II OZ 569/24

Dnia 2 października 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 2 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. G. i M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 21/24 o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. G. i M. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 października 2023 r., nr 1237/23 w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 21/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pruszkowie z 12 lipca 2023 r., Nr 93/2023, i orzeczono o nakazie skarżącym doprowadzenie do stanu poprzedniego ogrodzenia usytuowanego na działce nr ew. [...], przy ul. [...] w Pruszkowie poprzez demontaż nieprzeziernych paneli drewnianych. Sąd, powołując się na treść art. 61 § 3 p.p.s.a., stwierdził, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała okoliczności, które uprawdopodobniają istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nałożony obowiązek nie wiąże się ani z trudnymi do odwrócenia skutkami, ani z powstaniem znacznej szkody. Demontaż paneli ogrodzenia, które nie są trwale związane z gruntem (co skarżący wskazał w protokole oględzin z dnia 17 marca 2021 r.), nie spowoduje ich zniszczenia, a przy odpowiednim demontażu nie zostaną one uszkodzone. Ich demontaż nie wiąże się także ze znacznymi kosztami (znaczną szkodą). Zdaniem Sądu, trudno zatem uznać, że w związku z nałożonym obowiązkiem skarżący będą narażeni na trudne do odwrócenia skutki, czy będzie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody. Ponadto podniesione argumenty związane z naruszeniem prywatności skarżących, czy potencjalnym przedzieraniem się na nieruchomość skarżących kurzu, pyłu oraz wody z sąsiedniej drogi, wybiegają poza granice rozpoznawania sprawy administracyjnej i nie mogą być brane pod uwagę podczas rozpoznawania wniosku. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skarżący, wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, że narusza ono art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji gdy w sprawie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, która w istocie dotyczy nakazu rozbiórki, co będzie dla skarżących "dolegliwe" (sąsiedztwo drogi publicznej – woda i błoto; brak intymności; koszty zakupu i montażu; jakość powietrza; zniszczenie nasadzeń roślin; znaczne straty finansowe). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania aktu administracyjnego, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżony akt administracyjny. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Nie jest więc rolą sądu administracyjnego na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania. W okolicznościach niniejszej sprawy ma rację Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała okoliczności, które uprawdopodobniają istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy w pełni podzielić ocenę Sądu I instancji, że nałożony obowiązek nie wiąże się ani z trudnymi do odwrócenia skutkami, ani z powstaniem znacznej szkody. W zażaleniu nie podważono skutecznie oceny Sądu, który wskazał, że demontaż paneli ogrodzenia, które nie są trwale związane z gruntem (co skarżący wskazał w protokole oględzin z 17 marca 2021 r.), nie spowoduje ich zniszczenia, a przy odpowiednim demontażu nie zostaną one uszkodzone. Ich demontaż nie wiąże się także ze znacznymi kosztami (znaczną szkodą). Argumentacja zażalenia została w tym zakresie oparta wyłącznie na ogólnych twierdzeniach dotyczących znacznych strat finansowych. Z tak przedstawionej argumentacji nie wiadomo jakie miałyby to być koszty, a tym bardziej, czy wyczerpują przesłankę "znacznej szkody". Tej oceny nie zmienia fakt, że nałożony obowiązek ma charakter "nakazu rozbiórki". Nie jest bowiem tak, że niejako z automatu decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu przez sąd administracyjny. Tak czy inaczej, także wstrzymanie wykonania takiej decyzji "rozbiórkowej" jest uzależnione od zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnośnie zaś pozostałej argumentacji zażalenia, a dotyczącej oddziaływania drogi publicznej na nieruchomość skarżących i braku uzyskania efektu intymności (przy braku nieprzezierności ogrodzenia), to ma rację Sąd I instancji, że tego rodzaju okoliczności nie mogą być brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie, ponieważ nie dotyczą one istoty nałożonego obowiązku. W okolicznościach niniejszej sprawy z samego nałożonego obowiązku tego rodzaju skutki nie wynikają; a wynikają z położenia nieruchomości przy drodze publicznej, co jest normalną konsekwencją takiego położenia nieruchomości – ogródka przynależnego do lokalu mieszkalnego w budynku wielorodzinnym. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.