II OZ 252/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 14/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piasecznie z 8 sierpnia 2025 r. nr 278/2025 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2025 r. nr 1134/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 3 lutego 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 14/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Piasecznie z 8 sierpnia 2025 r. nr 278/2025 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 października 2025 r. nr 1134/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku pełniącego funkcję biura sprzedaży na potrzeby inwestycji "[...]". Sąd wskazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej jest uzasadnione, a brak wykazania przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." w okolicznościach tej sprawy, przy uwzględnieniu jej przedmiotu, tj. rozbiórki obiektu budowlanego, jest decydujący dla odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. W zażaleniu zarzucono, że brak wstrzymania decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej, której nie będzie można wynagrodzić. Nie będzie też można przywrócić rzeczy do stanu poprzedniego, bo rozbiórka ma nieodwracalny charakter i prowadzi do utraty infrastruktury nieruchomości, przełoży się na pogorszenie sytuacji ekonomicznej skarżącej oraz dezintegrację wspólnoty (z uwagi na pozbawienie miejsca spotkań), a ponadto będzie się wiązać z dodatkowymi kosztami najmu, transportu i reorganizacji przestrzeni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego (decyzji) musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W oparciu o ww. przepis sąd ocenia bowiem, czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wykazała ani nie udokumentowała konkretnych, wyjątkowych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku nie zostało niepoparte informacjami o rozmiarze grożącej skarżącej szkody i sytuacji majątkowej skarżącej, a zatem nie może prowadzić do uwzględnienia tego wniosku. Nie sposób bowiem ocenić, czy wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Oceny tej nie niweczy argumentacja zażalenia odwołująca się do charakteru decyzji o nakazie rozbiórki, a mianowicie, że rozbiórka ma nieodwracalny charakter i prowadzi do utraty infrastruktury nieruchomości, przełoży się na pogorszenie sytuacji ekonomicznej skarżącej oraz dezintegrację wspólnoty, a ponadto będzie się wiązać z dodatkowymi kosztami najmu, transportu i reorganizacji przestrzeni. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji wskazując, że skutek w postaci rozbiórki przedmiotowego obiektu nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny z punktu widzenia zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W przeciwnym razie, niezależnie od przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe byłoby wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej w każdej sprawie, jeżeli tylko strona skarżąca złożyłaby do sądu administracyjnego wniosek w tym przedmiocie. Ponadto orzeczenie rozbiórki zawsze łączy się z poniesieniem określonych kosztów, bo są związane z istotą decyzji rozbiórkowej, natomiast ocena tego, czy ich poniesienie spowoduje znaczną szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki jest w niniejszej sprawie niemożliwa, ponieważ skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej, a wniosek oparty został jedynie na niepopartych żadną dokumentacją twierdzeniach o utracie płynności finansowej i konieczności zaciągnięcia zobowiązań. W tym miejscu zauważyć należy, że Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku, ponieważ dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. W związku z powyższym NSA uznał, że skarżąca nie wykazała we wniosku ani w zażaleniu okoliczności, które podważałyby zasadność odmowy wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd i przesądzały za wstrzymaniem wykonania. Z racji braku wykazania tych okoliczności nie było możliwe pozytywne rozpatrzenie przedmiotowego wniosku. Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia jak to uczynił Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.