II SA/Rz 125/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Asesor WSA Jacek Boratyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier przez B. G. poza kasynem gry na automacie Internet@, w lokalu mieszczącym się przy ul. [...] w M., tj. poza kasynem gry. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w dniu 10 sierpnia 2011 r., funkcjonariusze Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu o nazwie "A" zlokalizowanym przy ul. [...] w M., prowadzonym przez B. G. W kontrolowanym lokalu funkcjonariusze celni ujawnili dwa urządzenia do gier, w tym terminal internetowy o nazwie Internet@. Funkcjonariusze celni Urzędu Celnego dokonali oględzin oraz przeprowadzili eksperyment procesowy na przedmiotowym urządzeniu. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu procesowego na wskazanym urządzeniu stwierdzono, że gry na nim organizowane są w celach komercyjnych. Grający nie ma możliwości w bezpośredni sposób uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, jednakże gry mają charakter losowy. Na podstawie eksperymentu procesowego stwierdzono, że w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych kontrolowane urządzenie jest automatem do gier. Z uwagi na powyższe funkcjonariusze celni Urzędu Celnego dokonali zatrzymania przedmiotowego automatu do postępowania karnego-skarbowego. W dniu 12 sierpnia 2011 Urząd Celny wszczął dochodzenie w sprawie urządzanie gier na automatach wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych w lokalu "A" zlokalizowanym przy ul. [...] w M. W trakcie przeszukania w ww. lokalu, funkcjonariusze celni pozyskali również umowę najmu i współpracy zawartą pomiędzy B. G. - właścicielką kontrolowanego lokalu, a "B" ul. [...], [...] W., której przedmiotem był wynajem części powierzchni lokalu "A" zlokalizowanego przy ul. [...] w M. o nieokreślonym metrażu. Ponadto w dniu 26 października 2011 r. w ramach prowadzonego postępowania karnego-skarbowego Urząd Celny zlecił przeprowadzenie badania urządzenia terminalu internetowym o nazwie Internet@ Wydziałowi Laboratorium Celne Izby Celnej w [....] W dniu 30 sierpnia 2012 r. Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [....] przeprowadził badanie urządzenia, z którego sporządził sprawozdanie znak [...]. W sprawozdaniu z badań stwierdzono, że podczas eksperymentu na terminalu była uruchomiona aplikacja z grami a na ekranie monitora widać następujące nazwy gier: HOT TARGET, CHIP RUNNER, DOLPHIN'S PEARL, SIZZLING HOT, ALWAYS HOT, HOT FRUITS, BEETLE MANIA. Nazwy gier jak również późniejsze przebiegi kolejno rozegranych gier były identyczne jak te spotykane w automatach do gier o niskich oraz wysokich wygranych. Funkcjonariusze zakredytowali automat banknotem 10 PLN, za który otrzymano w sumie 100 pkt. kredytowych (w polu CREDIT) następnie przeprowadzono kilka gier w grze CHIP RUNNER. Rozgrywane gry mają charakter losowy, po naciśnięciu przycisku start następuje wprowadzenie w ruch obrotowy wyświetlanych bębnów, na których umieszczone są symbole. Jednocześnie z pola CREDIT pobierana jest określona w polu BET liczba punktów kredytowych. Bębny kręcą się ze stałą znaczną prędkością a wyświetlane na nich symbole pojawiają się losowo w nieokreślonej kolejności. Nie są do przewidzenia W wyniku ustaleń dokonanych przez laboratorium oraz na podstawie przeprowadzonego eksperymentu przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego, uznano, że prowadzone na automacie gry mają charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gry są nieprzewidywalne i niezależne od woli gracza, a tym samym, gry prowadzone na badanym terminalu zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. W dniu [...] października 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] wymierzył i B. G. oraz "B" karę pieniężną z tytułu urządzania gry na urządzeniu o nazwie Internet@ w lokalu "A" zlokalizowanym przy ul. [...] w M., tj. poza kasynem gry. Od tej decyzji B. G. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] stycznia 2015 nr [...] r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2014 r. B. G. nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. (sygn. akt II SA/Rz 268/15) uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że organ II instancji powinien w szerszym zakresie wykorzystać już zgromadzony w aktach materiał dowodowy, a przy tym ocenić czy jest on wystarczający do tego, aby także skarżącą uznać za podmiot podlegający odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. Poczynione bowiem dotychczas w decyzjach ustalenia nie dają jednoznacznej odpowiedzi w tym zakresie. Sąd wskazał również, że o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji zadecydował fakt sformułowania decyzji w sposób, który nie pozwalałby na legalne jej wykonanie. Skierowano ją bowiem do dwóch różnych osób fizycznych wymierzając karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. bez określenia w jaki sposób kara ta ma zostać zapłacona. W ramach prowadzonego ponownie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego podjął czynności zmierzające do dokładanego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Pismem z dnia 26 sierpnia 2019r. pełnomocnik B. G., adwokat Z. G.wniosła o umorzenie postępowania w sprawie jako bezzasadnego i bezprzedmiotowego, oraz o zwrot uiszczonej przez skarżącą kary pieniężnej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 268/15 z dnia 1 marca 2016 r. oraz wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II GSK 2877/16 z dnia 4 sierpnia 2018 r., wskazując, że nie sposób uznać, jak chce organ, aby już sama czynność cywilnoprawna - oddanie lokalu lub jego części do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji automatów za czynsz, w formie umowy najmu należało traktować jako urządzanie gier w znaczeniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego decyzją z dnia [...] września 2019r. znak: [...] wymierzył B. G., karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie Internet@, w lokalu "A" przy ul. [...] w M., tj. poza kasynem gry. Nie godząc się z rozstrzygnięciem sprawy zawartym w decyzji organu I instancji pełnomocnik złożyła odwołanie od tej decyzji, którą zaskarżyła w całości. W odwołaniu zarzuciła: - niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniu normy prawnej, niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez niedopuszczenie do czynności kontrolnych polegających na sprawdzeniu terminalu internetowego o nazwie Internet@, a także niedostateczne ustalenie w jakiej formie prowadzona jest działalność gospodarcza oraz czy podlega przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych; - art. 133 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie kręgu podmiotów, które występują w przedmiotowej sprawie jako strony postępowania; - art. 208 §1 Ordynacji podatkowej albowiem organ I instancji pomimo przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania, wydał decyzję w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem na terminalu internetowym Internet@ w wysokości 12.000 zł, - naruszenie art. 6 ust. 1 i 5 u.g.h. poprzez błędną wykładnię, co doprowadziło do ustalenia, że B. G. naruszyła obowiązek wynikający z ww. ustawy i urządzała gry losowe o charakterze komercyjnym, których wynik zależy od przypadku, bez zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, w sytuacji gdy do B. G. jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; - naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust.2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. poprzez zastosowanie w oparciu o niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione wskazał, że sporne urządzenie było automatem do gry i znajdowało się poza kasynem gry, zaś skarżąca była osobą urządzającą gry na tym automacie w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Osobą taką jest bowiem osoba, która stwarza komuś odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem w tym utrzymuje automaty w stanie stałej aktywności, zapewnia ich sprawne funkcjonowanie. W ocenie organu umowa zawarta między skarżącą, a "B" nie była klasyczną umową najmu. Jej celem było podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego na połączeniu składników majątkowych jakimi dysponowały strony tej umowy (lokalem użytkowym wynajmującego oraz automatami najemcy), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automacie. Dlatego też, B. G. nie może być utożsamiana z osobą jedynie wynajmującą powierzchnię w lokalu pod automat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca, domagając się uchylenia wydanej decyzji w całości, zarzuciła naruszenie: - art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 125 §1 Ordynacji podatkowej albowiem organ I instancji rozstrzygając niniejszą sprawę w drodze decyzji dopuścił się naruszenia ogólnych zasad postępowania podatkowego poprzez niezbadanie wystarczająco wnikliwie istoty sprawy, niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniu normy prawnej, niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu poprzez niedopuszczenie do czynności kontrolnych polegających na sprawdzeniu terminalu internetowego o nazwie Internet@, a także niedostateczne ustalenie w jakiej formie prowadzona jest działalność gospodarcza oraz czy podlega przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; - art. 133 §2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie kręgu podmiotów, które występują w przedmiotowej sprawie jako strony postępowania; - art. 208 §1 Ordynacji podatkowej albowiem organ I instancji pomimo przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania, wydał decyzję w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem na terminalu internetowym Internet@ w wysokości 12.000 zł.; - art. 6 ust. 1 i 5 u.g.h. poprzez błędną wykładnię, co doprowadziło do ustalenia, że B. G. naruszyła obowiązek wynikający z ww. ustawy i urządzała gry losowe o charakterze komercyjnym, których wynik zależy od przypadku, bez zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, w sytuacji gdy do B. G. jako osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych; - art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. poprzez zastosowanie w oparciu o niewłaściwie ustalony stan faktyczny sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Aby usunąć z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny (tu decyzja) konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, bądź przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych ustawach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję co do jej zgodności z prawem, tj. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., skarga podlegały oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] września 2019 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier przez B. G. poza kasynem gry na automacie Internet@ w lokalu "A" w M. Materialnoprawną podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 89 i art. 91 u.g.h. Zgodnie z art. 89 tej ustawy karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu, w rozumieniu odpowiednio przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych albo przepisów o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanego z urządzanej gry (art. 89 ust. 2 pkt 1), zaś w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12 000 zł od każdego automatu (art. 89 ust. 2 pkt 2). Karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (art. 90 u.g.h.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Natomiast art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (ust. 4 art. 2 u.g.h.). Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony - z mocy art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowiąc o "urządzającym", nie ogranicza się do jednego podmiotu, lecz dotyczy każdego, kto współdziała w organizowaniu gier na automatach poza kasynem gry. Na proces organizacyjny składa się bowiem wiele elementów które zapewnić mają sukces przedsięwzięcia. Jeżeli realizacja poszczególnych etapów takiego przedsięwzięcia, czy odpowiedzialność za główne jego elementy, rozdzielona została na kilka podmiotów, to każdy z nich jest urządzającym gry na automatach poza kasynem. Zatem, za urządzanie gry należy rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadziły do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Przy czym realizowanie nawet jednej z wielu czynności prowadzących finalnie do tego, że gra hazardowa miała miejsce, wystarczającym jest do uznania podmiotu realizującego tę czynność za urządzającego grę. Uznać bowiem należy, że urządzanie gry na automatach stanowi ciąg pewnych czynności, z których każda przyczynia się bezpośrednio i w takim samym stopniu do tego, że gra w ogóle się odbywa. Według prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego skarżąca swoimi działaniami w pełni wypełniała znamiona pojęcia "urządzania gier" na automacie o nazwie Internet@ w lokalu "A" mieszczącym się przy ul. [...] w M. Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji skarżąca wypełniła swoim zachowaniem w pełni znamiona pojęcia urządzania gier na automatach, już przez samo udostępnienie swojego lokalu ww. lokalizacji, do eksploatacji automatów do gier o czym B. G. wiedziała już w momencie zawarcia umowy najmu powierzchni w lokalu użytkowym. Z zapisu powyższej umowy wynika, że powyższy lokal najemca miał użytkować w celu prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o Terminale Internetowe Info-Kiosk, które zainstaluje na oddanej mu do użytkowania powierzchni. Zapisu umowy wskazującego na charakter przedmiotowych urządzeń nie da się jednak pogodzić z wnioskami zawartymi w opinii z badania automatu, przeprowadzonego przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] które, potwierdziło hazardowy charakter urządzanych gier na ww. automacie. Ponadto mąż właścicielki lokalu w swoich zeznaniach złożonych w dniu kontroli stwierdził, że nie grał często na tych automatach, ale aby rozpocząć grę należy wrzucić banknot i wtedy na ekranie pojawiają się tak zwane owocówki lub gry karciane np. za 10 zł wrzucone do terminala otrzymuje się 100 punktów i za nie rozgrywa się gry. Możliwe jest zdobycie punktów za które gry na automacie można kontynuować. Na podstawie powyższych ustaleń zasadnie organy doszły do przekonania, że rzeczywistą intencją stron umowy najmu i współpracy była instalacja automatów, na których urządzane miały być gry hazardowe w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W zamian za udostępnienie powierzchni lokalu, najemca zgodnie z § 4 umowy zobowiązał się płacić skarżącej czynsz najmu za udostępnioną powierzchnię w lokalu w formie ryczałtu w stałej kwocie miesięcznej powiększonej o kwotę premii za każdy miesiąc eksploatacji urządzenia. Wynajmująca zobowiązała się także do zapewnienia klientom lokalu swobodnego dostępu do przedmiotowego urządzenia w godzinach jego otwarcia, a w przypadku zwiększenia się rentowności działalności prowadzonej przez wynajmującego, także poza dotychczasowymi godzinami otwarcia lokalu (§ 3 umowy). Wynajmująca swoim działaniem wypełniła znamiona pojęcia urządzania gier na automatach poza kasynem gry, gdyż z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu wynika, że ponadto: zapewniała ciągłość działania nielegalnych automatów do gier, bowiem na skutek jej działań urządzenie Internet@ zostało umieszczone i było eksploatowane w lokalu, a przez to gry na nim zostały uruchomione i były dostępne dla ogółu klientów lokalu, czerpała zyski z nielegalnie urządzanych gier na automacie, bowiem bez wątpienia skutkiem współpracy pomiędzy najemcą a nią, w lokalu w którym zainstalowano automat o nazwie Internet@, były regularne zyski z gry na tym urządzeniu. Co więcej B. G. zobowiązała się także współdziałać w instalowaniu urządzenia w swoim lokalu poprzez umożliwienie podłączenia go do intemetu z istniejącej w lokalu sieci elektrycznej. Również inne działania ujęte w przedstawionej umowie nie pozostawiają wątpliwości, że jako wynajmująca skarżąca aktywnie uczestniczyła w urządzaniu gier. Te działania polegały między innymi na: - informowaniu z 7-dniowym wyprzedzeniem przedstawiciela najemcy o zamierzonych zmianach godzin otwarcia lokalu, a z 30 dniowym wyprzedzeniem o zamiarze czasowego zamknięcia lokalu z powodu remontu lub urlopu, pod rygorem kar finansowych, - zapewnienia dostępu do urządzeń przedstawicielowi najemcy w celu wykonania czynności obsługi technicznej lub eksploatacyjnej w godzinach otwarcia lokalu, - niezwłocznego telefonicznego lub telefaksowego informowania przedstawiciela najemcy o wszelkich zaobserwowanych przez właściciela lokalu lub zgłoszonych mu przez klientów łub personel awariach, uszkodzeniach lub nieprawidłowościach w pracy poszczególnych urządzeń Terminali Internetowych "Info-Kiosk" - zapewnienia ochrony urządzeń Terminali Internetowych "Info-Kiosk" przed ich uszkodzeniem czy dewastacją. Wynajmująca zapewniła takie wyposażenie lokalu w system alarmowy i monitoring, który obejmie także przedmiot umowy - natychmiastowego zgłoszenia najemcy lub podmiotom przez niego wskazanym o fakcie interwencji prawnej organów kontrolujących dotyczącej bezpośrednio najemcy. Z powyższych zapisów umowy wynika, że jej strony podjęły wspólne przedsięwzięcie gospodarcze, polegające na połączeniu składników majątkowych lokalu i automatów), które wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla klientów. Zachowanie skarżącej, pozornie było jedynie udostępnieniem części powierzchni lokalu. B. G. wiedziała, że w lokalu będzie prowadzona działalność przy wykorzystaniu automatów, udostępniła automaty do publicznego korzystania zgodnie z zapisami umowy ponosiła koszty związane z ich utrzymaniem w tym zapewniał dostęp do sieci energetycznej, co potwierdza, że skarżąca stwarzała odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry. Biorąc pod uwagę powyższe wywody skład orzekający, jako niezasadne i bezpodstawne ocenił zarzuty skarżącej a dotyczące zastosowania wobec niej sankcji z art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. i uznania jej za "urządzającego gry" w sytuacji gdy kary pieniężne można nakładać jedynie na spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub akcyjne. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w dniu 16 maja 2016 r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął uchwałę, sygn. II GPS 1/16, w której orzeczono, że : "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)." W świetle powyższej uchwały nie ulega wątpliwości, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. może stanowić materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej za określone nim naruszenie przepisów u.g.h. Należy przy tym zaznaczyć, że art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a. - a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie - to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015 r., II OSK 1632/13). Także forma prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości obciążenia odpowiedzialnością administracyjną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a tym samym zastosowania wobec niej przepisów u.g.h. Brak formy prawnej spółki kapitałowej jaka jest wymagana do ubiegania się przez przedsiębiorcę o uzyskanie koncesji na urządzanie gier na automatach, nie oznacza - wbrew stanowisku skarżącej - wyłączenia odpowiedzialności osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą za działania naruszające u.g.h. Reasumując w ocenie Sądu organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, wyjaśniły i wykazały w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji jakie dowody i jakie poczynione na nich ustalenia przesądziły o wydaniu zaskarżonych decyzji. Nie były zasadne zarzuty naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), zasady legalności (art. 120 Ordynacji podatkowej). Organy podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu wyjaśnienia spraw działając na podstawie i w granicach prawa, a wywiedzione wnioski mieszczą się w granicach zasad logicznego rozumowania, doświadczenia i wiedzy. Nie stwierdzono, aby same postępowania prowadzono w sposób naruszający zasadę zaufania strony do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej). Jeżeli chodzi o gromadzenie i ocenę materiału dowodowego to organy oparły swe ustalenia na wyniku przeprowadzonego eksperymentu (rozegranych przez funkcjonariuszy podczas kontroli gier na rzeczonych automatach) oraz opinii Laboratorium Celnego Izby Celnej w [...] W kwestii zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu stwierdzić należy, że w czasie kontroli przeprowadzonej w lokalu dnia 10 sierpnia 2011 r. w toku której przeprowadzono eksperyment, obecny był mąż skarżącej oraz inne osoby będące wtedy w lokalu, a skarżąca podpisała protokół kontroli bez zastrzeżeń do jego treści. Miała także możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania co do treści opinii jednostki badającej, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów mogących podważać zarówno wyniki eksperymentu procesowego, jak i opartych na nim opinii. Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe okoliczności, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.