II SA/Kr 356/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: referent sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2020 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego-ziemskiego w K. decyzją z dnia 2 października 2018r. nr [...] znak: [...] nakazał inwestorowi T. M. "wykonać rozbiórkę całości ogrodzenia długości ok. 56m w ilości 25 przęseł (przęsło długości ok. 2,96m) na dz. nr [...] w m. B. , gm. Liszki, lokalizacja ogrodzenia wskazana na załącznikach graficznych - 2 szt." Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez T. M. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia 5 lutego 2020 r., nr [...], znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł: na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2019r. poz. 1186 z późn. zmian.) nakazał inwestorowi T. M. wykonać rozbiórkę ogrodzenia na działce nr [...] w miejscowości B. o łącznej długości 77,54m obejmującego: - stojące w całości na gruncie zalanym wodą 23 całe przęsła (o dł. ok. 3,10m) o łącznej długości ok. 71,30m, - od strony północnej fragment przęsła stojący na gruncie zalanym wodą o długości ok. 0,61 m, wraz z fragmentem ogrodzenia wychodzącym poza grunt zalany wodą na odległość 1,5 m od linii brzegu, - od strony południowej fragment przęsła stojący na gruncie zalanym wodą o długości 2,63m, wraz z fragmentem ogrodzenia wychodzącym poza grunt zalany wodą na odległość m od linii brzegu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w związku z pismami A. S. z dnia 25.06.2017r. oraz z dnia 26.06.2017r. w dniu 11.10.2017r. zostały przeprowadzone oględziny "ogrodzenia na dz. nr [...] w B. ", podczas których ustalono, że "ogrodzenie - słupy z profili stalowych 7x7 wbite w dno zbiornika wodnego, brak fundamentu betonowego, przęsła z profili stalowych przekrój 2x4 o długości 2,5m wg oświadczenia T. M.. T. M. nie występował o decyzję o pozwolenie na budowę, nie dokonywał zgłoszenia budowy przedmiotowego ogrodzenia. Wg oświadczenia T. M. dł. ogrodzenia wynosi 56m. Dokonano pomiarów wysokości ogrodzenia od poziomu lustra wody - 1,96 + 0.14m. Długość przęsła 2,96m. Ogrodzenie wybudowane z 25 przęseł. Najwyższy słup z profilu stalowego ma pomierzoną wysokość 1,96 + 0,32 - 2,28m. Na całej długości w dolnej części rozciągnięta jest siatka ogrodzeniowa, wystawiona na wysokość ok. 0,4-0,6m nad poziomem lustra wody (...)". W toku postępowania do PINB wpłynęło pismo Urzędu Gminy Liszki z dnia 26.06.2018r. przekazujące uwierzytelnioną kopię umowy dzierżawy nr [...] z dnia 22 maja 2017r. zawartą pomiędzy Gminą Liszki i T. M., obejmującą działkę o nr [...] w m. B. . PINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie powołał się na zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Liszki nr 777 poz. 5114 z dnia 08.11.2007r. Nr XXII/87/07 z dnia 13.09.20017r., bowiem przedmiotowy teren nie jest objęty obowiązującym planem. PINB w zaskarżonej decyzji powołał się także przepis art. 232 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zmian.) [dalej" "u.p.w."], zgodnie z którym zakazuje się grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz do brzegu wód morskich i morza terytorialnego w odległości mniejszej niż 1,5 od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. W złożonym odwołaniu zakwestionowano prawidłowość zastosowania przepisu 232 u.p.w. Odnosząc się do tych zarzutów MWINB przytoczył treść art. 211 u.p.w. podnosząc, że skoro więc grunty zalane wodą na obszarze zalewu [...] stanowią własność Gminy Liszki a więc jednostki samorządu terytorialnego, to na tych gruntach mamy do czynienia z powierzchniowymi śródlądowymi wodami publicznymi. Obecna ustawa, jak również poprzednio obowiązujące przepisy (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne) zabraniają grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu, a także zakazywania lub uniemożliwiania przechodzenia przez ten obszar. W związku z zarzutem, że art. 232 ust. 1 Prawa wodnego wprost normuje tylko kwestię odległości od linii brzegowej ogrodzenia posadowionego na lądzie i nie dotyczy on wznoszenia tego konstrukcji na gruntach zalanych już powierzchniowymi wodami śródlądowymi - należy wskazać, że poprzez postawienie ogrodzenia na działce nr [...] wzdłuż z granicy z działką nr [...] została zagrodzona prywatna działka nr [...] przyległa do publicznej śródlądowej wody powierzchniowej znajdującej się na działce nr [...] w miejscowości B.. Przepis art. 232 ust. 1 ustawy Prawo wodne jak również art. 27 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 2001r. miały zastosowanie w powyższej sprawie. W niniejszej sprawie zachodziła okoliczność o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 Pr. bud. t.j. wykonywanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. PINB prawidłowo zastosował normę o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w związku z art. 51 ust. 7 Pr. bud. W związku z zarzutami w odwołaniu i po dokonaniu analizy akt sprawy MWINB stwierdził, że organ I instancji nie ustalił dokładnie długości przedmiotowego ogrodzenia, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki oraz nie ustalił precyzyjnie jaka część ogrodzenia znajduje się w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 18.10.2019r. nr [...] znak: [...] MWINB w trybie art. 136 k.p.a. zlecił PINB uzupełnienie materiału dowodowego m.in. o sporządzenie szkicu sytuacyjnego z wykorzystaniem podkładu geodezyjnego wraz ze wskazaniem wymiarów ogrodzenia (tj. długości ogrodzenia z dokładnym opisaniem poszczególnych wysokości) jak również odległości, w jakich obiekt znajduje się od granic z działkami sąsiednimi, wskazanie jaka część ogrodzenia znajduje się w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu oraz wskazanie jaka część ogrodzenia znajduje się w odległości 1,5 m i dalszej od linii brzegu. Podczas przeprowadzonych w dniu 29.11.2019r. oględzin sporządzono szkic, z którego m.in. wynika, że na działce nr [...] w miejscowości B. na gruncie pokrytym wodą znajdują się 23 całe przęsła ogrodzenia o łącznej długości ok. 71,30m, od strony północnej fragment przęsła o dług. 0,61 m, natomiast od strony południowej fragment przęsła o długości 2,63m (vide: karta 33 akt znak; [...] p.n. "Uzupełniony materiał dowodowy"). Nakaz rozbiórki wynikający z zaskarżonej decyzji odnosił się natomiast do 25 przęseł ogrodzenia, co wykraczało poza dyspozycję art. 232 ustawy Prawo wodne. W związku z nieprecyzyjnym określeniem zakresu ogrodzenia podlegającego rozbiórce istnieje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia w sprawie wraz z doprecyzowaniem nałożonego obowiązku i określeniem długości ogrodzenia znajdujące na gruntach pokrytych wodą oraz odcinków ogrodzenia od dług. 1,5 m znajdujących się na obydwu brzegach Zalewu [...]. Powyższa reformacja nie narusza art. 139 k.p.a. Co do zarzutu, że organ I instancji nie zauważył zalegającego w aktach sprawy pismo Urzędu Gminy Liszki z dnia 25 lipca 2018 r., wyrażającego zgodę na wykonanie przedmiotowego ogrodzenia - wskazano, że uzgodnienia między właścicielem gruntu a najemcą nie zwalniając stron z obowiązku stosowania przepisów obowiązującego prawa. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. M., zarzucając jej: 1. Naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7, 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że działka nr [...] położona w miejscowości B., na której znajduje się ogrodzenie o łącznej długości 71,30 m, stanowi własność gminy Liszki, podczas gdy umową zamiany nieruchomości z dnia 25 lutego 2020 r. objętą aktem notarialnym sporządzonym przed Notariuszem R. L. Rep. A nr [...] Gmina Liszki przeniosła własność nieruchomości działki nr [...] na rzecz Skarżącego. 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a. Art. 232 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej PW), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy grodzona nieruchomość nie przylega do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, wskutek czego przepis ten nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. b. Art. 211 ust. 3 PW poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy działka nr [...] położona w miejscowości B., na której znajduje się przedmiotowe ogrodzenie, stanowi własność Skarżącego, stąd wykluczona jest teza o publicznym charakterze wody znajdującej się w jej granicach. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie; a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego; Jednocześnie skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu, a to aktu notarialnego sporządzonego przed Notariuszem R. L. w dniu 25 lutego 2020 r. Rep. A nr [...] obejmującego umowę zamiany nieruchomości zawartą pomiędzy skarżącą a Gminą Liszki (na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.). Skarżący w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące ustalenia, iż zakaz grodzenia nieruchomości dotyczy wyłącznie kwestii odległości od linii brzegowej ogrodzenia posadowionego na lądzie, nie zaś także zalanej działki nr [...]. Co się tyczy naruszenia art. 211 ust. 3 PW wskazano, należy, iż Skarżący konsekwentnie stoi na stanowisku, iż brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu w sytuacji, gdy wody Zalewu [...] należą zarówno do osób prywatnych, jak również Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego, stąd nie mogą one stanowić wód publicznych w rozumieniu tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu - wniesiono o jego oddalenie. Dokument, o który strona Skarżąca wnosi o dopuszczenie i przeprowadzenie z niego dowodu uzupełniającego powstał po wydaniu skarżonego rozstrzygnięcia i kreuje nowy stan prawny. W piśmie zatytułowanym "REPLIKA" z dnia 30 czerwca 2020 r. skarżący wywiódł, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądowego, Sąd uwzględnia nowe fakty lub dowody, które istniały w dacie wydania decyzji, a nie były znane organowi administracji publicznej, jeżeli zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania. Z taką też sytuacją mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Niesporny pomiędzy stronami jest fakt, iż w dniu 23 maja 2019 r. Rada Gminy Liszki podjęła uchwałę nr Vlll/103/2019 w przedmiocie wyrażenia zgody na przeniesienie przez Gminę Liszki na rzecz osoby fizycznej prawa własności m.in. działki np. [...] o pow. 0,0700 ha w zamian za przeniesienie na rzecz Gminy Liszki przez osobę fizyczną prawa własności działek szczegółowo wymienionych we wskazanej uchwale, a także akcie notarialnym z dnia 25 lutego 2020 r. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a. "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Nie ulega wątpliwości, iż w toku postępowania przed Małopolski Wojewódzki Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Krakowie pojawiły się nowe fakty i dowody nieznane wówczas organowi, stąd istnieją uzasadnione podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 5 lutego 2020 r. Podkreślono, iż w przypadku, gdyby wskazane okoliczności znane były organowi na etapie postępowania administracyjnego winien on wstrzymać się z wydaniem ostatecznej decyzji do czasu zakończenia czynności związanych z zawarciem przedmiotowej umowy zamiany, licząc się z tym, iż w innym wypadku może dojść do nieprawidłowej subsumpcji ustalonego w sprawie stanu faktycznego do właściwej normy prawnej, co będzie ewokowało konieczność jej usunięcia z obrotu prawnego. W ocenie Skarżącego dowód w postaci ww. aktu notarialnego wyczerpuje możliwy do przeprowadzenia materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych oraz potwierdza okoliczności istniejące oraz nieznane organowi, na etapie postępowania administracyjnego. Ustalenia te w ocenie Skarżącej w sposób niebudzący wątpliwości wskazują na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Zaprezentowana przez Skarżącego zmiana stanu prawnego nieruchomości (działki 299), abstrahując od pozostałych argumentów Skarżącej podniesionych w skardze, skutkuje bowiem niemożliwością zastosowania art. 232 ust. l ustawy Prawo wodne wobec braku spełnienia przesłanki w postaci przylegania działki na której posadowiony został płot do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych. Jednocześnie oddalenie skargi wniesionej przez Skarżącego wywoła stan w którym, błędna pod względem prawidłowości zastosowania normy art. 232 ust. 1 ustawy Prawo wodna, decyzja organu II instancji nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym doszłoby do działania stojącego w oczywistej sprzeczności z zasadą praworządność przewidującej możliwość działania organów administracji publicznej wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nie jest właścicielem całego zalewu, ale około 90%, a pozostała część stanowi własność innych podmiotów prywatnych – na środku zalewu i na przeciwległym brzegu. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie prawidłowo ustalił stan faktyczny i właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Nie budzą wątpliwości ustalenia, że skarżący jako dzierżawca działki nr [...] w m. B. , stanowiącej własność Gminy Liszki, wzniósł ogrodzenie, znajdujące się w większości w pokrytej wodą Zalewu B. części działki. Organy nadzoru budowlanego przyjęły, że tego rodzaju roboty budowlane są sprzeczne z obowiązującymi przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane) i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazały rozbiórkę ogrodzenia. Organy administracji uznały, że wzniesione ogrodzenie narusza wynikający z art. 232 ust. 1 ustawy Prawo wodne zakaz grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych oraz do brzegu wód morskich i morza terytorialnego w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena legalności wzniesionego ogrodzenia. Skarżący wywodzi, że powyższy zakaz grodzenia nieruchomości dotyczy wyłącznie "suchej" części nieruchomości, natomiast w żaden sposób nie odnosi się do gruntów znajdujących się pod wodą. Zarzuca również, że przedmiotowa działka nie przylega do śródlądowych wód publicznych, podkreślając, że w dniu 25 lutego 2020 r. na mocy umowy zamiany stał się właścicielem działki nr [...]. Skarżący zwraca uwagę, ze w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5) k.p.a. Żaden z tych argumentów nie może odnieść skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pierwszego zarzutu należy wskazać, że jego wykładnia zaproponowana przez skarżącego jest błędna. Wynikający z art. 232 ust. 1 u.p.w. zakaz grodzenia nieruchomości przyległych do publicznych śródlądowych wód powierzchniowych w odległości mniejszej niż 1,5 m od linii brzegu należy rozumieć, jako wprowadzanie nieprzekraczalnej granicy, za którą stawianie jakichkolwiek ogrodzeń jest zakazane, niezależnie od tego, czy chodzi o "suchą" stronę linii brzegowej czy o część nieruchomości znajdującą się pod wodą. Kolejny zarzut dotyczy błędnej – zdaniem skarżącego – klasyfikacji wód na działce nr [...] jako wód publicznych. Tylko do takich wód odnosi się zakaz grodzenia. Niesporne jest między stronami i nie budzi wątpliwości Sądu, że mamy do czynienia z wodami śródlądowymi i powierzchniowymi. Aby wyjaśnić kwalifikację wód jako publicznych należy w pierwszej kolejności przywołać treść art. 211 u.p.w. Zgodnie z jego ust. 1 wody stanowią własność Skarbu Państwa, innych osób prawnych albo osób fizycznych. Z kolei ust. 3 stanowi, że wody stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego są wodami publicznymi. W ocenie Sądu racjonalna wykładnia cytowanych przepisów musi zmierzać do takiego rezultatu, w którym kwalifikacja danych wód, jako publicznych bądź prywatnych dotyczy całego zbiornika wodnego. Nie sposób, bowiem przyjąć, że wody znajdujące się w tym samym zbiorniku mogą podlegać różnym reżimom prawnym. Irracjonalne byłoby np. dopuszczenie możliwości grodzenia w jednym fragmencie linii brzegowej na działce stanowiącej własność prywatną przy jednoczesnym zakazaniu takiego grodzenia na działce sąsiedniej, stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że sądowa kontrola działalności organów administracji publicznej dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania zaskarżonego aktu. Zaskarżona decyzja została wydana w dniu 5 lutego 2020 r., a na tę datę właścicielem działki nr [...] była Gmina Liszki. Prawidłowo organy obu instancji zakwalifikowały zbiornik położony w miejscowości B. do wód publicznych. Dodatkowo na rozprawie sądowej w dniu 19 sierpnia 2020 r skarżący oświadczył, że aktualnie nie jest właścicielem całego zbiornika wodnego. Na koniec należy odnieść się do wskazywanej przez skarżącego okoliczności nabycia przez niego własności działki nr [...] w dniu 25 lutego 2020 r. Ponieważ miało to miejsce po wydaniu ostatecznej – zaskarżonej decyzji o nakazie rozbiórki, nie może mieć wpływu na sytuację prawną ukształtowaną przez tę decyzję. Nie sposób też zgodzić się z argumentem, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję). W szczególności nie stanowi nowej okoliczności faktycznej ani nowego dowodu istnienie uchwały Rady Gminy Liszki z dnia 23 maja 2019 r. nr Vlll/103/2019 w przedmiocie wyrażenia zgody na przeniesienie przez Gminę Liszki na rzecz osoby fizycznej prawa własności m.in. działki np. [...] o pow. 0,0700 ha w zamian za przeniesienie na rzecz Gminy Liszki przez osobę fizyczną prawa własności działek szczegółowo wymienionych we wskazanej uchwale. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 954/19 (LEX nr 3034339) nową okolicznością istotną dla sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może być tylko taki fakt, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby, co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Wskazane warunki zaistnienia tej przesłanki muszą pojawić się łącznie i dopiero pełna analiza tego przepisu pozwala na jego zastosowanie, przy przyjęciu łącznego zaistnienia wspomnianych wyżej warunków. Wspomniana uchwała nie ma żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jest wstępnym etapem do przeniesienia własności nieruchomości, jednak nie ma bezpośredniego wpływu na kwestię własności nieruchomości. Na marginesie jedynie można wskazać, że nie istniały żadne przeszkody by skarżący w trakcie postępowania administracyjnego poinformował organy prowadzące postępowanie o istnieniu takiej uchwały. Nie można przy tym zgodzić się z argumentami podniesionymi w piśmie skarżącego, które wpłynęło do akt sprawy w dniu 7 lipca 2020 r. (k. 36), iż "gdyby wskazane okoliczności znane były organowi na etapie postępowania administracyjnego winien on wstrzymać się z wydaniem ostatecznej decyzji do czasu zakończenia czynności związanych z zawarciem przedmiotowej umowy zamiany". Ewentualne przyszłe zmiany w zakresie własności nieruchomości nie stanowiły w tym przypadku zagadnienia prejudycjalnego, obligującego organ administracji do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten nakazuje zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ prowadzący postępowanie administracyjne rozstrzyga sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji, będąc przy tym zobligowany do szybkiego i wnikliwego jej załatwienia (art. 12 i art. 35 k.p.a.). Nie ma żadnych podstaw prawnych by wstrzymywać rozstrzygnięcie sprawy do czasu zmiany stanu faktycznego. W świetle powyższych rozważań należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.