków. Sąd zauważył, że według definicji "oficyny", zamieszczonej w § 5 ust. 1 pkt 5 MPZP, za taki obiekt uznać należy nie tylko budynki, ale także boczne i tylne części kubaturowe budynku frontowego usytuowane w głębi posesji. W rozpoznawanej sprawie projekt budowlany przewiduje nadbudowę budynku przy ul. [...] obejmującą zarówno jego część frontową, jak i tę od strony podwórza, a więc tylną jego część w głębi posesji, która w świetle przywołanej wyżej definicji powinna być zatem uznana za "oficynę". Dodatkowo wypada zauważyć, że wyrażony w treści § 10 ust. 4 pkt 1 lit. c MPZP "zakaz" nadbudowy oficyn nie dotyczy oficyn objętych ochroną konserwatorską częściową, a więc taką jaką objęta została posesja przy ul. [...]. Sąd stwierdził, że nadbudowa tylnej części ww. budynku wydaje się więc w pełni dopuszczalna, choć pod warunkiem nieprzekroczenia wysokości kalenicy budynku frontowego (§ 10 ust. 4 pkt 2 lit. h). W tych uwarunkowaniach, jedynie planowana nadbudowa frontowej części ww. budynku mogłaby zostać uznana za "oczywiście" naruszającą prawo, gdyby nie treść § 88 ust. 4 pkt 6 MPZP, który nie został w ogóle uwzględniony przez skarżących oraz organy orzekające w niniejszej sprawie. Tymczasem przepis ten wprost wskazuje, że przeznaczony do nadbudowy budynek przy ul. [...] stanowi "oficynę boczną - nr rej. zabytków [...], z dnia 2.05.1975 r." Powyższe zdaje się zatem usuwać zastrzeżenia co do faktu, że kamienica przy ul. [...] powinna - wedle ww. zapisów planu miejscowego – zostać uznana w całości za oficynę, a nie budynek frontowy. Poza tym, GINB nie bez racji zwraca uwagę, że "współcześnie odbudowywana oficyna" tworzyć będzie spójną całość z głównym budynkiem frontowym przy ul. [...] i [...]. Stąd uprawnione jest uznanie, że ograniczenie dla gabarytów nadbudowywanej oficyny, jaką w świetle przywołanych zapisów MPZP stanowi kamienica przy ul. [...], stanowić powinna właśnie wysokość budynku frontowego przy ul. [...] i [...]. Przyjęcie zaś, że tylko część położona w głębi podwórza budynku przy ul. [...] mogłaby podlegać nadbudowie, prowadziłoby natomiast do istotnego zaburzenia ładu przestrzennego obszaru objętego ochroną konserwatorską, czemu niewątpliwie zapobiegać miały m.in. postanowienia § 8 oraz § 10 MPZP, który określa zasady ochrony krajobrazu kulturowego, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W tym stanie rzeczy, Sąd nie podzielił stanowczych stwierdzeń skarżących oraz organów obu instancji, że w przedmiotowym zakresie naruszenie prawa miało oczywisty charakter. Przedstawione rozważania być może potwierdzają istnienie pewnych rozbieżności przy odczytywaniu zapisów planu miejscowego, ale pozwalają zrozumieć zasadność decyzji Małopolskiego WKZ z 13 lipca 2016 r., nr 794/16 zezwalającej inwestorowi na sporną nadbudowę budynku przy ul. [...] w Krakowie. Sąd zauważył, że sama tylko możliwość przyjęcia odmiennej wykładni ww. postanowień planu bez wątpienia nie może natomiast stanowić, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa. Niemniej gdyby nawet zaaprobować tego rodzaju pogląd - zdaniem Sądu - organy słusznie doszły do wniosku, że zarzucana obraza postanowień planu miejscowego nie doprowadziła do skutków społeczno-gospodarczych, nie dających się pogodzić z zasadą praworządnego państwa. Sąd uznał, że wada ta, w żadnym razie nie ingeruje w słuszny interes skarżących, będących współwłaścicielami działki sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną od strony podwórza. Poza tym, kontrolowane zamierzenie budowlane było poddane kontroli organu ochrony zabytków, co trafnie akcentują organy rozpoznające niniejszą sprawę. W konsekwencji to organ konserwatorski, poprzez wydanie decyzji z 13 lipca 2016 r., nr 794/16 uznał, że w jej wyniku nie dojdzie do ingerencji w walory zabytkowe obiektu, ani też nie zostanie zaburzony ład architektoniczny tej części chronionej zabudowy. Organy orzekające w sprawie pogląd ten w pełni podzieliły, mając na uwadze, że to właśnie Małopolski WKZ jest organem wyspecjalizowanym i kompetentnym w kwestii oceny wpływu przedsięwzięć budowlanych na podlegające ochronie wartości zabytków nieruchomych i historycznego obszaru chronionego. Sąd stwierdził, że z tożsamych powodów na aprobatę nie zasługiwał zarzut rażącego naruszenia § 10 ust. 4 pkt 1 lit. h MPZP, w którym przewidziano zakaz zabudowy podwórzy i dziedzińców, z dopuszczeniem budowy lub odbudowy (odtworzenia) oficyn zgodnie z ustaleniami szczegółowymi planu miejscowego lub wynikających z uwarunkowań historycznych. GINB trafnie uznał, że nie jest właściwy do oceny, czy faktycznie istnieją wskazane uwarunkowania historyczne uzasadniające realizację takiej zabudowy od strony podwórza ("odbudowa tylnej oficyny"). Natomiast specjalizujący się w dokonywaniu tego typu oceny, tj. Małopolski WKZ musiał dostrzec takowe uwarunkowania, skoro wydał pozwolenie konserwatorskie z 13 lipca 2016 r., nr 794/16. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa musi być nie tylko stwierdzenie, że decyzja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, ale także, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie – w następstwie wydania tej decyzji – sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012r., sygn. akt I OSK 363/11, CBOSA). Skutki te (zgodnie z obowiązującym orzecznictwem) winny być traktowane jako decydujące o kwalifikacji stwierdzonego naruszenia. Z racji zaś tego, iż skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają ze swej natury charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu badanego rozstrzygnięcia. Jednocześnie – jako iż stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – stwierdzone naruszenie prawa winno mieć znacznie większą wagę niż trwałość ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1111/06; wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92; wyroki SN: z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 15/94; z dnia 20 grudnia 1994 r. sygn. akt III ARN 71/94, opubl. CBOSA). Zdaniem Sądu, ustalenie, czy wydanie przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji o pozwoleniu na budowę wywołało poważne skutki społeczno-gospodarcze, nie dające się pogodzić z zasadą praworządności, powinno więc mieć kluczowe znaczenie dla możliwości stwierdzenia nieważności tej decyzji. W świetle przedstawionych wyżej argumentów Sąd uznał, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły, że omawiana wada – która zdaniem Sądu w ogóle nie występuje – nie spełnia łącznie wszystkich przesłanek pozwalających zakwalifikować ją jako rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż nie wystąpiły racje ekonomiczne lub gospodarcze, które uniemożliwiałyby zaakceptowanie w praworządnym państwie skutków społecznych lub ekonomicznych powodowanych przez kwestionowaną decyzję. Oceniając obowiązek z art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. (sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi), Sąd wskazał, że z projektu budowlanego zatwierdzonego badaną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa wynika, że w ramach spornej inwestycji przewidziano m.in.: - w "przełączce do Andermachu" (środkowa część budynku): rozbiórkę stropu DZ i budowę nowego stropu żelbetowego nad pierwszym piętrem, podniesienie ściany w osi D 5-8 zgodnie z historycznym zasięgiem, zamurowanie okien i wybicie drzwi w osi D 5-8, przebudowę istniejącego dachu mansardowego z lukarnami zgodnie z inwentaryzacją przed jego rozbiórką w latach siedemdziesiątych, budowę kanałów technicznych pod podłogą łazienki 2.5.2, budowę kanału w szczycie dachu na południe od osi D 5-8, budowę pionowego kanału wentylacji mechanicznej parteru kuchni przechodzącego przez pomieszczenie centrali wentylacji kuchni i zakończoną wyrzutnią w formie komina, rekonstrukcję klatki schodowej w formie ganków podwórka, rozbiórkę daszku poliwęglanowego i budowę zadaszenia szklanego klatki schodowej z klapami oddymiającymi; - w budynku "współcześnie odbudowanej oficyny" (część budynku przy ul. [...]), poza wspomnianą już rozbiórką stropu DZ, budową nowego stropu żelbetowego nad pierwszym piętrem oraz rozbiórką istniejącego dachu i nadbudową budynku o jedną kondygnację, również m.in.: rozbiórkę lastrykowej klatki schodowej na poddasze z zachowaniem elementów historycznych żeliwnych balustrad do ponownego wykorzystania, budowę galerii o konstrukcji żelbetowej wzdłuż północnej ściany budynku wymkniętej drewnianą zabudową ganków, budowę niezależnego szybu windy o konstrukcji stalowej na palowanym fundamencie, zabudowę parteru po obrysie historycznej oficyny tylnej murem wzdłuż północnej granicy i zadaszonej szklanym dachem (zob. proj. bud. TOM 1, D. Rozwiązania materiałowe i konstrukcyjne, str. 86 i 87). Odnosząc się do stanowiska GINB, że projektowana inwestycja wbrew ocenie skarżących nie narusza rażąco § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. oraz § 12 ust. 2 r.w.t., Sąd podkreślił, że organy słusznie zauważyły, że w § 8 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego dopuszczono lokalizację nowych budynków w granicach działek w celu umożliwienia realizacji zarówno zwartej zabudowy pierzei ulic i placów, jak również zabudowy podwórców. Zasadnie wywiódł więc organ odwoławczy, że przepis ten umożliwia inwestorowi sytuowanie budynku z odstępstwem od wymagań określonych w § 12 ust. 1 i ust. 2 r.w.t. Sąd zgodził się przy tym ze stwierdzeniem GINB, że zawarty w § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP nakaz lokalizacji nowych budynków w granicy działek został niewątpliwie ustanowiony w celu umożliwienia realizacji zwartej zabudowy pierzei ulic i placów oraz zabudowy podwórców. Mając to na uwadze Sąd nie zgodził się ze skarżącymi co do konieczności przyjęcia rygorystycznej wykładni powyższego zapisu planu miejscowego i w sytuacji, gdy w jego treści odwołano się do lokalizacji "nowych budynków", to skorzystanie z tej normy prawnej nie jest dopuszczalne w odniesieniu do budynków istniejących, a podlegających jedynie rozbudowie. Nie sposób bowiem uznać, aby wolą lokalnego prawodawcy było umożliwienie budowy nowych obiektów w granicy działek, np. w celu zabudowy podwórców, a wykluczenie takiej możliwości już przy rozbudowie budynków istniejących. To właśnie takie rozumienie powołanej regulacji doprowadziłoby do powstania skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. W rezultacie prawidłowo GINB uznał, że przepis ten powinien mieć zastosowanie także w przypadku rozbudowy istniejących obiektów. Jednocześnie Sąd zauważył, że nie można przyjąć, ażeby takie usytuowanie środkowej części budynku tzw. Andermachu, który po rozbudowie będzie bezpośrednio przylegał do budynku zlokalizowanego na działce nr [...] (ul. [...]), mimo że nie będzie on w całości zlokalizowany w bezpośredniej granicy z działkami nr ewid. [...] oraz [...] (odległość od ok. 0,20 m do ok. 0,70 m – proj. bud. TOM 2, rzut parteru, rys. nr P0-1 ZB, str. 14; proj. bud. TOM 2, elewacja północna - projekt, rys. nr PE_3-1), stanowiło rażące naruszenie § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP, skoro spełnione zostaną postulaty wynikające z tej normy prawnej. Organ odwoławczy przyznał, że na fragmencie oficyny współczesnej (w jej wschodnim narożniku na 2 i 3 piętrze) ściana z otworami okiennymi i drzwiowymi usytuowana została w odległości ok. 2 m od granicy działki nr ewid. [...] (proj. bud TOM 2 Rzut II piętra, rys. nr P2-1, proj. bud. Rzut III piętra, rys. nr P3-1, proj. bud. TOM 2 elewacja północna - projekt, rys. nr PE_3-1), co nie odpowiada dyspozycji § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Jednocześnie jednak organ podkreślił, że z projektu budowlanego TOM 2, rys. P0-1 (rzut parteru projekt) oraz rys. P01_ZB (rzut parteru projekt zmiany budowlane) niespornie wynika, że w ścianie budynku określanego jako "współcześnie odbudowywana oficyna" już uprzednio znajdowały się otwory. Zarazem i w tym przypadku organ odwołał się do postanowień § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP i celów, jakim miało służyć umożliwienie stosowania odstępstw od przepisów r.w.t., przewidziane w zapisach planu miejscowego. Sąd podzielił także ocenę GINB w zakresie zarzutu niezgodności spornej inwestycji z warunkami określonymi w § 271 ust. 1-2 r.w.t. W doktrynie i orzecznictwie nie jest kwestionowane, że stosownie do treści § 2 ust. 2 pkt 2 r.w.t., przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 (tak jak w badanym przypadku), o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 Pr.bud. mogą znaleźć zastosowanie rozwiązania zastępcze i zamienne, o ile zostaną one wskazane np. w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodnione z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Taka sytuacja miała, zdaniem Sądu, miejsce w rozpoznawanej sprawie, a w aktach sprawy znajduje się "Ekspertyza techniczna zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku o funkcji hotelowo - gastronomicznej przy ul [...] w K. (projekt budowlany, TOM 3), sporządzona przez rzeczoznawcą mgr inż. K. P. (nr upr. KG PSP 562/2012). Małopolski Komendant PSP postanowieniem z 17 grudnia 2015 r., znak: WZ.5595.436.2015, zaakceptował zaproponowane w ww. "Ekspertyzie technicznej (...)" rozwiązania i udzielił zgody na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż wskazany w § 12 ust. 1 i ust. 5, § 68 ust. 1, § 176 ust. 4, § 235 ust. 2, § 239 ust. 4, § 240 ust. 1, § 241 ust. 1 i ust. 2, § 244 ust. 1 pkt 2, § 245 pkt 2, § 249 ust. 3 pkt 1, § 256 ust. 3 i ust 6 pkt 5 oraz § 271 ust 1 r.w.t. Tym samym nie można było zarzucić, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta Krakowa narusza w rzeczonym zakresie wymienione warunki techniczno-budowlane. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 5 pkt 1 r.w.t. poprzez zaprojektowanie w elewacji północnej budynku "oficyny współczesnej" galerii, która została usytuowana w odległości od ok. 1,5 m do ok. 2 m od granicy z działkami nr ew. [...] i [...] (proj. bud. TOM 2 rzut 1 piętra, rys. nr PB_), Sąd stwierdził, że rację ma GINB dochodząc do wniosku, że jak wynika z projektu budowlanego galeria ta, z uwagi na pełnione funkcje i przyjęte rozwiązania (proj. bud. TOM 1, 8. usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, w tym odległość od obiektów sąsiednich, str. 103), bez wątpienia może być uznana za "galerię" w rozumieniu § 12 ust. 5 pkt 1 r.w.t., a istotnego znaczenia nie może mieć tu fakt zastosowania przegrody szklanej, wydzielającej tę galerię z przestrzeni. Ustosunkowując się natomiast do kwestii zastosowania do jej budowy materiałów palnych (drewno), Sąd ponownie przypomniał, że zaproponowane przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych rozwiązania zamienne i zastępcze, przyjęte w projekcie budowlanym, zostały ostatecznie zaakceptowane przez Małopolskiego Komendanta PSP. Z tych przyczyn Sąd nie podzielił oceny skarżących, że zaplanowanie przedmiotowej galerii w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią stanowi o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. w zw. z § 12 ust. 5 pkt 1 r.w.t. Sąd nie dopatrzył się innych nieprawidłowości bądź braków w dokumentacji projektowej, które mogłyby zostać uznane za rażąco naruszające przepisy Prawa budowlanego i norm techniczno-budowlanych. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę polegającego na tym, że przed wydaniem pozwolenia na budowę organ nie podjął czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, Sąd przypomniał, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji mają co do zasady charakter materialnoprawny. Nie są one związane z postępowaniem, w którym wydano decyzję, ale wynikają z samej decyzji (wyrok NSA z 16 grudnia 1998r., sygn. akt I SA 339/98; wyrok NSA z 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98 "Jurysta" 1998, nr 12, s. 27; wyrok NSA z 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1079/98; wyrok NSA z 8 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1646/97; wyrok NSA z 7 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 4078/18). Nie oznacza to, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn procesowych. Jednakże stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w stosunku do przepisów prawa procesowego jest czymś wyjątkowym (zob. wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1806/06). Można mówić o rażącym naruszeniu przepisów proceduralnych wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, zostały zastosowane nieprawidłowo albo w ogóle nie byłyby zastosowane (zob. wyroki NSA: z 25 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1711/19; z 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1212/06; tak też: P.M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022). Powołując się na pogląd WSA w Gdańsku wyrażony w wyroku z 13 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Gd 694/12), Sąd zauważył, że za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z 6 marca 2019 r. (II OSK 1018/17) stwierdzając, że zasadniczo w odniesieniu do postępowania administracyjnego "rażące naruszenie prawa" ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego, albo też prowadziły je w sposób niepozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie. Sąd podzielił powyższe stanowisko i zauważył, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Krakowa dysponował kompletną dokumentacją projektową oraz opiniami, pozwoleniami i uzgodnieniami, w oparciu o które zostało wydane pozwolenie na realizację spornej inwestycji. W zasadzie wszystkie zasygnalizowane przez skarżących wady ww. decyzji dotyczą natomiast w gruncie rzeczy błędnej oceny projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu, dokonanej przez Prezydenta Miasta Krakowa w odniesieniu do obowiązujących przepisów planu miejscowego i warunków techniczno-budowlanych. Powyższe wyklucza więc możliwość przyjęcia, iż doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W judykaturze panuje bowiem zgodne przekonanie, że zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z samej tylko odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenia stanu faktycznego (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1571/13, CBOSA). Sąd nie podzielił zarzutów skarżących dotyczących rażącego naruszenia prawa poprzez niezapewnienie im udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazał, że w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zasadniczo zgodny pogląd co do niekonkurencyjności trybów wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji. Stąd przyjmuje się, że okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, a do takich zaliczyć trzeba sytuację, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), nie mogą jednocześnie stanowić podstaw do żądania stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12, w którym stwierdzono, że okoliczność stanowiąca podstawę wznowienia nie jest jednocześnie okolicznością skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji; zob. też np. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 2496/15; wyrok NSA z 24 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2132/16, gdzie stwierdzono, że "Żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1–8 K.p.a. nie może jednocześnie skutkować nieważnością postępowania"). Sąd wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że GINB zbadał także, czy w sprawie nie zachodzą inne przesłanki nieważnościowe. Sąd mając na uwadze zawartość nadesłanych akt sprawy uznał to stanowisko za uprawnione. Sąd nie dostrzegł przy tym w zaskarżonych decyzjach takiego naruszenia prawa, które wskazywałoby na konieczność uwzględnienia skargi z urzędu. Niewątpliwe braki uzasadnienia decyzji organu I instancji zostały naprawione w postępowaniu odwoławczym, gdyż GINB w sposób wyczerpujący wskazał na motywy zapadłego rozstrzygnięcia oraz odniósł się do wszystkich zarzutów i twierdzeń skarżących. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego wskazano na: 1. błędną wykładnię przepisów § 5 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz § 88 ust. 4 pkt 6 uchwały nr XII/131/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Miasto" polegającą na przyjęciu, iż podlegający nadbudowie budynek przy ul. [...] jest w całości oficyną, co pozwala na jego nadbudowę, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia wyżej wymienionych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi prowadzić do uznania, iż budynek ten ma charakter w całości budynku frontowego, a co za tym idzie nie jest dopuszczalna jego nadbudowa; 2. błędną wykładnię § 8 ust. 2 pkt 4 uchwały nr Xll/131/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Miasto" polegającą na przyjęciu, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza rozbudowę istniejących budynków w granicach działek, w sytuacji gdy literalne brzmienie tego przepisu wyraźnie przesądza, iż mowa tu wyłącznie o budynkach nowych, a wykładnia dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest wykładnią contra legem, sprzeczną z literalnym brzmieniem przepisu; 3. błędną wykładnię § 8 ust. 2 pkt 4 uchwały nr Xll/131/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Miasto" polegające na uznaniu przez Sąd, iż przepis ten zezwala na zbliżenie budynku do granicy nieruchomości w dowolny sposób oraz na wykonanie okien i drzwi, z pominięciem wymagań określonych w § 12 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w sytuacji gdy przepis § 8 ust. 2 pkt 4 wyżej wymienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zezwala jedynie na ulokowanie budynku w granicy nieruchomości, a nie w dowolnej odległości od niej i nie wyłącza zastosowania przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia, w tym w zakresie możliwych do zastosowania okien i drzwi; 4. naruszenie § 12 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a to poprzez ich niezastosowanie na skutek błędnego uznania, iż w przedmiotowej sprawie przepisy § 8 ust. 2 pkt 4 uchwały nr Xll/131/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Miasto" wyłączają stosowanie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 5. naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1) i 2) oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, a to poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2016 roku nr 2468/2016 zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na wykonanie robót budowlanych znak AU-01-3.6740.2.929.2016.EPI nie została wydana z naruszeniem prawa, w sytuacji gdy z uwagi na rażącą niezgodność projektu zagospodarowania działki oraz projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi wydana decyzja Prezydenta Miasta Krakowa musi zostać uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia skarżący upatrują w naruszeniu przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a to poprzez oddalenie skargi na skutek błędnego uznania, z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, iż decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 października 2016 roku nr 2468/2016 zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na wykonanie robót budowlanych znak AU-01-3.6740.2.929.2016.EPI nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy opisane w skardze wadliwości wyżej wymienionej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa winny skutkować uznaniem, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, co warunkowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 czerwca 2021 roku znak DOA.7110.411.2020.JNO na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis wadliwie nie został zastosowany w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca, zdaniem skarżących kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna R. G., J. S. oraz P. M. nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez R. G., J. S. oraz P. M. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa tj. § 5 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz § 88 ust. 4 pkt 6 MPZP albowiem nie ulega wątpliwości, że dopuszczalne są różne wykładnie ww. przepisów w odniesieniu do uznania budynku przy ul. [...] jako oficyny albo budynku frontowego. Z zapisu § 88 ust. 4 pkt 6 wynika, że obiektem wpisanym do rejestru zabytków chronionym prawem zgodnie z wymaganiami przepisów odrębnych jest obiekt zlokalizowany przy ul. [...]/ul. [...] - kamienica, oficyna boczna (płd.); kamienica - nr rej. zabytków [...], z dnia 4.05.1967 r.; ul. [...] - oficyna boczna - nr rej. zabytków [...], z dnia 2.05.1975 r. Zatem przepis ten kwalifikuje kamienicę przy ul. [...] jako oficynę boczną a w konsekwencji nie będzie jej dotyczył zakaz nadbudowy wskazany w § 10 ust. 4 pkt 1 lit. g MPZP bowiem jest to obiekt objęty ochroną konserwatorską częściową (§ 88 ust. 3 pkt 2 lit. f MPZP). Odnośnie do obiektów podlegających ochronie konserwatorskiej częściowej MPZP przewiduje w § 10 ust. 4 pkt 2 lit. h dopuszczenie nadbudowy i budowy oficyn pod warunkiem nie przekroczenia wysokości kalenicy budynku frontowego wobec czego Sąd słusznie uznał, że dopuszczenie nadbudowy oficyny przy ul. [...] nie naruszało postanowień planu. Zatwierdzony projekt budowlany uzasadniał więc udzielenia pozwolenia na budowę. O ile organ czy Sąd I instancji mogły mieć wątpliwości odnośnie do kwalifikacji budynku przy ul. [...] jako oficyny czy budynku frontowego, to zasadnicze znaczenie odnośnie do tej kwalifikacji powinno mieć stanowisko organu wyspecjalizowanego w ochronie zabytków jakim jest w niniejszej sprawie Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków. Organ ten w decyzji z 13 lipca 2016 r. Nr 794/16 zezwolił inwestorowi na sporną nadbudowę budynku przy ul. [...] w Krakowie. Tym samym kwestia nadbudowy oficyny została przesądzona przez ten organ a organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były uwzględnić to stanowisko. Zdaniem NSA, z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ a następnie Sąd I instancji dokonali odmiennej kwalifikacji samej zabudowy przy ul. [...] wskazując raz, że jest to według organu budynek frontowy czy też oficyna – według Sądu. Możliwość przyjęcia tak odmiennych ocen, które wpływają na dopuszczalność nadbudowy takiego budynku w zależności od jego kwalifikacji jako budynku frontowego czy też oficyny powoduje, że nie doszło do rażącego naruszenia postanowień planu miejscowego. Oczywiste jest, że postanowienia planu miejscowego prowadzić mogą do odmiennej ich wykładni a tym samym jest to argument za przyjęciem, że w tym konkretnym przypadku nie doszło do oczywistego naruszenia postanowień planu miejscowego. Niezasadne jest zatem twierdzenie o rażącym naruszeniu prawa (przepisów miejscowego planu). O rażącym naruszeniu prawa nie można było mówić także z tego powodu, że gdyby nawet przyjąć, że doszło do naruszenia postanowień planu poprzez nadbudowę budynku frontowego, jak postrzega to organ, to wobec faktu, że nadbudowana część budynku przy [...] i tak jest niższa niż wysokość budynku frontowego od ul. [...], to nie dochodzi na tym terenie do naruszenia ładu przestrzennego. W ocenie NSA, słuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że skoro sporna inwestycja nie odbiega pod względem architektonicznym, ani gabarytami od zabudowy istniejącej na tym terenie, a organ konserwatorski zaakceptował inwestycję w projektowanym kształcie, to nie można mówić, że stwierdzone uchybienie powoduje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Brak tej przesłanki powoduje, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem NSA, nie doszło do oczywistego naruszenia zaskarżoną decyzją o pozwoleniu na budowę § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP. Skoro przepis ten dopuszcza się lokalizację nowych budynków w granicach działek w celu umożliwienia realizacji zwartej zabudowy pierzei ulic i placów oraz zabudowy podwórców w celu właściwego zagospodarowania terenów i kształtowania zabudowy, to nieracjonalne byłoby twierdzenie, że swoiste uzupełnienie zabudowy może polegać tylko i wyłącznie na lokalizacji nowych budynków a rozbudowanie istniejących budynków zmierzające do tego celu jest niedopuszczalne. W istocie nieracjonalne byłoby działanie lokalnego prawodawcy, który zamierzając realizować zwartą zabudowę pierzei ulic i placów oraz zabudowę podwórców aby uzyskać właściwe zagospodarowanie i ukształtowanie zabudowy danego terenu, nie dopuszczałby rozbudowy istniejących już budynków. Wobec powyższego Sąd I instancji zasadnie uznał, że usytuowanie środkowej części budynku tzw. Andermachu, który po rozbudowie będzie bezpośrednio przylegał do budynku zlokalizowanego na działce nr [...] (ul. [...]), mimo że nie będzie on w całości zlokalizowany w bezpośredniej granicy z działkami nr ew. [...] oraz [...] (odległość od ok. 0,20 m do ok. 0,70 m – proj. bud. TOM 2, rzut parteru, rys. nr P0-1 ZB, str. 14; proj. bud. TOM 2, elewacja północna - projekt, rys. nr PE_3-1), stanowiło rażące naruszenie § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP. Przyjmując wykładnię prezentowaną przez skarżących prawodawca lokalny nie doprowadziłby do narzuconego sobie celu powstania zwartej zabudowy pierzei ulic i placów oraz zabudowy podwórców gdy istnieje tam jakakolwiek inna zabudowa. Jak wynika z akt sprawy lokalizacja środkowej części budynku tzw. Andermachu nie spełnia wymogów odległościowych z § 12 ust. 1 r.w.t. (3 m od granicy w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy) bo projekt przewiduje odległość od granicy z działkami nr [...] i [...] od ok. 0,2 m do 0,7 m, to nie narusza rażąco § 12 ust. 2 r.w.t. (sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy) w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, bowiem w istocie ww. odstępstwo (od zasady odległości 3 m) wynika z ustaleń planu miejscowego. Skoro plan nie wskazuje konkretnych odległości budynku bez okien i drzwi od granicy działki sąsiedniej, a przewiduje zabudowę podwórców, to dopuszcza tym samym zabudowę tych podwórców w inny sposób niż poprzez lokalizację w odległości 1,5 m od granicy albo bezpośrednio przy tej granicy. Zasadnicze znaczenie miał tu fakt, ze po rozbudowie Andermachu będzie on przylegał bezpośrednio do budynku na działce nr [...] (ul. [...]) a więc cel § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP zostanie osiągnięty. Niedotrzymanie normy § 12 ust. 1 pkt 1 (odległość od budynku zwróconego ścianą z oknami i drzwiami w stronę granicy – 4 m) poprzez lokalizację fragmentu oficyny współczesnej (wschodni narożnik na 2 i 3 piętrze) tj. jej ściany z oknami i drzwiami w odległości 2 m od granicy działki nr [...] również nie było rażącym naruszeniem postanowień planu § 8 ust. 2 pkt 4 gdyż zabudowa podwórca została dozwolona w planie na tym terenie a zatem dotrzymanie ogólnej normy odległościowej nie było konieczne. Zauważyć należy, że już wcześniej w tej części budynku znajdowały się otwory a zatem będzie to uzupełnienie dotychczasowej formy zabudowy tego budynku. Zdaniem Sądu, nie można podzielić poglądu skarżących, że Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że § 8 ust. 2 pkt 4 MPZP wyklucza zastosowanie norm odległościowych z § 12 ust. 1 i 2 r.w.t. Skoro wskazany przepis planu miejscowego przewiduje lokalizację nowych budynków w granicach działek w celu umożliwienia realizacji zwartej zabudowy pierzei ulic i placów oraz zabudowy podwórców, to dopuszcza tym samym do takiej zabudowy, która doprowadzi do osiągnięcia wskazanego skutku np. zabudowy podwórców. Jeśli tak, to nawet gdy ogólne normy odległościowe z § 12 ust. 1 i 2 r.w.t. są niezachowane, a plan miejscowy przewiduje lokalizację określonego rodzaju zabudowy, nawet bez wskazywania parametrów odległości od granicy działki sąsiedniej, to należy uznać, że jest to wystarczająca podstawa do uznania, że sam rodzaj zabudowy przewidzianej postanowieniami planu przesądza o zgodności z r.w.t. bowiem ustanawia wyjątek, na który ustawodawca przystał formułując § 12 ust. 2 r.w.t. Mając na uwadze powyższe rozważania również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1) i 2) oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest niezasadny. Z powyższych rozważań niewątpliwie wynika, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przez decyzję o pozwoleniu na budowę planu miejscowego obowiązującego na terenie inwestycji. Skoro tak, to nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów ustawy Prawo budowlane. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy nie doszło w niniejszej sprawie do bezzasadnego niezastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. podczas kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał przyczyny z powodu, których uznano, że nie doszło do rażącego naruszenia tak postanowień planu miejscowego jak i przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Okoliczność, że skarżący nie akcaptują tej argumentacji nie stanowi o tym, że jest ona nieprawidłowa. Wobec tego Sąd oddalając skargę na decyzją odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie naruszył przepisów postępowania albowiem w jego ocenie nie było podstaw aby uznać, że miało miejsce rażące naruszenie prawa przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.