II OZ 1044/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 1 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.P. o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2025 r. sygn. akt II OZ 1044/25 oddalającego zażalenie K.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 3141/24 o odrzuceniu skargi K.P. w sprawie ze skargi K.P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2024 r. nr WOP.7721.801.2024.FA w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt II OZ 1044/25 oddalił zażalenie K.P. (dalej: "skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 3141/24 odrzucającego jego skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 listopada 2024 r., nr WOP.7721.801.2024.FA w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Odpis postanowienia z dnia 17 lipca 2025 r. wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 7 sierpnia 2025 r. Pismem z dnia 14 sierpnia 2025 r. (data oddania pisma w polskiej placówce pocztowej) skarżący zażądał uzupełnienia uzasadnienia powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez wskazanie podstawy prawnej i orzeczenia wskazujących, że asesor sądowy wadliwie powołany przez nieistniejący organ "NEO K.R.S." posiada walory i status sędziego powołanego przez organ zgodny z Konstytucją RP oraz art. 267 Traktatu o Funkcjonowania Unii Europejskiej, art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, a także art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia postanowienia z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie postanowienia, jeżeli sąd nie orzekł o całości zażalenia albo nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wspomniana regulacja prawna na zasadzie wyrażonej w art. 193 P.p.s.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślenia jednak wymaga, że instytucja uzupełnienia orzeczenia (wyroku, postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Pogląd ten jest powszechnie akceptowany zarówno w orzecznictwie (zob. postanowienia NSA z: 28 grudnia 2007 r., sygn. akt II OZ 1331/07; 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07; 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2369/14; 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1903/14; 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 568/14; 26 maja 2022 r., sygn. akt II OZ 295/22; 2 października 2014 r., sygn. akt I OZ 634/14), jak i literaturze prawniczej (zob. np. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", red. R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz, C.H. Beck Warszawa 2025, wydanie 9, s. 870). Ponieważ w przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia, a takiej konstrukcji prawnej ustawodawca nie przewidział w art. 157 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a., wniosek złożony w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony. W konsekwencji pozbawione znaczenia pozostają twierdzenia skarżącego odnoszące się do konieczności umieszczenia w treści uzasadnienia postanowienia z dnia 17 lipca 2025 r. stwierdzeń zawartych we wniosku. Niezależnie od tego wypadnie zauważyć, że w uzasadnieniu tego postanowienia (s. 3 - 6) Naczelny Sąd Administracyjny, w ramach przedstawionej argumentacji, powołał się także na obowiązujące w porządku krajowym przepisy prawa unijnego i traktatowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 157 § 1 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., oddalił wniosek.