II SA/Gd 278/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 grudnia 2025 r., nr SKO.421.259.2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy Nowa Wieś Lęborska z dnia 5 listopada 2025 r., nr 5211.000287.11.2025.

Skarga pani E. K. (dalej jako: "Skarżąca", "Wnioskodawczyni"), na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku (dalej jako: "SKO", "Kolegium") z 17 grudnia 2025 r., w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją SKO z 12 października 2022 r. przyznano Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną matką. Pismem z 6 października 2025 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką wskazując, że niepełnosprawna legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z 22 września 2025 r., w którym moment powstania niepełnosprawności wskazuje się 57 rok życia. Do wniosku załączono wykaz czynności, jakie sprawuje opiekun przy osobie chorej. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzony został wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania Skarżącej. Wywiad przeprowadzono 15 października 2025 r. z podopieczną w obecności Skarżącej. Z protokołu wynika, że matka Wnioskodawczyni jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Jest w dobrym kontakcie słownym oraz samodzielnie porusza się w obrębie własnego domu. Choruje na przewlekłą niewydolność oddechową POCHP, cukrzycę insulinozależną, polineuropatię, nadciśnienie tętnicze, astmę oskrzelową, limfadenopatię śródpiersiową oraz obwodowe porażenie nerwu twarzowego. Szybko się męczy i ma problemy z zaburzeniem równowagi. Niewydolność oddechowa powoduje konieczność codziennego korzystania z koncentratora tlenu. Jest pod stałą opieką lekarzy specjalistów, aktualnie korzysta z pomocy rehabilitanta. Niepełnosprawna jest mężatką, mąż niepełnosprawnej jest osobą aktywną zawodowo. Boryka się z problemem alkoholowym. Nie pomaga w opiece nad małżonką. Legitymuje się orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności. Wskazano, że szczegółowy zakres wykonywanych czynności znajduje się w załączonym oświadczeniu. We wnioskach pracownik socjalny wskazał, że niepełnosprawna wymaga stałej opieki i pomocy w procesie leczenia i rehabilitacji. Jest niezdolna do samodzielnej egzystencji a opiekę sprawuje córka. Decyzją z 5 listopada 2025 r. Wójt Gminy N. odmówił Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji stwierdził m. in., że w sprawie nie można pominąć wskazanej w ustawie o świadczeniach rodzinnych przesłanki dot. momentu powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki, który ustawodawca określił poprzez zapis art. 17 ust. 1b. Moment powstania niepełnosprawności datuje się na 28 grudnia 2020 r., czyli dzień ukończenia 57 roku życia przez Skarżącą. Wprawdzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt. K 38/13 stwierdza, iż wskazany zapis ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad dorosłą osobą niepełnosprawną jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji, nie oznacza jednak wykluczenia tego kryterium ze stosowania. Ponadto Wójt podniósł, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W wyniku wniesionego odwołania SKO decyzją z 17 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że moment powstania niepełnosprawności, z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, nie mógł stanowić podstawy do odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem SKO, organ I instancji słusznie jednak odmówił Skarżącej prawa do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na matkę pozostającą w związku małżeńskim, z tego względu, że mąż osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium wskazało, że Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z 6 kwietnia 2022 r., podjął w dniu 14 listopada 2022 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów, o sygn. akt I OPS 2/22, która wyznacza aktualną linię orzeczniczą w kwestii przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego osobom wymienionym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w sytuacji gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, co stanowi negatywną przesłankę przyznania ww. świadczenia zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze na powyższą decyzję SKO, Skarżąca domagała się: uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzenia naruszenia prawa poprzez błędną wykładnię art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przekazania przez SKO całości akt sprawy administracyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu skargi Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 oraz 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazano w jej treści. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm.) - dalej jako "u.ś.r.". Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z kolei, na mocy art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W przedmiotowej sprawie SKO jako podstawę odmowy prawa do wnioskowanego świadczenia wskazało powyższy przepis oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2022 r. o sygn. akt I OPS 2/22, zgodnie z którą warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jako że małżonek niepełnosprawnej posiada jedynie orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności, w ocenie Kolegium, córce niepełnosprawnej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje. Należy jednak zauważyć, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowiły również przepisy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1429 ze zm., dalej jako: "u.ś.w."). W kwestii zmiany stanu prawnego od dnia 1 stycznia 2024 r., tj. wejścia w życie u.ś.w., wyjaśnienia wymaga, iż w przypadku wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, organy rozpatrując ten wniosek po 1 stycznia 2024 r. zobowiązane są dokonać analizy przepisów przejściowych. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4 (art. 63 ust. 2 u.ś.w.). Natomiast zgodnie z art. 63 ust. 3 u.ś.w. osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie, nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. W przedmiotowej sprawie choć organy obu instancji przywołały przepis art. 63 ust. 3 u.ś.w. w podstawie prawnej wydanych decyzji oraz wskazały, że w sprawie zastosowano przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2024 r., to przepis ten zastosowano z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 63 ust. 1 i 3 u.ś.w. ma charakter przejściowy i gwarancyjny. Jego funkcją jest zachowanie już nabytego prawa opiekuna do świadczenia na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., także wtedy, gdy po upływie ważności dotychczasowego orzeczenia osoba wymagająca opieki uzyska nowe orzeczenie. Już samo sformułowanie, że osoby uprawnione "zachowują prawo" do świadczenia "na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r.", nakazuje stosować cały dotychczasowy reżim materialnoprawny, a nie tylko wybrane jego elementy (wyrok NSA z 1 kwietnia 2026 r., sygn. akt I OSK 660/25; orzecznictwo sądów administracyjnych dostępne jest na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w uzasadnieniu projektu ustawy o świadczeniu wspierającym wskazano, że nowe warunki w przyznawaniu świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz zasiłku dla opiekuna zaczną obowiązywać od dnia 1 stycznia 2024 r. i dotyczyć będą wszystkich osób składających wnioski po raz pierwszy po tej dacie. Natomiast osoby, które nabyły lub nabędą prawo do ww. świadczeń opiekuńczych za okres przed wejściem w życie ustawy będą mogły zachować do nich prawo na zasadzie ochrony praw nabytych na podstawie przepisów przejściowych, o ile osoba z niepełnosprawnościami, nad którą jest sprawowana opieka, nie wybierze własnego świadczenia wspierającego (zob. Rządowy projekt ustawy o świadczeniu wspierającym, druk nr 3130, Sejm IX kadencji, https://www.sejm.gov.pl). Skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej do 31 lipca 2025 r., o czym świadczy decyzja SKO z 12 października 2022 r. Co prawda organ I instancji wskazuje, że zmieniono ją decyzją z 8 sierpnia 2025 r., w której termin przyznanego świadczenia ustalono do 31 października 2025 r., jednakże brak decyzji tej w aktach sprawy, co samo w sobie stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a według art. 80 K.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Pomimo tego, nawet uwzględniając jedynie termin określony w decyzji Kolegium z 12 października 2022 r., a wynikający z daty ważności wskazanego w jej uzasadnieniu orzeczenia o niepełnosprawności (orzeczenie z 22 lipca 2022 r.) to wymaganych czynności dokonano przed upływem trzymiesięcznych terminów wskazanych w art. 63 ust. 3 u.ś.w., gdyż wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności matki Skarżącej został złożony 18 lipca 2025 r. (o czym świadczy orzeczenie o niepełnosprawności) natomiast orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydano 22 września 2025 r., a nowy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożono najpóźniej 7 października 2025 r. (data wpływu), mimo braku w aktach informacji, czy wniosek ten złożono osobiście czy przy użyciu operatora pocztowego. W tej sytuacji, wynikająca z art. 63 ust. 3 u.ś.w. zasada praw nabytych, wyłącza możliwość stosowania warunków wynikających z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2022 r. o sygn. akt I OPS 2/22, zgodnie z którą warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.). Wymóg posiadania przez małżonka osoby niepełnosprawnej orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności obowiązywałby w sytuacji ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. po raz pierwszy. Natomiast w sytuacji kolejnego wniosku dotyczącego kontynuacji wcześniej przyznanego świadczenia, zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 63 ust. 3 u.ś.w., badaniu podlega spełnienie wymogów formalnych wniosku (tj. złożenie wymaganych dokumentów we wskazanych w przepisie terminach) oraz ustalenie faktycznego sprawowania przez wnioskodawcę opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Ustawodawca wskazał bowiem, że osoby, którym wcześniej przyznano prawo do świadczenia pielęgnacyjnego "zachowują" to prawo na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., po spełnieniu warunków wynikających z art. 63 ust. 3 u.ś.w. (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 537/25, wyrok WSA w Poznaniu z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt IV SA/Po 22/25). Z analogicznych powodów organ I instancji nie mógł w ogóle w tej sprawie powołać się na przesłankę wieku powstania niepełnosprawności podopiecznej (art. 17 ust. 1 b pkt 1 u.ś.r.) To bowiem rozstrzygnięte zostało już w decyzji z SKO z 12 października 2022 r. i nie podlega weryfikacji przy wdawaniu kolejnej decyzji przy zastosowaniu art. 63 ust. 1 u.ś.w. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że stanowisko Wójta jest w tej mierze oczywiście wadliwe, co trafnie zauważyło SKO. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, określony w art. 17 ust. 1 b pkt 1 u.ś.r., nie mógł być brany pod uwagę przy ocenianiu przesłanek przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W świetle powyższych rozważań podzielić należy konkluzję wyrażoną przez WSA w Lublinie w wyroku z 2 września 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 367/25, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w wyniku rozpatrzenia nowego wniosku, byłaby dopuszczalna jedynie w przypadku jednoznacznego wykazania, że nastąpiła zmiana sytuacji faktycznej w porównaniu do tej, która stanowiła podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego poprzednią decyzją. To w ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie powoduje, że należałoby wykazać, że aktualnie sytuacja w zakresie opieki nad matką skarżącej jest zupełnie inna niż ta, która stanowiła podstawę przyznania poprzednio świadczenia pielęgnacyjnego z tego samego tytułu. W rozpoznawanej sprawie brak jest jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie. Materiał dowodowy nie zawiera żadnych dokumentów dotyczących poprzednio prowadzonej sprawy w zakresie przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Samo przeprowadzenie na potrzeby kontrolowanego obecnie postępowania wywiadu środowiskowego jest niewystarczające. Poczynione aktualnie ustalenia pracownika socjalnego powinny bowiem zostać skonfrontowane przez organ z ustaleniami poczynionymi na potrzeby wydawania decyzji z października 2022 r., oraz z ewentualnie z późniejszymi wywiadami środowiskowymi, jeżeli były przeprowadzone. Bez tego nie może być mowy o porównaniu sytuacji faktycznej, która stanowiła podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego poprzednią decyzją z sytuacją obecną. Zauważyć przy tym należy, że organy z naruszeniem art. 80 K.p.a. dokonały oceny dowodu z wywiadu środowiskowego z 15 października 2025 r. Wywiad środowiskowy został przeprowadzony z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. poz. 893 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia, przypadku przeprowadzania wywiadu w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 107 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy (ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – przyp. Sądu), wywiad przeprowadza się z osobą deklarującą sprawowanie faktycznej opieki nad osobą, na którą ubiega się lub pobiera świadczenie, w miejscu sprawowania tej opieki, w obecności osoby, nad którą jest sprawowana faktyczna opieka. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wywiad został przeprowadzony z podopieczną w obecności Wnioskodawczyni. Jednocześnie w wywiadzie wskazano, że szczegółowy zakres wykonywanych przez Skarżącą czynności znajduje się w załączonym oświadczeniu, gdzie jedyne przedłożone oświadczenie do wywiadu było oświadczeniem Skarżącej o sprawowaniu opieki nad osobą bliską, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Brak jest jakichkolwiek ustaleń organów w zakresie sprawowanych przez Skarżącą czynności opiekuńczych. Celem przeprowadzenia wywiadu środowiskowego jest weryfikacja ewentualnych wątpliwości dotyczących sprawowania opieki (art. 23 ust. 4aa u.ś.r.) wynikających np. ze złożonych oświadczeń, co oznacza, że zadaniem pracownika socjalnego jest weryfikacja w środowisku twierdzeń osoby ubiegającej się o świadczenie, co do zakresu sprawowanej opieki. Uznać zatem trzeba, postepowanie administracyjne zostało w tej sprawie przeprowadzone z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jak już wyjaśniono, z przepisów tych wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są dla organów wiążące. W tej sprawie wynikają one wprost z treści niniejszego uzasadnienia. Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji dokonają zatem weryfikacji, czy w sprawie nastąpiła zmiana sytuacji faktycznej w zakresie sprawowanej opieki, w porównaniu do tej, która stanowiła podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego poprzednią decyzją. Jeśli zmiana taka nie nastąpiła, organy zobowiązane będą rozstrzygnąć o przyznaniu wnioskowanego świadczenia zgodnie z wykładnią przepisów prawa dokonaną przez Sąd. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku.