II SA/Gd 902/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Justyna Dudek - Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. - K. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 12 września 2025 roku, nr WOP.7722.158.2025.JS w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie zawieszenia postępowania w sprawie robót budowlanych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku na rzecz skarżącej S. S. - K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

S. S. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (dalej jako: WINB) z 12 września 2025 r., nr WOP.7722.158.2025JS, wydane w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku (dalej jako: PINB), pismem z 9 lutego 2024 r., nr PINB.7141.118.2023.KK.05, wszczął postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych przeprowadzonych w budynku przy ul. U. [..] w G. (działka nr [...], obręb [...]), polegających na przebudowie elewacji południowej w zakresie wymiany stolarki przeszklonej konstrukcji znajdującej się nad schodami prowadzącymi do piwnicy oraz na wykonaniu okna w miejscu wcześniejszej bramy garażowej. Stroną tego postępowania organ uczynił m.in. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej [...], a korespondencję doręczano członkowi Zarządu – S. K., do rąk ustanowionego przez nią pełnomocnika. Postanowieniem z 14 lipca 2025 r. organ I instancji zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ww. robót budowlanych. Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca. W treści zażalenia wskazano "Członek Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] S. S.". Wobec tego, w dniu 8 sierpnia 2025 r., organ odwoławczy wezwał o uzupełnienie wniesionego zażalenia o własnoręczny podpis drugiego członka zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wnoszącej zażalenie poinformował, że zażalenie zostało złożone w imieniu własnym S. S., a nie Wspólnoty Mieszkaniowej. Postanowieniem z 12 września 2025 r. WINB umorzył postępowanie zażaleniowe w przedmiocie zażalenia skarżącej na postanowienie PINB z 14 lipca 2025 r. o zawieszeniu postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sytuacjach, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota. Właściciel lokalu (członek wspólnoty) może jednak wykazać swój indywidualny interes prawny w sprawach nie dotyczących nieruchomości wspólnej. Indywidualna obrona członka wspólnoty sprowadza się do jego "własnych spraw mieszkaniowych", natomiast w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej, jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd. Odnosi się to także do spraw usuwania naruszeń przepisów prawa budowlanego, prowadzonych w trybie art. 50 - 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm.) dalej "Prawo budowlane". W związku z tym członek zarządu wspólnoty mieszkaniowej może wystąpić jako strona postępowania dopiero gdy wykaże swój własny indywidualny interes prawny. Tymczasem w piśmie z 25 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej wskazał jedynie, że fakt bycia współwłaścicielem lokalu nr [....] w budynku przy ul. U. [...] w G. oznacza, iż skarżąca posiada interes prawny i przysługuje jej przymiot strony. Wobec tego organ podkreślił, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane wykonane w części wspólnej ww. budynku, a nie w lokalu nr [...]. Zatem w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała indywidualnego, własnego interesu prawnego, uzasadniającego występowanie we własnym imieniu w niniejszej sprawie. Skoro zażalenie zostało złożone przez S. S., która nie była stroną postępowania, konieczne było umorzenie postępowania zainicjowanego zażaleniem tej osoby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz. 1071 ze zm.), dalej jako: "k.c.", art. 195 k.c., art. 209 k.c., art. 222 § 2 k.c., art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 6, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm.), dalej jako: "u.w.l.", w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), dalej "k.p.a.", poprzez błędne uznanie, iż skarżąca nie jest stroną postępowania w przedmiocie robót budowlanych przeprowadzonych w budynku przy ul. U. [...] w G., albowiem jest właścicielką wyodrębnionego lokalu w tym budynku, a nieruchomością wspólną zarządza wspólnota mieszkaniowa, podczas gdy prawem związanym z własnością lokalu skarżącej jest też współwłasność tegoż budynku, a zatem jej interes prawny w toczącym się postępowaniu wynika z jej prawa współwłasności, które zostało naruszone przez dokonane roboty budowlane, a fakt zarządzania budynkiem przez wspólnotę mieszkaniową nie odbiera jej indywidualnych praw współwłasności tego budynku, z których wywodzi ona swój interes prawny w tej sprawie, a które to prawa zostały jej przyznane na mocy przepisów Konstytucji oraz prawa cywilnego; 2. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzi potrzeba umorzenia postępowania odwoławczego, albowiem zachodzi bezprzedmiotowość tego postępowania, z uwagi na wniesienie zażalenia przez podmiot, który nie jest stroną, podczas gdy skarżącej przysługuje przymiot strony przedmiotowego postępowania, a organ winien rozpoznać jej zażalenie co do meritum. W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, o zwrot od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że we wszczętym przez PINB postępowaniu składała, w imieniu własnym, wielokrotnie różne pisma zawierające wniosku i oświadczenia. W żaden sposób nie wskazywała, że działa w imieniu Wspólnoty – zawsze działała w imieniu własnym, czasem tylko podając fakt, iż jest również członkiem Zarządu tej Wspólnoty. Błędnie więc organ odwoławczy uznał, że nie przysługuje jej status strony w tym postępowaniu i w postępowaniu odwoławczym, gdyż skarżąca posiada bezpośredni i związany z przedmiotem sprawy interes prawny. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 u.w.l. skarżąca jest właścicielką nie tylko swojego lokalu, ale także współwłaścicielką części wspólnych budynku, w którym prace były prowadzone. Innymi słowy, roboty budowlane były prowadzone w "jej" piwnicach oraz na "jej" elewacji. Inwestor dysponował i ingerował fizycznie w budynek należący także do skarżącej. Jako współwłaścicielka omawianych części budynku, które dodatkowo nie były przedmiotem żadnych ustaleń dotyczących możliwości wytworzenia w piwnicy lokalu mieszkalnego, skarżąca ma pełne prawo do tego, aby samodzielnie żądać na gruncie prawa cywilnego przywrócenia tych części do stanu poprzedniego. Zgodnie bowiem z art. 222 § 2 k.c., każdemu współwłaścicielowi przysługuje indywidualnie powództwo o zaprzestanie naruszeń i przywrócenie do stanu poprzedniego. Inwestor naruszył bowiem wspólną własność przez przebudowę części wspólnych. W doktrynie i orzecznictwie jasno określono, iż takie powództwo jest zaliczane do tzw. czynności zachowawczych (art. 209 k.c.), które każdy ze współwłaścicieli może wykonywać samodzielnie. Skarżącej przysługują też wobec inwestorki roszczenia tzw. uzupełniające za zajmowanie części wspólnych na czas tych prac. Są to więc roszczenia wynikające z przepisów prawa materialnego. Stąd też, rozstrzygnięcie decyzją administracyjną o tym, czy prace te stanowiły tzw. samowolę budowlaną i czy były lub nie zgodne z prawem budowlanym, będzie miało bezpośredni wpływ na roszczenia cywilne skarżącej. Co także istotne, prace wykonane w częściach wspólnych wpływają na kubaturę budynku, co ma bezpośrednie przełożenie na całkowitą powierzchnię części wspólnych, a te z kolei determinują wysokość udziałów skarżącej w tej nieruchomości (art. 3 ust. 3 u.w.l.). Podobnie prace w piwnicach, które były przedmiotem skargi do organu, mogły spowodować zmianę powierzchni części wspólnych. Dalej strona wskazała, że sporne prawce budowlane mogą naruszyć także art. 13 ust. 1 u.w.l., gdyż każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany korzystać ze wspólnych części w sposób nieutrudniający korzystania z niej przez innych współwłaścicieli, a w związku z tym interes prawny w takiej sprawie ma również właściciel lokalu, który ma prawo do swobodnego korzystania z każdej części wspólnej. Skarżąca również ma wyraźny interes prawny wynikający z tej normy, ponieważ prace inwestorki spowodowały regularne powstawanie zastoin wody na podwórzu, a także swoiste zawłaszczenie przestrzeni schodów prowadzących do piwnicy i zrobienie z nich "prywatnego" zejścia, a nie części wspólnej, którą bez wątpienia jest ta przestrzeń. Skarżąca zwróciła też uwagę, że skoro dwóch właścicieli lokali, posiadających zgodnie z prawem większość udziałów w nieruchomości wspólnej (Państwo K.), podaje, że prace były w przedmiotowym zakresie "samowolne", to oznacza, iż inwestorka nie posiadała tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nadal go nie posiada i go nie zdobędzie. Nie jest też prawdą, że organ I instancji za stronę nie uznał skarżącej, skoro przyjmował jej stanowiska w sprawie, doręczał jej korespondencję, wydawał jej akta do wglądu. Co więcej, do czynności w imieniu Wspólnoty wzywał administratora, a skarżąca działała w imieniu własnym. Niezgodne z art. 6 u.w.l. oraz art. 140 i art. 195 k.c. jest stanowisko WINB, że skoro wspólnota zarządza nieruchomością wspólną, wyłącza to uprawnienie skarżącej do bycia stroną postępowania. Organ błędnie uznaje, że z chwilą powstania wspólnoty właściciele tracą swoje uprawnienia wobec nieruchomości wspólnej także w zakresie ochrony ich praw do tych przestrzeni. Tymczasem wspólnota jest odrębnym od właścicieli podmiotem, zarządzającym nieruchomością, a jej powstanie nie odbiera właścicielom lokali prawa współwłasności części wspólnych i ich osobistych uprawnień wobec tej nieruchomości. Organ odwoławczy błędnie zaś utożsamia uprawnienie do zarządzania częściami wspólnymi, co jest zastrzeżone do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, i sferę własności. Niezasadne było też żądanie przez WINB wykazania przez skarżącą jej indywidualnego interesu prawnego, bowiem ten nie był na etapie I instancji kwestionowany, zaś w toku postępowania odwoławczego skarżąca jasno i wprost wskazała przepisy prawa, na których swój interes prawny opiera. W zaskarżonym postanowieniu brak jest natomiast pogłębionej analizy na temat tego, jak prace inwestorki wpływają na indywidualny interes skarżącej. W konsekwencji tego uchybienia materialnoprawnego doszło też do naruszenia procesowego, poprzez uznanie, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli natomiast sąd nie dopatrzy się wskazanych naruszeń prawa, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z 12 września 2025 r. o umorzeniu postępowania zainicjowanego zażaleniem S.S. od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w Gdańsku z 14 lipca 2025 r. o zawieszeniu postępowania dotyczącego robót budowlanych przeprowadzonych w budynku przy ul. U. [..] w G. (działka nr [...], obręb [...]). Roboty te zostały wykonane przez właścicielkę jednego z lokali znajdujących się w ww. budynku i dotyczyły – jak wskazywał WINB, "przebudowy elewacji południowej w zakresie wymiany stolarki przeszklonej konstrukcji znajdującej się nad schodami prowadzącymi do piwnicy oraz na wykonaniu okna w miejscu wcześniejszej bramy garażowej". W toku wszczętego przez PINB z urzędu postępowania stronami byli inwestorka oraz Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej budynku, w którym prowadzono prace, w osobach P. B. i S. S. W tej sytuacji WINB uznał, że wnosząc zażalenie od postanowienia o zawieszeniu tego postępowania S. S., działająca w imieniu własnym, a nie jako członek Zarządu Wspólnoty, nie miała legitymacji do złożenia środka zaskarżenia. Nie została ona bowiem indywidualnie uznana za stronę postępowania prowadzonego przez PINB, gdyż interesy właścicieli lokali znajdujących się w budynku reprezentuje Zarząd Wspólnoty, zaś skarżąca nie wykazała swojego indywidualnego interesu prawnego, odrębnego od interesu Wspólnoty. Ze stanowiskiem tym Sąd się nie zgadza. Jak wynika z kontrolowanego postanowienia WINB, zostało ono wydane w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 144 k.p.a., które to przepisy stanowią podstawę do wydania przez organ odwoławczy postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego. Jednym z powodów umorzenia postępowania odwoławczego (zażaleniowego) jest ustalenie, że podmiot wnoszący środek odwoławczy nie dysponuje interesem prawnym (nie jest stroną) – zob.: Z. Kmieciak, Komentarz do art. 138, (w:) J. Wegner, M. Wojtuń, Z. Kmieciak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2023). Kluczowe znaczenie ma w tym wypadku przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stworzona na potrzeby postępowania administracyjnego konstrukcja prawna strony, wymaga więc wykazania przez podmiot istnienia po jego stronie tzw. interesu prawnego lub obowiązku. Interes prawny powinien cechować obiektywizm, indywidualizm i konkretność, a jego istnienie powinno być prawnie chronione oraz mieć potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy będących przesłankami stosowania danego prawa materialnego. Obiektywna koncepcja strony postępowania zakłada, że o tym - kto posiada interes prawny, można orzec wyłącznie na podstawie właściwych norm materialnoprawnych, które pozwalają na ustalenie podmiotu, którego uprawnienie bądź obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Powyższe potwierdził NSA w uchwale z 30 czerwca 2022 r., sygn. akt I OPS 1/22 (ONSAiWSA 2022/5/64), gdzie stwierdził, że interes prawny należy charakteryzować przez pryzmat źródła, z którego on wynika. Tak więc interes prawny oraz obowiązek jednostki są określane przez normę materialną będącą normą prawa powszechnie obowiązującego, przy czym nie ma znaczenia to, do jakiej gałęzi prawa norma ta należy. Interes prawny oraz obowiązek jednostki w wyniku postępowania ulegają przekształceniu w prawo lub obowiązek w sensie podmiotowym i materialnym. Stwierdzenie posiadania interesu prawnego jest wynikiem ustalenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Mając na uwadze rodzaj postępowania, w toku którego zapadło kwestionowane postanowienie, wskazać należy, że raję ma organ odwoławczy, iż w postępowaniach z zakresu prawa budowlanego związanych z nieruchomością wspólną co do zasady stroną postępowania jest wyłącznie wspólnota mieszkaniowa, którą reprezentuje zarząd. W takich przypadkach stosuje się przepisy zawarte w rozdziale 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2026 r., poz. 232), dalej: "u.w.l.". Nie oznacza to jednak, że właściciele poszczególnych lokali mieszkalnych nie mogą uzyskać przymiotu strony w takim postępowaniu, przy czym warunkiem uzyskania takiego statusu jest wykazanie, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie wpływać na konkretny lokal lub godzić w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Konieczne jest zatem wykazanie posiadania zindywidualizowanego interesu prawnego (zob. wyroki NSA: z 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2208/10, z 24 września 2014 r., sygn. akt II OSK 647/13; 6 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1996/16; 15 września 2025 r., sygn. akt II OSK 657/23, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzecznia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Także w uchwale NSA z 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPK 19/01 (ONSA 2002/2/68) wskazano, że w celu uniknięcia sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wspólnoty mieszkaniowej powstałaby konieczność występowania wielu stron (właścicieli poszczególnych lokali), odchodzi się od konieczności występowania każdego członka wspólnoty na rzecz działania organów wspólnoty w imieniu członków. Z kolei w wyroku z 6 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 856/06 NSA stwierdził, że w stosunkach zewnętrznych odnoszących się do nieruchomości wspólnej, wspólnotę reprezentuje jej zarząd. Zasada ta doznaje ograniczenia, jeżeli właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość wykaże swój własny interes prawny, podlegający ochronie w oparciu o przepisy prawa cywilnego, jak i na podstawie materialnoprawnych regulacji prawa administracyjnego w sprawie, w której występuje także wspólnota mieszkaniowa. Skoro bowiem działania wspólnoty dotyczą nieruchomości wspólnej, to każdy właściciel lokalu stanowiącego w myśl art. 2 ust. 1 u.w.l. odrębną nieruchomość może mieć również swój własny, zindywidualizowany i chroniony interes prawny. Jeżeli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże więc swój indywidualny interes prawny, to może wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której występuje także wspólnota mieszkaniowa (zob. wyroki NSA: z 7 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1648/08; z 23 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1912/06; z 18 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1417/08; z 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 233/08 i z 3 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 905/08, CBOSA). W konsekwencji więc, mimo iż zasadą jest występowanie wspólnot mieszkaniowych reprezentowanych przez swój organ (zarząd), to oprócz nich mogą występować także właściciele poszczególnych lokali, w przypadku wykazania, że mają oni przymiot strony niezależny od występujących w ich imieniu wspólnot mieszkaniowych (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 14 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 1156/24, CBOSA). Trzeba też przypomnieć, że zgodnie z art. 22 ust. 2 u.w.l. do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że prace budowlane w elewacji budynku wielorodzinnego, pomieszczeniach piwnicznych i zabudowa zejścia do piwnicy, uznane przez organy za dotyczące części wspólnych budynku, a także ewentualna ich legalizacja w toku postępowania prowadzonego przez PINB, są czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu i wymagają zgody współwłaścicieli na dokonanie tej czynności, podjętej w formie uchwały. Powyższe oznacza też, że stroną postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany jest Zarząd Wspólnoty, który reprezentuje interesy wszystkich współwłaścicieli w tym postępowaniu. Nie wyklucza to jednak udziału poszczególnych właścicieli działających w imieniu własnym, gdyż możliwa jest sytuacja, kiedy indywidualny interes prawny konkretnego właściciela będzie odmienny od interesu Wspólnoty, wyrażanego jako wola większości. W rozważanym wypadku członkiem Wspólnoty jest także inwestorka prac, zatem niewątpliwie będzie ona dążyć do legalizacji robót i interes ten może być zbieżny z interesem Wspólnoty, jeżeli wykazane zostanie, że podjęła ona uchwałę wyrażającą zgodę na wykonanie tych prac (Uchwała Wspólnoty nr 1/2024). Natomiast Wspólnota reprezentuje też interesy skarżącej, która – jak wynika z całokształtu okoliczności – nie zgadzała się na wykonanie prac i nadal nie chce, aby zostały zalegalizowane. W takim wypadku niewątpliwie jej interes nie jest zbieżny z interesem Wspólnoty, reprezentowanej w postępowaniu przez Zarząd, która uprzednio w formie uchwały - podjętej większością głosów, wyraziła zgodę na przedmiotowe roboty. Zdaniem Sądu, głosując przeciwko Uchwale Wspólnoty nr 1/2024, wyrażającej zgodę na roboty w elewacji, w pomieszczeniach piwnicznych budynku i zabudowę zejścia do piwnicy, a następnie zaskarżając tę uchwałę do sądu powszechnego, skarżąca zdefiniowała swój interes prawny w opozycji do czynności podejmowanych przez Wspólnotę Mieszkaniową. Sąd podziela też stanowisko skarżącej, że wskutek zalegalizowania wykonanych robót może dojść do zwiększenia kubatury budynku, co wpłynie na wysokość udziały skarżącej w częściach wspólnych, a także do zwiększenia udziału inwestorki w częściach wspólnych (piwnica) i tym samym zmniejszenia udziału skarżącej. Z wysokością udziałów we współwłasności powiązana jest zaś wysokość opłat administracyjnych oraz procentowy udział głosów we Wspólnocie, co z kolei na wpływ na decyzyjność skarżącej. Powyższe, zdaniem Sądu, dobitnie świadczy o tym, że skarżąca ma interes prawny odmienny (przeciwny) w stosunku do interesu reprezentowanego przez Wspólnotę Mieszkaniową, wyrażonego dotychczas w uchwale nr 1/2024, a w konsekwencji ma ona status strony w postępowaniu dotyczącym przedmiotowych robót budowlanych i mogła w imieniu własnym wnieść zażalenie od postanowienia o zawieszeniu tego postępowania. Zaskarżone postanowienie WINB zostało więc wydane z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 28 k.p.a., gdyż organ odwoławczy błędnie ocenił podmiotową dopuszczalność zażalenia S. S. i jej status strony w tym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę WINB zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku, dotyczącej interesu prawnego S.S. w postępowaniu prowadzonym przez PINB i jej statusu w tym postępowaniu, i w tym kontekście oceni wniesione przez nią zażalenie. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, na którą składa się wpis od skargi (100 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł). Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. ----------------------- b