II SA/Rz 1339/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. S. na uchwałę Rady Gminy Czudec z dnia 24 sierpnia 2001 r. nr XXXIII/226/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej działkę nr [...] położoną w miejscowości [...], gmina Czudec; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. zasądza od Gminy Czudec na rzecz skarżącej S. S. kwotę 780 zł /słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Rz 1339/25 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi S.S. jest uchwała Rady Gminy w Czudcu z 25 sierpnia 2001 r. nr XXXIII 226/2001 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie Czudec - cz. I. Na podstawie uchwały do zalesienia przeznaczono należące do skarżącej, położone w miejscowości [...], województwo podkarpackie, powiat strzyżowski, gmina Czudec działki nr [...], [...], [...]. Pismem z 21 maja 2025 r. skarżąca wezwała RG do usunięcia naruszenia prawa, które polegało na niezgodnym z prawem przeznaczeniu w w/w uchwale należących do niej działek do zalesienia. Wskazała, że uchwała została podjęta z naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., Nr 15. poz. 139, dalej: u.z.p.) w brzmieniu obowiązującym w czasie sporządzania planu, które polegało na niezawiadomieniu przez zarząd gminy na piśmie wszystkich ówczesnych właścicieli nieruchomości - których interes prawny mógłby być naruszony ustaleniami planu - o terminie wyłożenia projektu planu i pozbawieniu ich możliwości wniesienia do niego zarzutów. Skutkuje to nieważnością aktu - art. 27 u.z.p. Wniosła o uchylenie powyższej uchwały w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] względnie o zmianę ich przeznaczenia poprzez wyłączenie od zalesienia. RG odebrała wezwanie 4 czerwca 2025 r. i nie zajęła stanowiska co do wezwania. S.S. (reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata) wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą zaskarżyła uchwałę w części dotyczącej należących do niej działek, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. poprzez zaniechanie określonego w tym przepisie prawidłowego zawiadomienia na piśmie wszystkich prawnych właścicieli nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...], [...], [...] o fakcie wyłożeniu projektu planu, pomimo ciążącego na Gminie ustawowego obowiązku w tym zakresie i w sytuacji gdy działka ta miała zostać przeznaczona w uchwalanym m.p.z.p. do zalesienia, przez co niewątpliwie interes prawny skarżącej mógł być naruszony ustaleniami uchwalanego wówczas planu i w konsekwencji błędne pominięcie zawiadomienia o w/w fakcie ówczesnego właściciela działki; 2. art. 18 u.z.p. poprzez naruszenie procedury planistycznej podczas sporządzania planu w zakresie obowiązków określonym tym przepisem względem właścicieli działek które mają być objęte planem; 3. art. 3 pkt 1 i 2 u.z.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania m.p.z.p. terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie poprzez nadużycie władztwa planistycznego w wyniku nieuzasadnionego względami interesu publicznego ograniczenia sposobu wykorzystywania nieruchomości przez właściciela, naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wskazanych w pkt 1 skargi przepisów ustaw oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej w zakresie gospodarowania ich nieruchomości; 4. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. z 2001 r., Nr 73, poz. 764) w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania m.p.z.p. poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należących do poprzednika prawnego skarżącej jako właściciela gruntów rolnych jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych enumeratywnie w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; 5. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2000 r., Nr 56, poz. 679) w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania m.p.z.p. poprzez jego naruszenie i w konsekwencji sprzeczne z tą ustawą zakwalifikowanie należących do poprzedników prawnych skarżącej gruntów rolnych jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego, 6. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 1964 r., Nr 16, poz. 94 ze zm., dalej: K.c.) w zw. z art. 64 ust. 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez istotne i bezpodstawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, ingerujące w zasadniczy sposób w prawo własności skarżących przysługujące im w stosunku do własnych nieruchomości. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej należących do niej działek oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że objęte postępowaniem działki nabyła w 1981 r. Podstawą nabycia był akt własności ziemi, co wynika z dołączonego wydruku z księgi wieczystej prowadzonej dla tych działek. Zatem w dacie sporządzenia planu to skarżąca była właścicielką wszystkich działek. Z tytułu własności wywodzi legitymację procesową oraz interes prawny w stwierdzeniu nieważności uchwały w zakresie należącej do niej działki, w rozumieniu art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej: u.s.g.). Wskutek naruszenia procedury planistycznej i błędnego przeznaczenia działki do zalesienia doszło do ograniczenia skarżącej w przysługującym jej prawie własności. Działki obecnie mogą spełniać jedynie funkcje rekreacyjne i nie jest możliwe władanie nimi w sposób swobodny. Skarżąca wywodzi naruszenie interesu prawnego z treści prawa własności nieruchomości których jest właścicielką, zgodnie z art. 140 w zw. z art. 195 k.c. Interes ten jest również aktualny, albowiem uprawienia właścicielskie skarżącej wynikające z prawa własności doznają obecnie ograniczeń w wyniku ustaleń miejscowego planu. Niewątpliwie interes ten ma również charakter osobisty i dotyczy sfery prawnej uprawnień skarżącej. Postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości, uniemożliwiając swobodne dysponowanie nią oraz prowadzenie na niej gospodarki rolnej. W odpowiedzi na skargę RG wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie. W ocenie organu skarżąca nie wskazała przepisu prawa materialnego z którego wywodziłaby swój interes prawny, jak również nie wykazała, że jej interes kwestionowaną uchwałą został naruszony. Skoro w świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. do wniesienia skargi legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego a nie tylko zagrożenia naruszeniem, to podmiot wnoszący skargę powinien wykazać w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem ustalając, czy zaskarżony plan miejscowy nie został uchwalony z naruszeniem zasad sporządzania planu, istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu lub naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. W przedmiotowej sprawie procedura ta nie została naruszona. Wójt Gminy wykonał czynności o których mowa w art. 18 ust. 2 u.z.p., w szczególności zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu podmioty wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy, w tym właścicieli nieruchomości. Gmina nie przekroczyła również granic władztwa planistycznego. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów u.z.p. Na mocy jej art. 4 ust. 1 organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 33 u.z.p., zgodnie z którym ustalenia m.p.z.p. kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ingerencja w prawo własności skarżącej w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały znajduje uzasadnienie. Nie należy do Sądu ocena, czy zaliczenie przedmiotowych działek do zalesienia jest konieczne, gdyż byłaby to już kontrola celowościowa ustaleń planu, naruszająca kompetencje właściwych organów, którym zgodnie z ustawą przysługuje tzw. władztwo planistyczne. Gmina może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. Jak wynika z materiału planistycznego, skarżąca i jej poprzednik prawny nie wnosili w toku procedury planistycznej ani wniosków, ani uwag do projektu planu. Tym samym nie można uznać, że Rada uchwalając przedmiotowy plan przekroczyła swoje władztwo planistyczne. Ocena, czy zaistniały przesłanki niezbędne do dokonania zalesienia następuje bądź to w postępowaniu planistycznym przy uchwalaniu m.p.z.p., bądź to w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie działki przeznaczone pod zalesienie nie były użytkowane rolniczo. Spełnione zatem zostały przesłanki określone w art. 14 ust. 2 u.o.l. i nie można mówić o naruszeniu tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej, której jedynym kryterium jest legalność czyli zgodność z prawem. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności - art. 147 § 1 P.p.s.a. Decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. W kwestii uchwał organów gminy ostatnio wskazany przepis pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2025 r., poz. 1153 ze zm., dalej: u.s.g.), zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O sprzeczności z prawem, skutkującej stwierdzeniem nieważności, stosownie do art. 91 ust. 4 u.s.g., można mówić w sytuacji "istotnego naruszenia prawa". Wobec braku ustawowej definicji tego pojęcia, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowano pogląd, że są to naruszenia prawa obejmujące w szczególności naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, przepisów wyznaczających podstawę prawną podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego i prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Przedmiotowa skarga wniesiona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., który daje uprawnienie do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały nią naruszone. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 31 maja 2017 r. Zawiera ona istotny dla rozpoznania niniejszej sprawy przepis intertemporalny – art. 17 ust. 2, z którego a contrario wynika, że do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej – tj. 31 maja 2017 r. (w rozpoznawanej sprawie jest to uchwała z 2001 r.) stosuje się art. 52 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (sprzed nowelizacji). Warunkiem wniesienia skargi w tamtym brzmieniu było uprzednie bezskuteczne wezwanie skarżonego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia tego rodzaju skargi, który wynosił albo trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (interesu prawnego /uprawnienia), albo – jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie tryb ten i termin zostały zachowane. Niesporne jest, że położone w [...] działki nr [...], [...], [...] znajdują się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą – m.p.z.p., w którym zostały przeznaczona do zalesienia. Na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały skarżącej przysługiwało prawo własności do w/w działek. Również obecnie jest ona ich właścicielem. Istotą postępowania ze skargi przewidzianej w art. 101 u.s.g. jest weryfikacja – przy zastosowaniu kryterium legalności – twierdzenia podmiotu skarżącego, że uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie to obejmuje dwa elementy: 1) negatywny skutek w sferze prawnej skarżącego poprzez zniesienie, ograniczenie, uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia wynikającego z normy prawnej bądź z aktu stosowania prawa, 2) niezgodność z prawem zachowania kompetencyjnego organu gminy, które owe negatywne następstwa w sferze prawnej skarżącego wywołało. Elementy te muszą pozostawać w łączności z sobą, co oznacza, że naruszenie prawa musi być związane z ograniczeniem lub zniesieniem uprawnienia. W ocenie Sądu zapisy planu względem terenu stanowiącego w/w działki niewątpliwie naruszają prawo do swobodnego dysponowania prawem własności przez odgórne przeznaczenie tego terenu wyłącznie do użytkowania leśnego. Bezpośrednia ingerencja w prawo własności oznacza, że skarżąca legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu ww. uchwały. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej jako właściciela w/w działek. Nie budzi też wątpliwości, że właściciel nieruchomości może korzystać z uprawnień przewidzianych w art. 101 ust. 1 u.s.g. W związku z powyższym wobec wykazania legitymacji procesowej przez skarżącą należało dokonać oceny miejscowego planu w zaskarżonej części pod względem jego zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie miarodajnym stanem prawnym do oceny zachowania warunków legalności aktu prawa miejscowego jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (u.z.p.), uchylona z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z jej art. 18 ust. 2 pkt 5, zarząd gminy po dokonaniu odpowiednich uzgodnień i zasięgnięciu wymaganych opinii (art. 18 ust. 2 pkt 4 u.z.p.) miał obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3 u.z.p., c) osób, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Szczególnie w odniesieniu do właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu (art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a u.z.p.), obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu nie miał jedynie charakteru informacyjnego, lecz był to istotny i konstytutywny element wewnętrznej procedury skargowej pozwalającej na uruchomienie w postępowaniu planistycznym swoistego środka prawnego w postaci zarzutu do projektu planu. Zgodnie z art. 24 u.z.p., zarzut mógł wnieść każdy którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu (ust. 1). Wniesienie zarzutu było jednak ograniczone terminem, gdyż mógł on zostać wniesiony na piśmie tylko w terminie nie dłuższym niż 14 dni po upływie okresu wyłożenia projektu (ust. 2). Prawidłowe i skuteczne prawne zawiadomienie na piśmie warunkowało zatem możliwość skorzystania z ustawowego środka prawnego, a bez zachowania wymogu skuteczności pisemnego zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu planu nie można było przyjąć, że termin do wniesienia zarzutu rozpoczął w ogóle bieg. Trzeba również zauważyć, że zarzut jako środek prawny przysługujący podmiotom bezpośrednio dotkniętym skutkami uchwały planistycznej był względnie sformalizowany na etapie rozstrzygania. O uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzygała rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 24 ust. 3 u.z.p.), a uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub części wnoszący zarzut mógł dodatkowo zaskarżyć do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia (art. 24 ust. 4 u.z.p.). Z treści tego przepisu wynika zatem, że prawidłowe i skuteczne doręczenie na piśmie zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu warunkowało w dalszej kolejności możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę właściwej rady w przedmiocie odrzucenia zarzutu w całości lub części. U.z.p. z 1994 r. nie regulowała zagadnienia sposobu doręczania zawiadomień pisemnych o których mowa w jej art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) oraz sposobu ustalania danych adresowych właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu. Nie można jednak przyjąć, że właściwemu organowi wykonawczemu gminy przysługiwała w tym zakresie swoboda wyboru tego rodzaju sposobów. Ze względu na istotnie gwarancyjny oraz ściśle powiązany z procedurą wnoszenia zarzutów charakter obowiązku z art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. należy przyjąć (o czym przekonuje jednolita praktyka organów planistycznych w okresie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym), że warunkiem prawidłowego i skutecznego zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami których interes prawny mógł zostać naruszony ustaleniami planu było co do zasady doręczenie pisma w formie rejestrowanej przesyłki pocztowej (za zwrotnym potwierdzeniem odbioru) lub za pośrednictwem pracownika organu albo innego upoważnionego podmiotu (np. sołtysa). W tym zakresie należało per analogiam stosować przepisy art. 39-48 k.p.a. Odrębnym zagadnieniem było natomiast ustalenie właściwego miejsca doręczenia pisma. Również w tym przedmiocie w odniesieniu do osób fizycznych uzasadniona była praktyka (bazująca na stosowaniu per analogiam przepisów art. 42-44 k.p.a.) doręczania pism w pierwszej kolejności w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy osób fizycznych (art. 42 § 1 k.p.a.). Dopiero w dalszej kolejności (w razie potrzeby lub nieobecności adresata pod prawidłowo ustalonym adresem) możliwe było skorzystanie z alternatywnych lub subsydiarnych form doręczania (art. 42 § 2-3, art. 43-44 k.p.a.). Warunkiem prawidłowości i skuteczności prawnej przejścia do dalszych form doręczenia było jednak skuteczne wyczerpanie trybu z art. 42 § 1 k.p.a. Również w orzecznictwie przyjęto, że użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jednocześnie przywołany art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. należy traktować jako przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ius cogens), a wobec tego brak jest możliwości dostarczenia informacji, dokonania powiadomienia inaczej, aniżeli w opisany w nim sposób (por. wyroki: WSA w Poznaniu z 9 października 2019 r. IV/Po 314/19, WSA w Rzeszowie z 11 września 2024 r. II SA/Rz 454/24). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdza, że akta planistyczne nadesłane do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę potwierdzają zarzut skarżącej co do braku powiadomienia jej o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do działki nr [...]. Odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie organ nie przedstawił Sądowi żadnego dowodu potwierdzającego zawiadomienie skarżącej jako ówczesnego właściciela o terminie wyłożenia projektu planu miejscowego. To zaś wskazuje, że nie doszło do prawidłowego powiadomienia o wyłożeniu projektu planu. Skutkowało to tym samym naruszeniem art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p., ponieważ – jak już wskazano – obowiązek zawiadomienia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, stanowił istotny element procedury planistycznej (trybu sporządzania planu miejscowego). Dlatego uwzględniając związek art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. z przepisami art. 18 ust. 2 pkt 7 i art. 24 ust. 1 u.z.p., Sąd uznał, że opisane naruszenie prawa podlega kwalifikacji jako istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego (tak wyrok WSA w Rzeszowie z 6 sierpnia 2024 r. II SA/Rz 2020/23, LEX nr 3752140). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g., Sąd stwierdził w pkt I wyroku nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] położonej w [....]. Analogicznie, stwierdzając na podstawie akt obejmujących procedowanie przedmiotowego m.p.z.p. wypełnienie przez zarząd gminy obowiązku zawiadomienia skarżącej co do zamiaru przeznaczenia do zalesienia położonych w [...]. działek nr [...] i [...] (sygnowane jej podpisem), Sąd oddalił jej skargę w tym zakresie (pkt II wyroku). O zwrocie kosztów postępowania sądowego (przysługującego z racji choćby częściowego uwzględnienia skargi), obejmujących wpis od skargi (300 zł) oraz wynagrodzenie ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika – adwokata (480 zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.