II OSK 47/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Po 100/24 w sprawie ze skargi A. G. na przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy Skoki w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 23 października 2024 r. sygn. akt II SAB/Po 100/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. G. na przewlekłość Burmistrza Miasta i Gminy Skoki w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 28 maja 2024 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Miasta i Gminy Skoki postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy wnosząc o zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji w terminie 14 dni, stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł oraz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, uznając że Burmistrz Miasta i Gminy Skoki nie dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej. Sąd zaznaczył, że z uwagi na wydany w dniu 3 grudnia 2020 r. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. akt II SAB/Po 98/20) oddalający skargę A. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta i Gminy Skoki, przedmiotem kontroli w niniejszej sprawy nie może być okres od dnia złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi, która została oddalona tj. do października 2020 r. Okres ten został już oceniony w prawomocnym wyroku i nie może być przedmiotem ponownej oceny. Kolejnymi etapami do których Sąd postanowił się odnieść jest czas oczekiwania przez organ na uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z Wielkopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, tj. okres od 28 września 2021 r. do dnia 7 kwietnia 2023 r., kiedy to do organu wpłynęło postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 marca 2023 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy. Następnie Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie jak wynika ze stanowiska organów uzgadniających planowana inwestycja realizowana ma być na terenie układu urbanistycznego miasta Skoki ujętego w gminnej ewidencji zabytków oraz częściowo na terenie stanowisk archeologicznego Skoki stan. 70 obszar AZP 47-30/125 ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Sąd nie przesądził, że w sprawie zachodzi konieczność dokonywania uzgodnień gdyż powyższe stanowiłoby przekroczenie granic sprawy i rozstrzygnięcia zagadnienia, co do którego uprawniony jest Sąd rozpoznający ewentualne skargi na postanowienia uzgadniające. Sąd miał na uwadze, że strona skarżąca kwestionuje konieczność uzyskania stosownych uzgodnień, na co wskazują wnoszone środki zaskarżenia. Jednak sam fakt kwestionowania nie może prowadzić do uznania, że terminów oczekiwania na uzgodnienie nie należy zaliczać do terminu załatwienia sprawy. Według Sadu pierwszej instancji, do okresów, które nie mogą być zaliczane do terminów załatwienia sprawy nie można zaliczyć czasu pomiędzy wydaniem decyzji a dniem zwrotu akt przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po wydaniu decyzji kasacyjnej. Z tych ż względów, okresu od dnia 7 grudnia 2021 r. do dnia 22 marca 2021 r., jak również od 6 marca 2023 r. do dnia 25 marca 2024 r., nie można wliczać do terminów załatwienia sprawy. Również okresu zawieszenia postępowania nie należy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zaliczyć do terminów załatwienia sprawy. Funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności lub przewlekłości (za okres zawieszenia), związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia (kwestionowania we właściwym trybie i toku) tego postanowienia. Sąd zauważył, że wyrokiem z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 724/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z 7 lipca 2020 r., nr SKO.4120.936.56.2020.WZ oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy Skoki z dnia 25 maja 2020 r., nr RGP.6730.120.2019. W wyżej wskazanym wyroku Sąd nie zakwestionował zasadności zawieszenia postępowania z uwagi na śmierć uczestników postepowania ale wyłącznie uznał, że na gruncie niniejszej sprawy takie postanowienie było przedwczesne. Ponadto okres zawieszenia postępowania z uwagi na śmierć uczestnika postępowania, który podlega kontroli w niniejszej sprawie, wynosił wyłącznie miesiąc. Organ, po wniesieniu poprzedniej skargi na opieszałość organu, a przed wydaniem wyroku z dnia 3 grudnia 2020 r., II SAB/Po 98/20, podjął postępowania w dniu 9 listopada 2020 r., a dnia 7 grudnia 2020 r. wydał decyzję. Odnosząc się do pozostałych terminów tj. od października 2020 r. do 7 grudnia 2020 r., od 22 marca 2021 r. do dnia 28 września 2021 r., od dnia 7 kwietnia 2024 r. do dnia 6 czerwca 2023 r. oraz od dnia 25 marca 2024 r. do dnia wniesienia skargi, Sąd uznał, iż również w tych okresach czynności podejmowane przez organ nie noszą cech opieszałości. Sąd wskazał, że w okresie zawieszenia postepowania organ podejmował czynności celem usunięcia przyczyn zawieszenia tj. zwrócił się m.in. dnia 26 października 2020 r. do Sądu Rejonowego w Wągrowcu o udzielenie informacji. Co istotne w dniu 9 listopada 2020 r., a więc w dniu w którym wpłynęło do organu postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, organ podjął zawieszone postępowanie, a następnie już 12 listopada 2020 r. a więc 3 dni po podjęciu zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego, a dnia 7 grudnia 2020 r. wydał decyzję administracyjną. Z tych względów, zdaniem Sądu, nie można uznać aby w tym okresie, mając na uwadze obowiązek umożliwienia stronom zapoznania się z aktami sprawy, organ prowadził postępowanie opieszale. Również po zwrocie akt w dniu 22 marca 2021 r., po decyzji kasacyjnej SKO z dnia 26 stycznia 2021 r., organ już w dniu 26 marca 2021 r. wystosował wezwanie do inwestora o uzupełnienie wniosku. Inwestor zakwestionował wezwanie dając temu wyraz w piśmie, które wpłynęło do organu dnia 14 kwietnia 2021 r. Po zapoznaniu się z treścią pisma inwestora organ już w dniu 19 kwietnia 2021 r. wystosował ponowne wezwanie zawierając dodatkowe wyjaśnienia. Inwestor udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 7 maja 2021 r., które wpłynęło do organu 10 maja 2021 r. Następnie organ przeprowadził analizę urbanistyczną i w dniu 9 lipca 2021 r. poinformował inwestora w trybie art. 79a K.p.a. o przeszkodach do wydania pozytywnej decyzji. W dniu 28 lipca 2021 r. wpłynął wniosek inwestora o uwzględnienie w decyzji kondygnacji podziemnej. Organ 29 lipca 2021 r. wysłał do inwestora pismo z informacją, że będzie wymagało to ponownej analizy. W odpowiedzi na powyższe inwestor w piśmie z dnia 10 sierpnia 2021 r. wskazał, że chodzi wyłącznie o podpiwniczenie, a następnie dnia 25 sierpnia 2021 r. oświadczył, iż cofa wniosek o kondygnację podziemną, aby następnie 27 sierpnia 2021 r. odwołać swoje oświadczenie o cofnięciu wniosku. Pomimo niezdecydowania inwestora i licznej korespondencji we wrześniu 2021 r. organ przygotował projekt decyzji i dnia 28 września 2021 r. wysłał projekt decyzji do uzgodnień. W toku oczekiwania na dokonanie uzgodnień inwestor ponownie dokonał w dniu 13 października 2021 r. modyfikacji wniosku, co wymagało sporządzenia nowego projektu. Mimo tego, organ już w dniu 18 października 2021 r. wysłał nowy projekt do uzgodnień. Procedura uzgodnień trwała aż do dnia 7 kwietnia 2023 r. kiedy to do organu wpłynęło postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 marca 2023 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy. Również w okresie od dnia 7 kwietnia 2024 r. (powinno być: 2023 r.) do dnia 6 czerwca 2023 r. nie można, w ocenie Sądu, organowi zarzucić opieszałości. Sąd zaznaczył, że w tym okresie organ przygotował projekt decyzji, a dnia 10 maja 2023 r. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, aby następnie dnia 6 czerwca 2023 r. wydać decyzję od odmowie ustalenia warunków zabudowy, pomimo że w tym czasie wpłynęło pismo inwestora o wniesionej skardze na postanowienie Ministra. Oceniając ostatni okres od dnia 25 marca 2024 r. tj. dnia wpływu decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2024 r. Sąd wskazał, że dnia 5 października 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (VII SA/Wa 1392/23) uchylił postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 marca 2023 r. znak: DOZ-OAiK.650.905.2022.AR oraz poprzedzające je postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 września 2022 r. znak: Po.WN.5151.11647.10.2022, co zaś spowodowało powrót sprawy do etapu uzgodnień, który na moment wnoszenia skargi trwał. Ponadto, wyrokiem z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 99/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd zaznaczył, że organ zasadnie pomimo wnoszonych środków zaskarżenia od decyzji kasacyjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, prowadził postępowanie, ponieważ brak akt postępowania nie uzasadnia niezakończenia postępowania, gdyż taka przyczyna nie mieści się w zakresie wskazanym przez ustawodawcę jako przyczyna niezależna od organu. Brak akt administracyjnych nie jest przeszkodą do rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie wystąpiła, ponieważ pomimo wniesienia poprzedniej skargi na przewlekłość organ przed zwrotem akt w dniu 7 grudnia 2020 r. wydał decyzję. Ponadto, po wniesieniu sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2021 r. i przekazaniu akt do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego organ nadal prowadził postępowanie, na co wskazuje przeprowadzenie analizy urbanistycznej, przygotowanie projektu decyzji i wystąpienie o uzgodnienia, pomimo, że akta zostały zwrócone do organu dopiero w październiku 2021 r. (z uwagi na toczące się postępowanie kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wydanego w sprawie II SA/Po 318/21, a oddalającego sprzeciw inwestora – wyrok NSA z dnia 8 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1604/21). W ocenie Sądu, nie bez znaczenia w sprawie pozostaje kwestia dokonywania przez inwestora modyfikacji wniosku, która wymagała dokonania ponownych analiz i przygotowania nowych projektów decyzji. Ponadto organ każdorazowo, przed upływem terminu załatwienia sprawy zawiadamiał strony o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie, przyczynach uzasadniające powyższe oraz wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 1, § 3 i § 5 K.p.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki sąd Administracyjny skargi oraz uznanie, iż Burmistrz Miasta i Gminy Skoki nie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 K.p.a. oraz art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia, iż termin na wydanie postanowienia uzgodnieniowego wynosi 2 tygodnie, co skutkuje koniecznością wydania decyzji po dokonaniu uzgodnienia w trybie "milczącej zgody. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną interpretację i uznanie, że postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 17 czerwca 2024 r. zostało wydane prawidłowo, podczas gdy przepis przewiduje dokonanie uzgodnienia w trybie milczącej zgody, co skutkowało koniecznością wydania decyzji przez Burmistrza Miasta i Gminy Skoki już w czerwcu 2024 r. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz: a. zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy Skoki do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; b. stwierdzenie, że Burmistrz Miasta i Gminy Skoki dopuścił się przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa; c. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł; 2. w przypadku braku podstaw do wydania orzeczenia reformatoryjnego o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 3. zasądzenie od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżący oświadczył, iż nie wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Oczywiście wadliwe było wskazanie w kasacji, jako organu administracji, Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z uwagi na treść wniosków oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej możliwe jest jednak przyjęcie, że wskazanie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zamiast Burmistrza Miasta i Gminy Skoki, było rezultatem oczywistej omyłki. W konsekwencji, możliwe jest merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej. Zarzuty kasacji opierają się na tezie, według której, zrealizowane zostały warunki określone w art. 53 ust. 5 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 53 ust. 5, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Uznanie uzgodnienia za dokonane w sposób milczący jest możliwe tylko wtedy, gdy organ uzgadniający w trakcie postępowania w ogóle nie zajął stanowiska w terminie. Natomiast w sytuacji, w której organ uzgadniający wypowiedział w prawem wymaganej formie, przyjęcie domniemania milczącego uzgodnienia nie jest możliwe. W rezultacie, obowiązkiem organu jest uzyskanie stanowiska organu właściwego wyrażonego w formie aktu materializującego to stanowisko. Konieczne jest, w związku z uzasadnieniem zarzutów kasacyjnych, przypomnienie najistotniejszych okoliczności procesowych związanych z procesem uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków, dalej także: "WWKZ", postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r. odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Zajął zatem stanowisko. Po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Burmistrza z dnia 7 grudnia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy, nastąpiły opisane powyżej korekty wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w tym także wycofywanie się inwestora z wnioskowanych zmian. Kolejny projekt decyzji został wysłany do organu uzgadniającego w dniu 28 października 2021 r. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2021 r. Wielkopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 6 lipca 2021 r. uchylono postanowienie WWKZ z dnia 15 listopada 2021 r. Również zatem na tym etapie postępowania nie ma podstaw do przyjęcia, że organ uzgadniający nie zajął stanowiska. Trwanie procedury odwoławczej oraz procedury ponownego rozpatrywania wniosku o uzgodnienie nie otwiera możliwości uznania, że organ wyraził milcząca zgodę. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przez WWKZ inwestor wystosował do organu głównego email, z którego treści wynikała zmiana charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu. Spowodowało to konieczność podjęcia czynności wyjaśniających rzeczywiste stanowisko inwestora. Także organ uzgadniający wystosował pismo z pytaniem, czy oznacza to zmianę wniosku. Po kolejnym piśmie inwestora z dnia 7 września 2020 r., o braku podstaw do modyfikacji wniosku, Burmistrz powiadomił o tym WWKZ. Kolejnym postanowieniem z dnia 16 września 2022 r. WWKZ odmówił uzgodnienia projektu decyzji. W dniu 7 kwietnia 2023 r. dotarło do organu postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 marca 2023 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia WWKZ. W dniu 6 czerwca 2023 r. Burmistrz wydał decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Decyzją z dnia 13 marca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Akta zostały zwrócone Burmistrzowi Miasta i Gminy Skoki w dniu 25 marca 2024 r. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2024 r. organ zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pismami z dnia 29 kwietnia 2024 r. inwestor złożył zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz wniósł ponaglenie. Dnia 13 maja 2024 r. do organu wpłynęła informacja z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego o prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1392/23, uchylającym postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 30 marca 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Podkreślić należy, że w dniu 17 czerwca 2024 r., a więc już po wniesieniu przez A. G. skargi w niniejszej sprawie, Wielkopolski WKZ wydał postanowienie uzgodnieniowe. Wynika to z uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 99/24, oddalającego skargę A. G. na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który to wyrok odnotował Sąd pierwszej instancji w niniejsze sprawie. To, że postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 września 2022 r. zostało wyrokiem WSA w Poznaniu wyeliminowane z obrotu prawnego, nie oznacza ponownego otwarcia terminu dla tzw. milczącego załatwienia sprawy, w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1990/15 oraz orzecznictwo tam powołane). W konsekwencji okres trwania postępowania uzgodnieniowego, jako należący do okresów wskazanych w art. 35 § 5 K.p.a. nie może być wliczony do terminu załatwienia sprawy. Nadto, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że nie tylko oczekiwanie na zakończenie procedury uzgodnieniowej, ale także pozostałe okoliczności procesowe niniejszej sprawy, świadczą o braku podstaw do zarzucania organowi przewlekłego prowadzenia postępowania. Do tych okoliczności należy zaliczyć okresy zawieszenia postępowania, korekty wniosku dokonywane przez inwestora w trakcie postępowania oraz wycofywanie się z niektórych korekt, podejmowanie przez organ ponownych czynności niezwłocznie po uchylaniu rozstrzygnięć w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, mimo braku akt sprawy, a także zawiadamianie stron o przedłużeniu postępowania. Jest oczywiste, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była ocena legalności postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 17 czerwca 2024 r. W związku z tym zarzut materialny skargi kasacyjnej, opierający się na tezie, według której, Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie uznał, że postanowienie to zostało wydane prawidłowo, jest bezpodstawny. Nie są więc zasadne zarzuty skargi kasacyjnej. Na zakończenie można jeszcze skonstatować, że stanowisko skarżącego w przedmiocie rozumienia i zastosowania art. 53 ust. 5 zdanie drugie u.p.z.p. nie jest spójne. Wniesienie skargi na bezczynność Wielkopolskiego WKZ pozostaje w sprzeczności z oceną przedstawioną przez skarżącego w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, według której, doszło do uzgodnienia na skutek upływu terminu, o którym mowa w przywołanym przepisie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.