II OZ 1941/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 578/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. G. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia 23 maja 2025 r. nr WI-III.7821.2.4.2025.MKA-a w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 października 2025 r. sygn. akt II SA/Gd 578/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę P. G. (dalej również jako "skarżący") na postanowienie Wojewody Pomorskiego (dalej również jako "Wojewoda") z dnia 23 maja 2025 r., w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą m. in. wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący otrzymał w dniu 29 sierpnia 2025 r. Tym samym termin do wykonania zobowiązania upływał 5 września 2025 r. Z akt sprawy wynika jednak, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu zarówno w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, jak i na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wprawdzie przy piśmie z 1 września 2025 r. skarżący nadesłał do Sądu potwierdzenie uiszczenia wpisu, jednakże odbiorcą tego przelewu był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie postanowienia i skierowanie sprawy do rozpatrzenia na normalnym posiedzeniu sądowym. Skarżący podniósł, że opłaty na inny rachunek dokonał omyłkowo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie kwestią sporną nie jest fakt, że skarżący uiścił opłatę na nieprawidłowy rachunek Sądu. W złożonym zażaleniu skarżący podnosi natomiast, że opłata uiszczona tytułem wpisu od skargi na rachunek WSA w Warszawie, została uiszczona omyłkowo. Fakt ten w żaden sposób nie zmienia prawidłowych ustaleń WSA w Gdańsku, co do nieuiszczenia w terminie stosownej opłaty sądowej. Okoliczności wskazujące na omyłkę, czy brak winy w uiszczeniu opłaty niewłaściwemu sądowi mogą - co do zasady - stanowić podstawę do ewentualnego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu. W sytuacji bowiem, gdy strona uchybiła terminowi z powodu okoliczności przez siebie niezawinionych, ma możliwość wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, którego zasadniczym celem jest wyeliminowanie negatywnych skutków uchybienia terminowi. W świetle powyższych uwag sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.