II SA/Ol 487/23

Dnia 1 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi P. K. na niewykonanie przez Z. sp. z o.o. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 grudnia 2022 roku w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 215/22 1) wymierza Z. sp. z o.o. grzywnę w wysokości 1.000 zł (tysiąc złotych); 2) stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Z. sp. z o.o. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 215/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi P.K. (dalej jako: "skarżący") na bezczynność Zarządu [...] Spółki z o.o. (dalej jako: "organ". "Spółka") w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 10 października 2022 r. w zakresie pkt 1 i 2 w terminie 14 dni (pkt I), umorzył postępowanie w zakresie pkt. 3 wniosku (pkt II); stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III) i zasądził od organu na rzecz skarżącego 117 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt IV). W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że wnioskiem z 10 października 2022 r., skarżący zażądał od organu umowy zakupu od Powiatu [...] budynku, w którym mieszczą się Szkoły [...], z potwierdzeniami zapłaty za budynek, pism kierowanych do Powiatu [...] w sprawie płatności za nabyty budynek, rozliczenia otrzymanej w 2020 r. dotacji oświatowej na prowadzenie Szkoły [...]. Ponadto, zwrócił się o przesłanie skanów umów zawartych z osobami lub firmami, dotyczących wykonywania funkcji kierowniczych w szkole (kierownicy, dyrektorzy, zastępca dyrektora) wraz z przydziałami czynności, o ile ich wynagrodzenie finansowane było w 2020 r. z otrzymanej dotacji oświatowej. Sąd stwierdził, że Spółka była zobowiązana do udostępniania informacji publicznych stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", gdyż dysponuje majątkiem publicznym, otrzymując dotacje na wykonywane zadania. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz pkt 5 lit. c u.d.i.p. informację publiczną stanowią dane publiczne zawarte w dokumentach urzędowych w zakresie jakiegokolwiek dysponowania majątkiem jednostki samorządu terytorialnego lub dokumentach urzędowych, których treść ma wpływ na majątek jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu informacje żądane przez skarżącego - umowy zakupu od Powiatu [...] budynku, w którym mieszczą się Szkoły [...] z potwierdzeniami zapłaty za budynek i pisma skierowane do Powiatu w sprawie płatności za nabyty budynek, stanowią informację publiczną. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że żądane informacje nie dotyczą informacji o działalności organu jako instytucji podmiotu publicznego, a jej własności jako podmiotu prywatnego. Zauważył, że nabycie nieruchomości nastąpiło od powiatu, a więc od jednostki samorządu terytorialnego, dysponującej środkami publicznymi. Tym samym, informacja o środkach publicznych, jakie zostały przysporzone na rzecz tej jednostki jest informacją publiczną i bez znaczenia w tym przypadku pozostaje, że Spółka jest jednostką prawa handlowego. Charakter publiczny należy bowiem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, a żądana informacja jest informacją odnoszoną do władz publicznych. Sąd podkreślił, że działanie organu narusza art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a obowiązkiem organu było udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślił jednocześnie, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i powinno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Wobec zaniechania organu udostępnienia dokumentów wskazanych we wniosku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego w zakresie punktów 1 i 2 (pkt I wyroku). W zakresie punktu 3 wniosku organ wydał decyzję, tym samym, postępowanie w tym zakresie należało umorzyć (pkt II wyroku). Sąd orzekł w punkcie III. wyroku, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł w puncie IV wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) i wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 28 lutego 2023 r., po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie zawarte w pkt. IV ww. wyroku w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania sądowego, uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu na skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego i oddalił wniosek skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Powyższy wyrok uprawomocnił się od 21 lutego 2023 r., natomiast Sąd zwrócił akta sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku 15 marca 2023 r. Pismem z 3 kwietnia 2023 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. W skardze na niewykonanie wyroku, wywiedzionej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił organowi, że nie udzielił informacji, o które wystąpił wnioskiem z 10 października 2022 r. Stwierdził, że organ nie wykonał zgodnie z prawem zobowiązania określonego w punkcie pierwszym wyroku, gdyż 29 marca 2023 r. przesłał wprawdzie maila z informacją, że przesyła wnioskowane informacje zgodnie z pkt. 1 i 2 wniosku, lecz przesłał tylko fragmentaryczny skan umowy, który nie zawierał 2 i 3 strony umowy, natomiast zawierał dwukrotnie zeskanowaną stronę 7, a ponadto nie przesłał jakiegokolwiek potwierdzenia zapłaty, choć należność realizowana była w sześciu ratach. Realizując wniosek z punktu drugiego organ przesłał skan pisma z 30 października 2017 r., dotyczącego przesunięcia terminu spłaty 70.000 zł do 31 marca 2018 r. Nie przesłał natomiast: pisma, jakie 12 kwietnia 2013 r. ówczesny prezes Spółki skierował do Rady Powiatu w [...], wnosząc o sprzedaż nieruchomości z trybie bezprzetargowym z zastosowaniem bonifikaty, pisma z 11 maja 2013 r. skierowanego do Zarządu Powiatu w sprawie rozłożenia należności na 6 rat z możliwością karencji oraz skanów pism z 11 marca 2019 r. i 9 sierpnia 2019 r. dotyczących zaległości w spłacie raty i pisma z 27 listopada 2019 r. dotyczącego potwierdzenia spłaty zadłużenia. Skarżący wyjaśnił, że ww. pisma uzyskał, zwracając się 3 kwietnia 2023 r. z wnioskiem do Starosty [...] o ich udostępnienie. Skarżący stwierdził, że postawa organu zasługuje na szczególne potępienie i świadczy o zupełnym lekceważeniu wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Dodał, że organ nie rozpoznał żadnego z kierowanych do niego wniosków prawidłowo. Poza odpowiedzią, będącą przedmiotem niniejszej skargi, nie udzielił jakiejkolwiek informacji w związku ze złożonymi wnioskami. Nie przedstawił skanu jakiegokolwiek dokumentu księgowego. Odmówił podania nazw instytucji państwowych, które kontrolowały organ. Na postawę obu organów nie wpłynęły liczne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ani zawiadomienie do prokuratury o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 23 u.d.i.p i wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie. Postawa taka wskazuje w sposób oczywisty na potrzebę zastosowania przez Sąd odpowiednich środków dyscyplinujących. Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie kosztów postępowania, w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w całości. Stwierdził, że zgodnie z doręczonym wyrokiem, 29 marca 2023 r. rozpoznał wniosek skarżącego i w tym dniu uiścił na jego rzecz zasądzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie koszty postępowania sądowego w wysokości 117 zł, a 4 kwietnia 2023 r. - kwotę zasądzonych przez NSA kosztów sądowych. Wskazał, że istota zainicjowanego przez skarżącego postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Ol 215/22 sprowadzała się do rozpoznania skargi na bezczynność w sprawie kontrolowanej na gruncie u.d.i.p. Ocenił, że wniesiona skarga jest bezzasadna i zasługuje na odrzucenie, gdyż wbrew twierdzeniom w niej zawartym, rozpatrzył wniosek skarżącego zgodnie z pkt I wyroku i uiścił zasądzone koszty postępowania. Wskazał, że skarżący uzyskał wnioskowane informacje w takim zakresie, w jakim organ nimi dysponował w chwili rozpatrywania wniosku, tj. posiadał umowę sprzedaży budynku i dokument o przesunięciu płatności. Pozostałe dokumenty, które zostały przez skarżącego dołączone do skargi, nie są w posiadaniu organu. Spółka przyznała, że jest ich adresatem i składała je do Starosty, jednakże w zasobach archiwum nie posiada tej dokumentacji, gdyż zakup i procedura sprzedaży dotyczyła 2013 r. Podważanie rzetelności otrzymanej odpowiedzi przez skarżącego jest więc pochopne. Stwierdził, że obowiązkiem organu w dniu złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej nie jest występowanie do innych organów o udostępnienie żądanej informacji w celu rozpoznania wniosku, gdy sam nie jest w jej posiadaniu, lecz rozpoznanie i udostępnienie informacji, które są w jego posiadaniu na dzień złożenia wniosku. Tym samym organ nie miał obowiązku występować do Starostwa o przesłanie żądanych przez skarżącego danych w celu potwierdzenia, czy na pewno treści, które zostaną udostępnione wnioskodawcy i które są w posiadaniu organu, mają pokrycie w tym, co znajduje się w zasobach powiatu. Wystąpienie przez skarżącego z podobnym wnioskiem o dostęp do informacji publicznej do jednostki samorządu terytorialnego, zdaniem organu, nie służy interesowi publicznemu, tylko po raz kolejny świadczy o interesie prywatnym. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego, złożony wniosek został rozpoznany zgodnie z prawem, zaś organ nie pozostaje w bezczynności. Na rozprawie w dniu 1 sierpnia 2023 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę i argumenty w niej zawarte. Podał, że z Powiatu otrzymał odpis aktu notarialnego oraz korespondencję kierowaną ze Spółki do Powiatu. Wskazał, że nie otrzymał potwierdzeń zapłaty i nimi nie dysponuje oraz że będzie się domagał tych dokumentów od Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 215/22, którym organ został zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego z 10 października 2022 r., w terminie 14 dni. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a." ), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2). Uwzględniając skargę sąd, w myśl art. 154 § 7 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu. Skarżący przed wniesieniem do Sądu rozpoznawanej skargi pismem z 3 kwietnia 2023 r. wezwał organ do prawidłowego wykonania prawomocnego wyroku WSA w Olsztynie z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 215/22, zmienionego postanowieniem NSA z 28 lutego 2023 r. sygn. akt III OZ 82/23. Tym samym wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt, albo w przypadku, o którym mowa w § 1a, odpisu orzeczenia. Przepis ten ma zastosowanie do skargi na bezczynność, w tym znaczeniu, że wyznaczony przez sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność. Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jest przymuszenie organu do działania, w sytuacji gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skarga jest środkiem ostatecznym, który służy wymuszeniu na organie załatwienia sprawy. Strona nie ma bowiem innych środków prawnych służących przymuszeniu biernego organu do załatwienia jej sprawy. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, SIP LEX oraz wyroki NSA z 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00 i z 5 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 230/11, dostępne w CBOSA). Skuteczność skargi na niewykonanie wyroku zależy od tego, czy organ, którego bezczynność stwierdzono wyrokiem, podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku, bez zbędnej zwłoki (terminowo) wykonał wskazania sądu. W rozpoznawanej sprawie WSA w Olsztynie w punkcie I. wyroku z 28 grudnia 2022 r. sygn. II SAB/Ol 215/22 zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 10 października 2022 r. w zakresie pkt. 1 i 2 w terminie 14 dni. Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy doręczony został organowi 15 marca 2023 r. - karta 314 akt sprawy II SAB/Ol 215/22. Termin do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 1 i 2 upłynął zatem w dniu 29 marca 2023 r. W pkt. 1 ww. wniosku skarżący żądał skanu umowy zakupu od Powiatu [...] budynku, w którym mieszczą się Szkoły [...] wraz z potwierdzeniami zapłaty za budynek, zaś w pkt. 2 - skanu pism kierowanych do Powiatu [...] w sprawie płatności za nabyty budynek. Z przekazanych Sądowi akt wynika, że organ pismem z 29 marca 2023 r. udostępnił skarżącemu skan aktu notarialnego - umowy sprzedaży, lecz bez stron 2 i 3 , a także skan pisma organu z 30 października 2017 r., skierowanego do Starosty [...]. Zaznaczyć należy, że w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Olsztynie stwierdził, że z uwagi na to, że w sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, wniosek skarżącego podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Obowiązkiem organu było zatem udostępnienie skarżącemu żądanej informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Dodać należy, że bezczynność polega nie tylko na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1), ale również m.in. na niepoinformowaniu, że organ nie dysponuje żądaną informacją. Stan bezczynności ustępuje, co do zasady, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem. Nie można podzielić stanowiska organu, że zgodnie z punktem I. wyroku rozpoznał przedmiotowy wniosek skarżącego. Przede wszystkim, organ nie przesłał skarżącemu całej umowy zakupu budynku, gdyż jak jednoznacznie wynika z przesłanych Sądowi akt administracyjnych, przesłany skarżącemu 29 marca 2023 r. skan aktu notarialnego nie zawiera 2 i 3 strony. Ponadto, organ nie udostępnił skarżącemu dokumentów potwierdzających zapłatę za zakup budynku i nie wyjaśnił, dlaczego w tym zakresie nie rozpoznał wniosku. W zakreślonym przez Sąd terminie, organ nie poinformował też skarżącego, że nie jest w posiadaniu innych dokumentów, o których mowa w pkt 2 wniosku, poza przesłanym pismem. Odnosząc się do argumentacji organu, zawartej w odpowiedzi na skargę, należy zauważyć, że stosownie do art. 74 ust. 2 pkt 1, 4 i 8 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.) księgi rachunkowe przechowuje się co najmniej przez okres 5 lat (pkt 1); dowody księgowe dotyczące środków trwałych w budowie, pożyczek, kredytów oraz umów handlowych, roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym lub objętych postępowaniem karnym albo podatkowym - przez 5 lat od początku roku następującego po roku obrotowym, w którym operacje, transakcje i postępowanie zostały ostatecznie zakończone, spłacone, rozliczone lub przedawnione; zaś pozostałe dowody księgowe i sprawozdania, których obowiązek sporządzenia wynika z ustawy - 5 lat (pkt 8), a okresy przechowywania ustalone w ust. 2 oblicza się od początku roku następującego po roku obrotowym, którego dane zbiory dotyczą (ust. 3). Zatem możliwe jest, że Spółka nie posiada pism z 2013 r., których nie miała obowiązku przechowywania. Jednakże, z treści pisma z 29 marca 2023 r. nie wynika, że organ w dacie realizacji wniosku dysponował wyłącznie jednym, przesłanym skarżącemu pismem z 30 października 2017 r. i nie dysponuje pismami z dat późniejszych. Ponadto, Spółka powinna dysponować co najmniej dowodami zapłaty rat za budynek z 2017 r. i 2018 r., stosownie do ww. przepisów ustawy o rachunkowości. Jak bowiem wynika z treści aktu notarialnego, pozostałą do zapłaty resztę ceny sprzedaży rozłożono na 5 rat, płatnych począwszy od 2014 r. Wobec powyższego Sąd nie miał podstaw, aby przyjąć, że punkt I. wyroku WSA w Olsztynie z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 215/22 został wykonany przez organ przed wniesieniem skargi z 15 maja 2023 r. na niewykonanie wyroku. W szczególności Sąd nie miał podstaw, aby przyjąć, że wniosek skarżącego w części punktów 1 i 2, którego dotyczy punkt I. ww. wyroku, rozpoznany został pismem z 29 marca 2023 r., stosownie do zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, że punkt I. wyroku z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 215/22 nie został wykonany przez organ w wyznaczonym przez Sąd terminie i nie został wykonany przed wniesieniem skargi na niewykonanie tego punktu wyroku, konieczne stało się uwzględnienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. Powyższe obligowało Sąd do wymierzenia organowi grzywny. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku, a nadto wystarczająco spełni funkcję represyjną. Pomimo bowiem jednoznacznej treści wniosku dotyczącego informacji publicznej, organ nie załatwił go w sposób prawidłowy i całościowy. W ocenie Sądu bezczynność organu w wykonaniu punktu I. wyroku z 28 grudnia 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 215/22 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Stwierdzona bezczynność była wynikiem lekceważącego stosunku organu do załatwienia sprawy, na co wskazuje co najmniej niedbałość w skanowaniu umowy przesłanej skarżącemu 29 marca 2023 r. oraz brak jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego nie udostępniono skarżącemu dowodów zapłaty. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku o wymierzeniu grzywny. W punkcie 2) wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. stwierdzając, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O zwrocie kosztów postępowania w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł), wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).