II OZ 33/22

Dnia 2 lutego 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 395/21 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 395/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB, organ I instancji) z [...] października 2020 r., nr [...], w sprawie ze skargi [...] S.A. z/s w W. (Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka wniosła skargę na w/w decyzję GINB, uchylającą w części dotyczącej terminu wykonania, a w pozostałej części utrzymującą w mocy powołaną na wstępie decyzję MWINB, mocą której organ wojewódzki nakazał Spółce usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości odnoszących się do stanu technicznego budynku lokomotywowni, zlokalizowanego w obrębie stacji M., wchodzącej w skład Przestrzennego Układu Komunikacyjnego [...] Kolei Dojazdowej, objętej wpisem do rejestru zabytków Województwa [...] pod nr [...], w zakresie niezbędnych robót budowlanych zabezpieczających obiekt przed jego dalszą degradacją, przy uwzględnieniu zachowania walorów zabytkowych jego elementów, szczegółowo określając zakres nakazanych robót. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, wniosku nie opatrzono uzasadnieniem. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro Spółka we wniosku nie podała żadnych rzeczowych informacji wskazujących na wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nakazowej, to nie uwzględnił wniosku o zastosowanie konstrukcji ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka, zaskarżając je w całości. Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca naruszenie art. 61 § 3 Ppsa. W uzasadnieniu zażalenia podnosi się, że koszt wykonania nakazanych decyzją organu I instancji czynności szacowany jest na kwotę kilkuset tysięcy złotych. W sytuacji, w której niezasadnym będzie przeprowadzenie likwidacji nieprawidłowości stanu technicznego budynku lokomotywowni, taki wydatek na obecnym etapie postępowania naraża skarżącą na szkodę materialną we wskazanej, szacowanej wysokości. Kwota ta, wydana w celu wykonania decyzji nakazowej, realnie będzie wydatkiem bezzwrotnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Regułą jest, że zaskarżony do sądu administracyjnego akt nie ulega wstrzymaniu z samego faktu wniesienia skargi (por. art. 61 § 1 Ppsa). Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają – lub nie – za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego uwzględnienie. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16 kwietnia 2004 r., OZ 22/04; 20 lipca 2004 roku, OZ 214/04; 19 października 2010 r., II OZ 905/12; 6 czerwca 2013 r., II OZ 408/13 [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Należy przy tym mieć na uwadze, że ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na dany akt. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności" (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007 r., Nr 4, poz. 77). Wniosek strony skarżącej zawarty w skardze – jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji – nie został w ogóle umotywowany, skarga zawiera argumenty zmierzające do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji, brak w niej jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o uzyskanie przez Spółkę tzw. ochrony tymczasowej. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny skargi na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, dlatego też argumentacja zażalenia koncentrująca się na tej kwestii, nie zasługuje na uwzględnienie. Brak wskazania na etapie postępowania przed sądem wojewódzkim motywów, które zdaniem skarżącej uzasadniały wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji MWINB powodował, że na etapie jego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji – nie wykazano, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa. Przywołanie dopiero w zażaleniu ogólnych twierdzeń o negatywnych, ekonomicznych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi dostatecznej podstawy do wstrzymania tegoż aktu. Argumenty o narażeniu Spółki na bliżej niesprecyzowaną szkodę materialną w postaci wykonania kosztownych prac budowlanych, bez możliwości chociażby skonfrontowania ich z sytuacją materialną strony skarżącej, nie pozwalają uznać skuteczności argumentacji zażalenia. Nadto wskazać należy, że Spółka kwestionuje konieczność wykonania nałożonych obowiązków, których podstawą było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego budynku i konieczność usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w jego stanie technicznym, zdając się bagatelizować, że decyzja organu I instancji nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333 ze zm.), którego celem jest zapewnienie odpowiedniego stanu technicznego obiektów budowlanych, co w konsekwencji ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa dla ludzi, mienia, a także środowiska. Tych okoliczności nie można było pominąć oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.