II SA/Po 112/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skarg Miasta . P. i R. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargi

Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą"), po rozpatrzeniu odwołania Miasta [...] oraz R. W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] maja 2018 r., [...] orzekającą o odmowie zwrotu na rzecz R. W. nieruchomości położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki [...], [...] i [...], obręb [...], arkusz mapy [...] która to nieruchomość pozostaje własnością Miasta [...] lecz w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej [...] Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. A. T. wystąpiła do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] o zwrot wymienionych wyżej działek [...], [...] i [...] (k. 14 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] marca 2015 r., [...] Dyrektor Zarządu, powołując się na art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej "K.p.a.") oraz art. 142 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm., dalej "u.g.n."), przekazał wniosek A. T. Wojewodzie (k. 15 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., [...] Wojewoda na podstawie art. 26 § 2 i 3 oraz art. 123 § 1 K.p.a. wyznaczył Starostę jako właściwego do załatwienia wyżej opisanego wniosku (k. 16 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., [...] Starosta odmówił zwrotu nieruchomości obejmującej działki [...], [...] i [...] (k. 360-362 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazał, że zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Odnosząc się do stanu faktycznego Starosta wyjaśnił, że Urząd Spraw Wewnętrznych działając na podstawie art. 1 i 4 dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. o wywłaszczeniu majątków zajętych na cele użyteczności publicznej w okresie wojny 1939-1945 r. (Dz. U. Nr 20, poz. 138 zmienionego Dz. U. z 1949 r. Nr 65 poz. 527) łącznie z art. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1951 r. zmieniającej dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4 poz. 25) oraz art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94) orzeczeniem z dnia [...] lutego 1962 r., [...] orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...], zapisanej w księdze wieczystej [...] nr parceli [...] i [...] o łącznej powierzchni 41695 m2 stanowiącej własność A. T. na cele użyteczności publicznej pod ogrody działkowe. Nieruchomość została zajęta w okresie wojny 1939-45 pod ogrody działkowe. Starosta wyjaśnił dalej, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2008 r., SK 43/07 (Dz. U Nr 233, poz. 1476), przez nieruchomości wywłaszczone w rozumieniu art. 136 ust 1 u.g.n. należy rozumieć także nieruchomości wywłaszczone na podstawie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r. Organ pierwszej instancji po analizie akt wywłaszczeniowych nieruchomości przekazanych przez Wydział Organizacyjny - Archiwum Zakładowego Urzędu Miasta (dawna parcela nr [...] i [...]) ustalił, że powyższe parcele były zajęte i użytkowane przez ogrody działkowe [...], które istniały już w 1948 roku (wskazano na pisma Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] Wydział Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 1961 r., [...] oraz Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1961 r. i z dnia [...] marca 1963 r., [...]). Ponadto Starosta po analizie księgi wieczystej [...] ustalił, że [...], [...] i [...] znajdują się w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej [...]. W tym kontekście podkreślił, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2015 r., IV CSK 240/14, że w okolicznościach objętych działaniem art. 229 u.g.n. nie dochodzi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz jedynie do formalnego jej załatwienia, wyłączającego w celu ochrony osób trzecich, które nabyły własność wywłaszczonej nieruchomości lub stały się jej użytkownikami wieczystymi, skuteczne domaganie się zwrotu tej nieruchomości. Zdaniem Starosty wykluczone jest wydanie decyzji administracyjnej o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej. Starosta dodał jedynie, że w razie uznawania uprawnienia do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości za roszczenie cywilnoprawne, wyłącznie właściwa jest droga postępowania przed organami administracji publicznej (art. 2 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego). Nie jest natomiast wykluczone dochodzenie przez poprzedniego właściciela lub jego następcę prawnego od Skarbu Państwa lub gminy na zasadach ogólnych, to jest przed sądem powszechnym (art. 2 § 1 k.p.c.), naprawienia szkody wynikłej wskutek zbycia wywłaszczonej nieruchomości lub oddania jej w użytkowanie wieczyste z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 47 ust. 4 i art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127). Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił rozstrzygnięcie Starosty, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda nie podzielił zarzutów odwołania A. T., wskazując, że cel wywłaszczenia na nieruchomości został zrealizowany, a ponadto działki objęte postępowaniem pozostają w użytkowaniu wieczystym (art. 229 u.g.n.). Zdecydował jednak o wydaniu decyzji kasacyjnej z uwagi na fakt, że w sprawie pominięto podmiot posiadający na nieruchomości prawo użytkowania (k. 381-385 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., [...] Starosta ponownie odmówił A. T. zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Oparł się na identycznych, jak wcześniej, argumentach (k. 402-404 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzja z dnia [...] lipca 2017 r., [...] Wojewoda uchylił rozstrzygniecie Starosty wskazują na względy podmiotowe, to jest śmierć A. T. (k. 439-441 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Następnie w sprawie, w miejsce A. T., wstąpiła R. W. z powołaniem na postanowienie spadkowe Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2017 r., I Ns [...] (k. 444-449 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] maja 2018 r., [...] Starosta, działając z powołanie na art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1, art. 139, art. 140 ust. 1-4, art. 152 oraz art. 229 u.g.n. orzekł o odmowie zwrotu R. W. działek [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu ponowił argumentację, jak we wcześniejszych decyzjach wydanych w sprawie (a uchylonych ze względów proceduralnych) (k. 455-457 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Odwołania od decyzji Starosty złożyli Miasto [...] oraz R. W.. Miasto [...], wskazując na naruszenie art. 136 ust. 3 u.g.n. podniosło, że błędne jest stanowisko organu, iż oddanie nieruchomości objętej postępowaniem w użytkowanie wieczyste nastąpić miało z naruszeniem art. 47 ust. 4 i art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania wywiodło, że zgadzając się z samą decyzją, wnosi zastrzeżenia co do uzasadnienia, gdzie wskazano na ewentualność dochodzenia odszkodowania przez byłego właściciela nieruchomości lub jego następcę prawnego. W ocenie Miasta zwrócić należy uwagę, że w toku postępowania nie wykazano, jakoby w przy oddaniu działek w użytkowanie wieczyste miało dojść do naruszenia prawa. Z kolei w odwołaniu R. W. zarzucono Staroście, że niedokładnie wyjaśniono stan fatyczny sprawy, co skutkowało brakiem ustaleń w zakresie prawidłowości wykonywania użytkowania wieczystego przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] jak również brak ustaleń co do możliwości wypowiedzenia tegoż użytkowania, a następnie zwrotu R. W. działek [...], [...] i [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., [...] Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja została jednak uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia [...] lipca 2019 r., II SA/Po [...] z uwagi na fakt, że rozpatrzono nią odwołanie R. W., które nie było podpisane. Na wezwanie organu, przy piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. pełnomocnik R. W. nadesłał do akt Wojewody podpisane odwołanie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ ustalił, że orzeczeniem z dnia [...] lutego 1962 r. Urząd Spraw Wewnętrznych orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości położonej w [...] zapisanej w księdze wieczystej [...], numer parceli [...] i [...], która to nieruchomość stanowiła wówczas własność A. T.. Ustalił też na podstawie materiału dowodowego szczegółowo wymienionego w uzasadnieniu decyzji, że powyższe parcele zostały zajęte od 1948 r. i użytkowane przez ogrody działkowe [...] Wojewoda wskazał dalej, że na działkach [...], [...] i [...] (powstałe z wywłaszczonych parceli) zrealizowano zespół mieszkaniowy [...], co nastąpiło w latach 1975-76, kiedy to Spółdzielnia zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym ówczesnych na działkach [...] i [...] wybudowała 5 budynków mieszkalnych. Wreszcie Wojewoda podkreślił, że decyzją z dnia [...] grudnia 1977 r., [...] Urząd Miejski w [...], Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska orzekł o odstąpieniu w użytkowanie wieczyste Spółdzielnia Mieszkaniowa działek [...] i [...] na okres 99 lat, pod zagospodarowanie terenu zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym. Aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 1983 r., A.II [...] zawarta została umowa o oddanie terenu państwowego w użytkowanie wieczyste na czas do 25 kwietnia 2082 r. W § 10 umowy zapisano, że teren państwowy został zabudowany, a Spółdzielnia osobno dokona wpisu budynków do księgi wieczystej. W dalszych wywodach Wojewoda nie miał wątpliwości, że w odniesieniu do działek, wywłaszczonych na podstawie dekretu z dnia 7 kwietnia 1948 r., mamy do czynienia z wywłaszczeniem, do którego stosuje się przepisy rozdziału 6, działu III u.g.n. Potwierdził to Trybunał Konstytucyjny w wyroku SK 43/07. Odnosząc się do kwestii realizacji celu wywłaszczenia, Wojewoda uznał, że cel ten został zrealizowany. Co do zarzutów odwołania R. W. organ odwoławczy nie znalazł podstaw, dla których można byłoby twierdzić, iż oddanie działek [...] i [...] (z których później powstały działki [...], [...] i [...]) w użytkowanie wieczyste nastąpiło w warunkach, w których zachodziłyby podstawy do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Odnosząc się do odwołania Miasta [...] Wojewoda wskazał, że podniesione zarzuty nie mają wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy wyraził jednak zrozumienie dla stanowiska Miasta i przyznał, że wzmianki dotyczące oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste z naruszeniem prawa, które znalazły się w uzasadnieniu decyzji Starosty, były zbędne. Skargi na decyzję Wojewody wnieśli: [...] oraz R. W.. W swej skardze [...] skoncentrowało się na tych samych zagadnieniach, które były już podniesione w odwołaniu. Skarżąca jednostka samorządu terytorialnego uznała, że wypowiedzi Wojewody odnośnie jej zarzutów są niewystarczające. Organ odwoławczy powinien odnieść się do zagadnienia prawidłowości oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste i stwierdzić, że nie doszło do naruszenia art. 47 ust. 4 i art. 69 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (oraz, że w konsekwencji żadna szkoda nie powstała). R. W. zarzuciła z kolei naruszenie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany, podczas, gdy prawidłowe zastosowanie wymienionych regulacji powinno prowadzić do uznania, że zmiana charakteru zagospodarowania nieruchomości nie może stanowić realizacji celu wywłaszczenia, art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie, ze skarżącej nie przysługuje skuteczne żądanie zwrotu nieruchomości oraz art. 77 K.p.a. poprzez niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie realizacji celu wywłaszczenia w postaci ogrodów działkowych wobec okoliczności, że na terenie działek powstał zespół mieszkaniowy [...] Skarga sprawę ze skargi R. W., początkowo zarejestrowaną pod sygnaturą akt II SA/Po 113/20 połączono ze sprawą II SA/Po [...] ze skargi [...] (zob. postanowienie na k. 23 akt sądowych II SA/Po 113/20). W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie (k. 9-10 akt sądowych II SA/Po 112/20). W trakcie rozprawy sądowej wyznaczonej na [...] sierpnia 2020 r. stawił się pełnomocnik [...] H. L., który podtrzymał skargę i zaznaczył, że zastrzeżenia Miasta dotyczą wzmianki decyzji, gdzie mowa o odszkodowaniu (strona 5, ostatnie 3 wersy uzasadnienia decyzji [Starosty]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Z uwagi na fakt, że zupełnie odmienne są zarówno intencje jak i zarzuty skarżących, Sąd oceni wniesione skargi odrębnie. Skarga R. W. jest bezzasadna, a w oparciu o materiał dowodowy trudno znaleźć jakiekolwiek umocowanie dla podniesionych zarzutów. Po pierwsze podkreślić należy, że zgodnie z art. 229 u.g.n. roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n, a więc roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie u.g.n. na nieruchomości ustanowiono prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Z akt sprawy wynika, że dnia 16 grudnia 1977 r. Prezydent [...] (Wydział Gospodarki Przestrzennej i Ochrony Środowiska) wydał decyzję [...] o odstąpieniu w użytkowanie wieczyste Spółdzielnia Mieszkaniowa działek [...] i [...] na okres 99 lat, pod zagospodarowanie terenu zgodnie z zatwierdzonym planem realizacyjnym (k. 41-43 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 1983 r., A.II [...] zawarta została umowa o oddanie terenu państwowego w użytkowanie wieczyste na czas do [...] kwietnia 2082 r. W § 10 umowy zapisano, że teren państwowy został zabudowany, a Spółdzielnia osobno dokona wpisu budynków do księgi wieczystej (k. 44-45 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z odpisu zwykłego z księgi wieczystej [...] (k. 198-200 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) wynika, że użytkownikiem wieczystym z działek [...], [...] i [...] jest Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] natomiast przy komentarzach do migracji księgi zaznaczono, że zarówno ujawnienie działek w odrębnej księdze wieczystej, jak i wpisanie użytkownika wieczystego nastąpiło 25 kwietnia 1983 r. na podstawie umowy użytkowania wieczystego rep. A II [...], nr karty 6-7 i zawartego w niej wniosku. Nie ulega więc wątpliwości, że w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, której dotyczy art. 229 u.g.n., co powoduje, iż zachodzi tylko z tego powodu przeszkoda do zwrotu działek, o które ubiega się R. W.. Zdaniem Sądu nie ma zupełnie znaczenia w sprawie to, czy zastrzeżenia, co do wykonywania umowy użytkowania wieczystego podpadają pod art. 33 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 240 Kodeksu cywilnego. W postępowaniu o zwrot nieruchomości nie bada się bowiem prawidłowości wykonywania skutecznie ustanowionego i wpisanego do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego. W kontekście powyższego nie ma więc przesądzającego znaczenia dla wyniku sprawy kwestia realizacji celu wywłaszczenia w kontekście art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 u.g.n. Sąd zaznacza mimo to, że i w tym zakresie zarzuty skargi R. W. są nietrafne. Przypomnieć w tym miejscu należy, że wywłaszczenia nieruchomości w stosunku do A. T. dokonano [...] lutego 1962 r. na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej m. [...] [...], a nastąpiło to "pod ogródki działkowe" (k. 266 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzję tą utrzymano w mocy – na skutek odwołania A. T. – decyzją z dnia [...] maja 1963 r., [...] Komisji Odwoławczej do spraw wywłaszczania przy Ministrze Spraw Wewnętrznych (k. 248 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W toku postępowania wyjaśniającego, z uwagi na zarzuty A. T. podniesione w odwołaniu od decyzji z dnia 26 lutego 1962 r., która pośrednio przyznała, że na jej gruntach ogrody działkowe zorganizowano, lecz podnosiła, iż miało to charakter spontaniczny (k. 264 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające na tą okoliczność (zob. k. 257 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z szeregu dokumentów pochodzących od jednostek organizacyjnych [...] (zob. m.in. k. 253 verte oraz k. 250 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) wynika, że ogrody działkowe zaprowadzono w sposób zorganizowany w 1948 r. Był to zespół ogrodów [...] Mając na uwadze powyższe nie powinno budzić wątpliwości, że cel wywłaszczenia dokonanego decyzją [...] lutego 1962 r. istniał już przed jej wydaniem i istniał nadal do lat 70 tych XX wieku, kiedy to Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]" rozpoczęła na obszarze ogrodów działkowych realizację osiedla mieszkaniowego. Mając to wszystko na uwadze – wbrew zarzutom R. W. – nie sposób znaleźć argumentów podważających prawidłowość wydanych decyzji o odmowie zwrotu działek [...], [...] i [...]. Działki te znajdują się w użytkowaniu wieczystym skutecznie ustanowionym i wpisanym do księgi wieczystej [...], a więc zachodzi przeszkoda do ich zwrotu z art. 229 u.g.n. Co więcej, nie budzi wątpliwości ustalenie, że cel wywłaszczenia został dla wywłaszczonych działek zrealizowany. Było to weryfikowane już w toku postępowania wywłaszczeniowego. Skarga [...] także nie zasługuje na uwzględnienie. [...], co rzadkie w sprawach sądowoadministracyjnych, nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia organu (Wojewody), lecz zgłasza zastrzeżenia, co do wypowiedzi Starosty z decyzji pierwszoinstancyjnej, do której nienależycie odniósł się organ odwoławczy. Skarżąca jednostka samorządu terytorialnego – co potwierdzono to na rozprawie sądowej – sprzeciwia się fragmentowi decyzji, gdzie wskazano, cyt.: "nie jest natomiast wykluczone dochodzenie przez poprzedniego właściciela lub jego następcę prawnego od Skarbu Państwa lub gminy na zasadach ogólnych, tj. przed sądem powszechnym (art. 2 § 1 k.p.c.), naprawienia szkody wynikłej wskutek zbycia wywłaszczonej nieruchomości lub oddania jej w użytkowanie wieczyste z naruszeniem obowiązków wynikających z art. 47 ust. 4 i art. 69 ust. 1 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości". Zarzut [...] nie może prowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż decyzje Starosty i Wojewody co do istoty są zgodne z prawem. Marginalne uwagi wplecione w argumentację ich uzasadnień dotyczące odszkodowania nie mają natomiast prawnego znaczenia. Sąd podkreśla, że zdanie zawarte w uzasadnieniu decyzji Starosty z dnia [...] maja 2018 r., [...], które tak zaniepokoiło [...], jest li tylko cytatem z tezy Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2015 r., IV CSK 240/14. Fragment o odszkodowaniu ewidentnie dotyczył zagadnień poza granicami sprawy i był zbędny, co trafnie zauważył Wojewoda. W tym miejscu należy z całą stanowczością podkreślić, że kontrolowana sprawa dotyczyła przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a w jej granicach nie ma pola do rozważań, czy ustanowienie wiele lata później użytkowania wieczystego w granicach niegdyś wywłaszczonych gruntów nastąpiło z naruszeniem prawa. Dodać przy tym można, że w niniejszej sprawie nie chodzi o ustanowienie użytkowania wieczystego, jako zdarzenia, które wiązałoby się bezpośrednio z oceną realizacji celu wywłaszczenia. Celem wywłaszczenia dokonanego decyzją z dnia 26 lutego 1962 r. były ogrody działkowe, które zaprowadzono na nieruchomości już w 1948 r. i które funkcjonowały wiele lat. Z kolei czynności ukierunkowane na ustanowienie użytkowania wieczystego na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" podejmowano dopiero na przełomie lat 70-tych i 80-tych XX wielu i które wiązały się z zupełnie innymi, nowymi zadaniami [...] (budownictwo mieszkaniowe). Użytkowanie wieczyste ustanowiono skutecznie i zostało ono prawomocnie wpisane do księgi wieczystej. W tym stanie rzeczy Sąd – uznając zaskarżoną decyzję Wojewody za zgodną z prawem – oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).