II OSK 593/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: starszy asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 913/22 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 maja 2022 r., znak: WI-I.7840.3.80.2021.DW w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 4 sierpnia 2021 r., nr 586/6743/2021, 2. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1587 (jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 16 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 913/22, oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka) na decyzję Wojewody Małopolskiego (Wojewoda) z 25 maja 2022 r., znak: WI-I.7840.3.80.2021.DW, w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta [...] (Prezydent) decyzją z 4 sierpnia 2021 r., nr 586/6743/2021, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, zwana dalej: "k.p.a."), wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez Spółkę robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejących urządzeń (teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] [...] w [...]). Organ uznał, że zgłaszane roboty budowlane nie zostały zwolnione z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż w tym przypadku nie można mówić o instalowaniu urządzenia na obiekcie budowlanym (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud.), ani remoncie budowli (art. 29 ust. 3 pkt 2 lit. a Pr.bud.). Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka. Wojewoda powołaną na wstępie decyzją z 25 maja 2022 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż przedmiotowe zamierzenie polega na modernizacji (przebudowie) istniejącej stacji bazowej usytuowanej na dachu budynku. Teren inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] - Dz.Urz.Woj.]. z [...] r. poz. [...]) oraz znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (układ urbanistyczny [...] - [...]). Z formularza zgłoszeniowego oraz z treści odwołania wynika, iż zakres robót budowlanych obejmuje: demontaż anten sektorowych - 6 szt.; demontaż anten radioliniowych - 2 szt.; demontaż urządzeń RRU - 6 szt.; demontaż antenowej konstrukcji wsporczej - 2 szt.; montaż zmodyfikowanej antenowej konstrukcji wsporczej - 2 szt., montaż nowych urządzeń RRU - 6 szt., montaż anten sektorowych - 6 szt.; montaż anten radioliniowych - 6 szt. Z opisu inwestycji wynika, iż realizacja zgłaszanej inwestycji zmieni parametry istniejącej stacji bazowej (montaż nowych urządzeń o nowych parametrach). Organ stwierdził, że w przypadku przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tejże stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr.bud. (zob. wyrok WSA w Warszawie z 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/10) mówi o urządzeniach o wysokości powyżej 3 m instalowanych na obiektach budowlanych, a stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na definicję zawartą w § 3 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219, poz. 1864 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem") jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a właściwie budowlą, nie zaś urządzeniem funkcjonującym samodzielnie, to budowa taka nie mieści w wyjątkach od zasady z art. 28 Pr.bud. Przepis art. 3 pkt 1 Pr.bud. stanowi, że obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 Pr.bud. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym m.in. wolno stojące maszty antenowe. Zdaniem organu, usytuowanie masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku nie wpływa na jego klasyfikację, bowiem nieracjonalne byłoby traktowanie masztu raz jako budowli, a innym razem jako urządzenia. Obiekt taki nie zmienia swojego przeznaczenia zależnie od miejsca jego wykonania. Ponadto, art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. zwalnia z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zamiar wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych). W przepisie użyto pojęcia "urządzenie", niemniej jednak wobec niezdefiniowania go przez ustawodawcę nie sposób wywodzić, że chodzi o jakiekolwiek urządzenie w rozumieniu potocznym. Ustawodawca miał na myśli urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 Pr.bud. Urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem. Maszt antenowy, na którym mają być umieszczone anteny sektorowe oraz anteny radiolinii, nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 Pr.bud. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji. Stacja bazowa nie jest elementem wyposażenia tego budynku, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. W ocenie organu, instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwe ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne, służy prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą wymagającą pozwolenia na budowę, a zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu dotyczącym przedmiotowej stacji bazowej zasadnie został zakwalifikowany jako budowa. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., wykonywanie robót budowlanych, określonych w art. 29 ust. 1-4 Pr.bud., na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgłoszenia, niemniej jednak do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Tryb i sposób wydawania pozwoleń konserwatorskich, w tym szczegółowe wymagania, jakim powinien odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków lub na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku, określa rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich i badań konserwatorskich przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków albo na Listę Skarbów Dziedzictwa oraz robót budowlanych, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, a także badań archeologicznych i poszukiwań zabytków. Wniosek o wydanie takiego pozwolenia, składa się do właściwego Konserwatora Zabytków, odpowiedniego dla miejsca położenia zabytku. Pozwolenie bądź odmowa pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych jest wydawane w formie decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie. Odmowa udzielenia ww. pozwolenia konserwatorskiego blokuje realizację robót budowlanych. Zatem stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] wyrażone pismem z 17 listopada 2020 r. nie stanowi pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na realizacje zgłaszanych robót. Organ odwoławczy nie wezwał o dodatkowe wyjaśnienia w tym zakresie, bowiem przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, zatem art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Spółka zarzucając naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie i utrzymanie decyzji Prezydenta, podczas gdy nie było podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 15 k.p.a., z uwagi na nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów Spółki powołanych w odwołaniu od sprzeciwu, nie wyjaśnienie treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji przez organy obydwu instancji i nie wyjaśnienie zasadności zastosowania ich w sprawie; 3. art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a., poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w tym niewyjaśnienie w kontekście art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., dlaczego zakres robót budowlanych zgłoszonych do realizacji nie mieści się w hipotezie tego przepisu i dowolne ustalenie, że inwestycja Spółki stanowi przebudowę istniejącego obiektu budowlanego i w konsekwencji uznanie, iż zgłoszone roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 4. art. 7, 8 § 1, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a., poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i wyjaśnień dlaczego wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym elementów istniejącej już tam instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na demontażu sześciu istniejących anten sektorowych, demontażu dwóch sztuk anten radioliniowych, demontażu sześciu urządzeń RRU oraz demontażu dwóch sztuk antenowej konstrukcji wsporczej i montażu w ich miejsce dwóch sztuk antenowych zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych wraz z sześcioma antenami sektorowymi Huawei i sześcioma antenami radioliniowymi oraz montażu sześciu modułów RRU na dachu budynku, stanowi co najmniej przebudowę istniejącej budowli - stacji bazowej oraz dlaczego - instalacja wspomnianych wyżej konstrukcji nie stanowi instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.; 5. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i brak oceny dowodu z dokumentu "Projekt techniczny stacji bazowej [...] położonej pod adresem ul. [...] [...] - modernizacja [...]", podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał do wyciągnięcia wniosku, że przedmiotowe roboty, polegające na demontażu istniejących anten i zamontowaniu nowych, stanowią "instalacje urządzeń" w rozumieniu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.; 6. art. 6 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy sprzeciwu organu I instancji, pomimo iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do jego wniesienia, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud.; 7. art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego wniesienia w stosunku do robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę; 8. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, a co za tym idzie przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym ww. przepisami nie jest objęte instalowanie na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na demontażu sześciu istniejących anten sektorowych, demontażu dwóch sztuk anten radioliniowych, demontażu sześciu urządzeń RRU oraz demontażu dwóch sztuk antenowej konstrukcji wsporczej i montażu w ich miejsce dwóch sztuk antenowych zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych wraz sześcioma modułami RRU, sześcioma antenami sektorowymi Huawei i sześcioma antenami radioliniowymi o wysokości nieprzekraczającej 3 m; 9. art. 3 pkt 1 Pr.bud., poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i błędne przyjęcie, że zgłoszone roboty budowlane stanowią odrębny obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu przywołanej normy prawnej; 10. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., poprzez niezastosowanie tych norm w sprawie, podczas gdy wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metry na budynku ujętym w gminnej ewidencji zabytków oraz na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę; 11. art. 3 pkt 7a Pr.bud., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż inwestycja stanowi "przebudowę" istniejącego obiektu budowlanego, podczas gdy organ winien ją zakwalifikować jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, które to nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę; 12. art 3 pkt 3 i 9 Pr.bud. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia, poprzez bezpodstawne uznanie, iż antenowa konstrukcja wsporcza wraz z antenami sektorowymi i instalacją radiokomunikacyjną (stanowiąca element sieci telekomunikacyjnych) stanowi budowlę, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest możliwa do zrealizowania w trybie zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 3 pkt 3a Pr.bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Ustawodawca w przepisie tym posłużył się terminami "instalowanie" oraz "urządzenia". W przepisie art. 29 ust. 3 w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a objętych procedurą zgłoszeniową ustawa posługuje się zdefiniowanymi terminami "przebudowa" i "remont". Należy więc uznać, że instalowanie jest innym rodzajem robót budowlanych niż przebudowa czy remont. W słowniku PWN instalowanie definiowane jest jako montowanie urządzeń technicznych, a synonimy tego słowa to montować, podłączać, zamontowywać, zakładać. Jak wskazano w wyroku WSA w Gdańsku z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 468/21, zawarte w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Pr.bud. pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej. Instalowanie to trwałe połączenie z konstrukcją nośną nowego elementu (urządzenia), które w przyszłości może być od tej konstrukcji odłączone bez uszkodzenia konstrukcji nośnej i zastąpione innym elementem (urządzeniem). Z kolei urządzenie o jakim mowa w tym przepisie to urządzenie budowlane zdefiniowane przez art. 3 pkt 9 ustawy który stanowi, iż są to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Wprawdzie ustawa w przepisie art. 29 ust. 3 pkt 3a posługuje się terminem urządzenie, a nie urządzenie budowlane, to jednak zważając, że termin ten zamieszony jest w tej samej ustawie, uznać należy, że są to pojęcia tożsame, a fakt posłużenia się w art. 29 ust. 3 pkt 3a niepełnym terminem wynika z niedbalstwa legislacyjnego. Wyjaśniając te kwestie, w ocenie Sądu, uznać należy, że zwolnione z pozwolenia na budowę, a objęte obowiązkiem zgłoszenia są te roboty budowlane, które polegają na instalowaniu (montowaniu) do konstrukcji nośnej, którą jest obiekt budowlany, urządzeń budowlanych w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających. Regulacją tą objęta jest więc modernizacja stacji bazowych telefonii komórkowej, pod warunkiem, że modernizacja ta nie dotyczy konstrukcji wsporczej będącej budowlą. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 3 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe (...). Nie jest natomiast objęta tą procedurą, budowa stacji bazowej telefonii komórkowej - to jest wykonanie konstrukcji wsporczej z jednoczesnym montażem urządzeń radiotelekomunikacyjnych. Zwolnieniem tym nie są też objęte roboty budowlane dotyczące konstrukcji nośnej tj. masztu antenowego - budowli. Roboty budowlane będące realizacją stacji bazowej należy zatem zakwalifikować jako budowę obiektu budowlanego, a nie instalację urządzenia budowlanego. Sąd Wojewódzki podniósł także, że zgodnie z art. 3 pkt 3 Pr.bud. budowle - a więc także maszty antenowe, to odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Rozważyć zatem należy czy demontaż m.in. wszystkich anten sektorowych i radioliniowych i montaż nowych, o innych parametrach technicznych i mocach to instalacja urządzenia budowlanego czy też jego - w zależności od konkretnych okoliczności - budowa, rozbudowa lub przebudowa. Sąd podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą, na którą składają się poza urządzeniami technicznymi, konstrukcja wsporcza wraz z całym oprzyrządowaniem pozwalającym na jej funkcjonowanie, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, wymagającą pozwolenia na budowę. Zauważył, że przepis art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. może mieć zastosowanie jedynie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, bez istotnej zmiany parametrów tych elementów. Nie może natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (przebudowy, rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest cała stacja bazowa telefonii komórkowej. Sąd I instancji stwierdził, że analiza planowanych prac oraz dokumentacji projektowej, w tym jej części graficznej, prowadzi do wniosku, że inwestor planuje całkowitą rozbiórkę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej i budowę nowej stacji bazowej telefonii komórkowej, w nieco innym miejscu niż dotychczasowa, z innych elementów, w tym z użyciem nowych anten o innych parametrach, choć z wykorzystaniem pewnych fragmentów - w zakresie elementów konstrukcji wsporczej, czy okablowania - dotychczas istniejącej i podlegającej rozbiórce stacji bazowej telefonii komórkowej. Takiego zakresu robót nie można zakwalifikować ani jako modernizacji, ani jako instalowania antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej. Planowany zakres robót z formalnego punktu widzenia to rozbiórka istniejącego obiektu budowlanego będącego stacją bazową telefonii komórkowej i budowa nowego obiektu budowlanego będącego stacją bazową telefonii komórkowej, w nieco zmienionej lokalizacji, w przeważającym stopniu z nowych elementów i o innych parametrach techniczno-użytkowych. W świetle utrwalonego orzecznictwa, takie zamierzenie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, stąd wniesiony sprzeciw należy ocenić za zgodny z prawem i wniesiony zasadnie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Spółka wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, jak również o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w II instancji, którego dotyczyła kontrola Sądu I instancji, a także poprzedzającym go postępowaniu w I instancji, wystąpiło szereg naruszeń przepisów postępowania m.in. art. 6 w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 w zw. z art. 11, art. 80 k.p.a., w sytuacji gdy organy obu instancji: a) nie wyjaśniły dlaczego wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym elementów istniejącej już tam instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na demontażu sześciu istniejących anten sektorowych, relokowaniu dwóch sztuk anten radioliniowych, demontażu sześciu urządzeń RRU oraz demontażu dwóch sztuk antenowej konstrukcji wsporczej i montażu w ich miejsce dwóch sztuk antenowych zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych wraz z sześcioma antenami sektorowymi i dwoma antenami radioliniowymi oraz montażu sześciu modułów RRU na dachu budynku, stanowi co najmniej przebudowę istniejącej budowli - stacji bazowej oraz dlaczego - instalacja wspomnianych wyżej konstrukcji nie stanowi instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., b) nie wyjaśniły dlaczego wysokość planowanej stacji bazowej przekracza wysokość 3 metrów oraz dlaczego zdaniem organów nowo zainstalowane urządzenia będą miały "inne parametry techniczno-użytkowe, a także "co organy rozumią pod tym pojęciem", c) dokonały błędnych ustaleń co do podstawy prawnej dokonania zgłoszenia przyjmując za jego podstawę art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud., gdyż zakres robót obejmujący m.in. wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie na dachu budynku dwóch zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych, na których zostanie zamontowane sześć anten sektorowych i cztery radioliniowe (z czego dwie już istniejące zostaną relokowane), gdzie żadna z projektowanych konstrukcji wsporczych nie przekracza wysokości 3,0 m, - przy czym wyżej wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego naruszenia skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej, w konsekwencji czego Sąd I instancji winien decyzje obu instancji uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., w sytuacji gdy organy przy wydawaniu kontrolowanych przez Sąd decyzji naruszyły przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza nie oceniły w sposób wszechstronny i całościowy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także nie ustaliły trafnie i samodzielnie kwestii, czy inwestycja wymaga uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia planowanych robót budowlanych; II. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj.: 1. art. 29 ust. 3 i 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię wobec przyjęcia przez Sąd I instancji, iż wyjątkiem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia nie jest objęty zakres robót ograniczający się do demontażu sześciu istniejących anten sektorowych, relokowaniu dwóch sztuk anten radioliniowych, demontażu sześciu urządzeń RRU oraz demontażu dwóch sztuk antenowej konstrukcji wsporczej i montażu w ich miejsce dwóch sztuk antenowych zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych wraz z sześcioma antenami sektorowymi i dwoma antenami radioliniowymi oraz montażu sześciu modułów RRU na dachu budynku, gdyż planowany zakres robót obejmuje również zainstalowanie dwóch sztuk antenowych konstrukcji wsporczych, gdyż zdaniem Sądu I instancji pojęcie instalowanie odnosi się do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącej już konstrukcji nośnej, a Sąd utożsamia konstrukcję nośną z antenową konstrukcją wsporczą zamiast z istniejącym obiektem budowlanym i dochodzi do wniosku, że ta konstatacja (demontaż i montaż antenowych konstrukcji wsporczych) wyklucza kwalifikację tego zakresu robót do zakresu robót objętych wyjątkiem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia robót budowlanych opisanego w treści art. 29 ust. 3 i 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.; 2. art. 29 ust. 3 i 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. w zw. z art. 3 pkt 1, 3 i 9 oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię wobec przyjęcia przez Sąd I instancji, iż wyjątkiem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia nie jest objęty zakres robót ograniczający się do demontażu sześciu istniejących anten sektorowych, relokowaniu dwóch sztuk anten radioliniowych, demontażu sześciu urządzeń RRU oraz demontażu dwóch sztuk antenowej konstrukcji wsporczej i montażu w ich miejsce dwóch sztuk antenowych zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych wraz z sześcioma antenami sektorowymi i dwoma antenami radioliniowymi oraz montażu sześciu modułów RRU na dachu budynku, gdyż stacja bazowa nie jest urządzeniem o których mowa w art. 29 ust. 3 i 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., tylko obiektem budowlanym (prawdopodobnie budowlą), a urządzenia, o których mowa w tych przepisach to tylko urządzenia budowlane; 3. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. w zw. z art. "145 par. 1 ust. 1 lit a)" p.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że pojęcie "urządzenia" należy utożsamiać z pojęciem "urządzenia budowlanego" zawartego w art. 3 pkt 9 Pr.bud., w sytuacji gdy są to dwa odrębne pojęcia, prowadzącą w konsekwencji do nietrafnej oceny, iż w sprawie zastosowanie znajduje art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud., w przypadku gdy w przedmiotowej sprawie powinien mieć zastosowanie art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., gdyż wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metrów na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę; 4. art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. w zw. z art. "145 par. 1 ust. 1 lit a)" p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli ocenę przez Sąd I instancji, że na tej podstawie materialnoprawnej organy winny wnieść sprzeciw do zgłoszonych przez Spółkę robót budowlanych, z uwagi na fakt, iż inwestycja nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia opisanych w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. (tak naprawdę chodzi w tym wypadku o art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. w zw. art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud.) oraz nie stanowi urządzenia budowlanego, o którym mowa w treści art. 3 pkt 9 Pr.bud., podczas gdy ustawodawca w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a jak i art. "29 ust. 4 lit. a)" Pr.bud. nie stanowi o "urządzeniu budowlanym", ale o "urządzeniu"; 5. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. w zw. z art. "145 par. 1 ust. 1 lit a)" p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli ocenę przez Sąd I instancji, iż zgłoszenie skarżącej zostało dokonane na ww. podstawie, w sytuacji gdy skarżąca dokonała zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., gdyż zgłosiła wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metry na obszarze wpisanym do rejestru zabytków co wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę; 6. art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr.bud. w zw. z art. "145 par. 1 ust. 1 lit a)" p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli błędną ocenę przez Sąd I instancji, że wyjątkiem regulowanym art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. nie są objęte prace polegające na demontażu sześciu istniejących anten sektorowych, relokacji dwóch sztuk anten radioliniowych, demontażu sześciu urządzeń RRU oraz demontażu dwóch sztuk antenowej konstrukcji wsporczej i montażu w ich miejsce dwóch sztuk antenowych zmodyfikowanych konstrukcji wsporczych wraz z sześcioma antenami sektorowymi Huawei i dwoma nowymi antenami radioliniowymi oraz montażu sześciu modułów RRU na dachu budynku, w sytuacji gdy prace planowane przez skarżącą polegają na demontażu, a następnie zainstalowaniu na obiekcie budowlanym - budynku urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m "na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę w konsekwencji czego w przedmiotowej sprawie powinien być prawidłowo zastosowany" art. 29 ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.; 7. art. 3 pkt 1 Pr.bud. w zw. z art. "145 par. 1 ust. 1 lit a)" p.p.s.a., poprzez błędne zastosowanie go w niniejszej sprawie, czyli błędną ocenę przez Sąd I instancji, że zgłoszone roboty budowlane stanowią odrębny obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu przywołanej normy prawnej, w sytuacji gdy wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 metry na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę wobec czego w przedmiotowej sprawie powinien być prawidłowo zastosowany art. 29 ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.; 8. art. 3 pkt 3 i 9 Pr.bud. w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia w zw. z art. "145 par. 1 ust. 1 lit a)" p.p.s.a., poprzez bezpodstawne uznanie, iż antenowa konstrukcja wsporcza wraz z antenami sektorowymi i instalacją radiokomunikacyjną (stanowiąca element sieci telekomunikacyjnych) stanowi budowlę, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i nie jest możliwa do zrealizowania w trybie zgłoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku oraz podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy uznać, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy zamiar wykonania przez Spółkę robót budowlanych, określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejących urządzeń (teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] [...] w [...]) jest instalowaniem na istniejącym obiekcie budowlanym urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z ust. 7 pkt 2 Pr.bud., czy też roboty te wykraczają poza ten zakres i wymagają pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 1 Pr.bud. Od tej kwalifikacji zależy ocena zasadności sprzeciwu wniesionego decyzją Prezydenta z 4 sierpnia 2021 r., utrzymanego w mocy decyzją Wojewody z 25 maja 2022 r., jak też trafność aprobującego te akty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 16 listopada 2022 r. Powyższy spór dotyczy interpretacji pojęcia "instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających" użytego w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a i ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. Pojęcie "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych" od chwili jego wprowadzenia w 1997 r. budziło wątpliwości interpretacyjne. Regulacja ta była pierwotnie ujęta w art. 29 ust. 2 pkt 9 Pr.bud. Po nowelizacji Prawa budowlanego z dnia 11 lipca 2003 r., zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczyło instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych i ujęte zostało w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. W piśmiennictwie dostrzegano niejasność i niespójność użycia pojęcia "instalowanie", zwłaszcza w zestawieniu z innymi regulacjami Prawa budowlanego, które posługują się odmiennymi określeniami w zbliżonych stanach faktycznych, jak instalowanie tablic i urządzeń reklamowych lub "montaż" wolno stojących kolektorów słonecznych (zob. J. Dessoulavy-Śliwiński, Komentarz do art. 29, [w:] Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. 3, el., Warszawa 2009 r., pkt 8). Spór o znaczenie pojęcia "instalowanie" nie jest zatem zjawiskiem nowym. Ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815 ze zm.), art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. otrzymał brzmienie obejmujące: instalowanie "stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej" urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, "a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających", na obiektach budowlanych. Treść ujęta w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr.bud. została następnie przeniesiona do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., obowiązujących od dnia 19 września 2020 r., przy zachowaniu kryterium wysokości urządzeń. Aktualnie roboty polegające na instalowaniu określonych tam urządzeń nie wymagają pozwolenia na budowę, natomiast gdy urządzenia przekraczają 3 m wysokości, wymagają zgłoszenia. W przypadku urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 m, ustawodawca zrezygnował także z obowiązku zgłoszenia. Ta sekwencja zmian, w tym zwłaszcza dopisanie w 2019 r. zwrotu o urządzeniach stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej, pogłębiła rozdźwięk pomiędzy tradycyjnym rozumieniem "instalowania", jako czynności prostych, a normatywnym opisem przedmiotu tej czynności, zawartego w tej samej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, który ustawodawca rozbudował, obejmując wprost antenowe konstrukcje wsporcze, instalacje radiokomunikacyjne oraz osprzęt i urządzenia zasilające, a do tego mogące nawet stanowić całość techniczno-użytkową. Opisane wyżej zmiany prawa wskazują, że ustawodawca dążył do doprecyzowania przedmiotu "instalowania" w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. Pojęcia "instalowanie" i "urządzenia" należy odczytywać przez pryzmat treści zawartych w obrębie tych samych jednostek redakcyjnych Pr.bud. Podkreślić trzeba, że o ile pojęcie "instalowanie" jest oczywiście zapisane w ustawie i nadal wyznacza zakres zwolnienia zawartego w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud., to nie uzasadnia to zupełnego deprecjonowania znaczenia prawnego dalszej części tych przepisów, opisujących przecież ich przedmiot i traktowania ich jako niebyłych i nieniosących wartości normatywnej. Są one także równoważnym elementem tych samych regulacji prawnych. Należy więc przyjąć, że racjonalny ustawodawca zakłada istnienie takich przypadków, gdzie "instalowanie na obiektach budowlanych" dotyczy: urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową, obejmujących antenowe konstrukcje wsporcze i instalacje radiokomunikacyjne, a także związany z tymi urządzeniami osprzęt i urządzenia zasilające nie stanowi budowy, przebudowy czy rozbudowy stacji bazowej na obiekcie budowlanym. Powyższe nie oznacza, że każde roboty budowlane polegające na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych, instalacji radiokomunikacyjne oraz osprzętu i urządzeń zasilających zawsze będzie zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Znaczenia nabiera bardzo wnikliwe ustalenie, jaki jest rzeczywisty zakres robót w konkretnej sprawie, w tym, jakie prace techniczne i konstrukcyjne są konieczne dla realizacji zamierzenia. Konieczne jest odróżnienie przypadków, w których instalowanie urządzeń na obiekcie budowlanym wymaga istotnej ingerencji w elementy obiektu, zwłaszcza konstrukcyjne, co może prowadzić do kwalifikacji jako budowa, rozbudowa albo przebudowa, od przypadków, w których roboty ograniczają się do instalacji urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, bez podejmowania robót o takim charakterze. Taki kierunek rozumowania jest dostrzegalny w orzecznictwie. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 2786/21, zaznaczono, że kwalifikacji robót budowlanych na tle art. 29 Pr.bud. nie można dokonywać automatycznie i niezależnie od technicznych założeń projektu. W przywołanej sprawie projekt obejmował ingerencję kwalifikowaną jako przebudowa budynku mieszkalnego, ponieważ zakładał wykonanie żelbetowej konstrukcji w postaci płyty i słupów wystających ponad połać dachu. To elementy, które obiektywnie sytuowały zamierzenie poza kategorią "instalowania" w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. Uwzględniając powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wadliwej kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego dokonanego w zgłoszeniu, jako robót budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jak również zarzuty dotyczące braku podstaw wniesienia sprzeciwu. Rozbiórka istniejących konstrukcji wsporczych wraz z demontażem istniejących anten i ich relokacja (przesunięcie w inne miejsce na tym samym obiekcie budowlanym) bez ingerencji w konstrukcję budynku, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wobec jednoznacznej treści art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud. stanowi instalację antenowych konstrukcji wsporczych wraz z antenami i osprzętem nie wymagającą zgłoszenia, jeżeli jej wysokość nie przekracza 3 m i wymagającą zgłoszenia jeżeli wysokość ta zostanie przekroczona. Stanowisko organów orzekających w sprawie, zaakceptowane w zaskarżonym wyroku nie mogło zatem zostać uwzględnione. Odrębnym zagadnieniem jest zakwalifikowanie zgłoszonych robot na gruncie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że bezzasadnie przyjęto kwalifikację z art. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Pr.bud. uznając, że antenowa konstrukcja wsporcza wraz z antenami ma wysokość przekraczającą 3 m. Stanowisko powyższe nie zostało przez organy w jakikolwiek sposób uzasadnione. Skarżący podniósł, że dokonał zgłoszenia robót budowlanych pomimo tego, że instalowane konstrukcje wsporcze z antenami nie przekraczają wysokości 3 m (art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Pr.bud.), ponieważ budynek, na którym znajdują się anteny, położony jest na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (układ urbanistyczny [...] - [...]), co skutkowało zgodnie z art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud. obowiązkiem jego dokonania. Także i tym zakresie należało uwzględnić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych. Rozpoznając ponownie zgłoszenie dokonane przez skarżącą Spółkę, organ I instancji uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, jak również ustali wysokość instalowanych konstrukcji wsporczych wraz z antenami. Ponadto, jeżeli uzna, że załączone do akt sprawy pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z 17 listopada 2020 r., akceptujące usytuowanie instalowanych konstrukcji wsporczych wraz z antenami pod względem konserwatorskim, nie spełnia wymogów określonych w art. 29 ust. 7 pkt 2 Pr.bud., wezwie inwestora do uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 5c powołanej ustawy. Uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za usprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.