II OZ 35/22

Dnia 2 lutego 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 397/21 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 397/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB lub organ I instancji) z [...] października 2020 r., nr [...], w sprawie ze skargi [...] S.A. z/s w W. (Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka w skardze na w/w decyzję GINB, uchylającą decyzje organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania, a pozostałej części utrzymującą w mocy powołaną na wstępie decyzję MWINB, mocą której organ nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości odnoszących się do stanu technicznego budynku dyspozytorni wąskotorowej transportowej, zlokalizowanego w obrębie stacji [...], wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Wniosku w skardze nie uzasadniono. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżąca nie podała żadnych rzeczowych informacji wskazujących na wystąpienie przesłanek wstrzymania decyzji nakazowej w związku z nałożonymi na nią obowiązkami, to brak jest podstaw do zastosowania konstrukcji ochrony tymczasowej. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Spółka zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuca się naruszenie art. 61 § 3 Ppsa. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podnosi, że koszt wykonania nakazanych czynności nałożonych na Spółkę jest przez nią szacowany na kwotę kilkuset tysięcy złotych. W sytuacji, w której niezasadnym będzie przeprowadzenie tych robót odnośnie usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku dyspozytorni wąskotorowej transportowej, taki wydatek na obecnym etapie postępowania wprost naraża skarżącą na znaczną szkodę lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Kwota wydana w celu wykonania decyzji MWINB, realnie będzie wydatkiem bezzwrotnym. Z akt sprawy wynika, ze wyrokiem z 28 lipca 2021 r. skarga Spółki została oddalona, od tegoż wyroku wniesiono skargę kasacyjną, która oczekuje na rozpoznanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają – lub nie – za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające jego uwzględnienie. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16 kwietnia 2004 r., OZ 22/04; 20 lipca 2004 roku, OZ 214/04; 19 października 2010 r., II OZ 905/12; 6 czerwca 2013 r., II OZ 408/13 [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Należy przy tym mieć na uwadze, że ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na dany akt. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności" (zob. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiwsa 2007 r., Nr 4, poz. 77). Wniosek strony skarżącej zawarty w skardze – jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji – nie został w ogóle umotywowany, skarga zawiera argumenty zmierzające do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji, brak w niej jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o uzyskanie tzw. ochrony tymczasowej. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny skargi na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, dlatego też taka argumentacja zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Brak wskazania na etapie postępowania przed sądem wojewódzkim motywów, które zdaniem skarżącej uzasadniały wniosek o wstrzymanie wykonania opisanej na wstępie decyzji MWINB wydanej w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości powoduje, że w niniejszej sprawie – zdaniem Sądu – nie wykazano, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa. Przywołanie dopiero w zażaleniu ogólnych twierdzeń o negatywnych ekonomicznych skutkach wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi dostatecznej podstawy do wstrzymania tegoż aktu. Argumenty o narażaniu skarżącej na bliżej niesprecyzowaną szkodę materialną w postaci wykonania kosztownych prac budowlanych, w sytuacji, gdy twierdzenia odnośnie wysokości kosztów nakazanych robót nie zostały poparte żadnym poddającym się weryfikacji dowodem, nadto bez możliwości chociażby skonfrontowania ich z sytuacją materialną skarżącej, nie pozwalają uznać skuteczności argumentacji zażalenia. Twierdzenia żalącej się Spółki odnośnie wysokości kosztów nakazanych robót mają charakter wyłącznie werbalny. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.