II SA/Wa 1427/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2021 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej organ) decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] P. B. (dalej strona/skarżący) od rozkazu personalnego Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej Szef SKW) z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o zwolnieniu ze służby w SKW, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Szef SKW rozkazem personalnym z dnia z [...] marca 2020 r., wydanym na podstawie art. 9 ust. 1 i ust. 3, art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1529, z późn. zm.; dalej ustawa o służbie funkcjonariuszy SKW) oraz art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256) zwolnił skarżącego ze służby w SKW, nadając wydanemu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. Stwierdził, że w jego ocenie służba w SKW nie może być pełniona przez osoby, co do których pozostają jakiekolwiek wątpliwości w zakresie ich postawy moralnej. Wskazał, że opisane w uzasadnieniu niejawnym okoliczności i zdarzenia świadczą o tym, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie koliduje z ważnym interesem SKW. Podkreślił, że postępowanie skarżącego powoduje, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków służbowych. Od rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2020 r. pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. (data wpływu do SKW [...] kwietnia 2020 r.) skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu z jednoczesnym wnioskiem o umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ decyzją z dnia [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny z dnia z [...] marca 2020 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego. Organ działał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.; dalej Kpa.) oraz art. 9 ust. 1 i 3, art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW. Stwierdził, że na zasadach określonych w ustawie z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 742 dalej ustawa o ochronie informacji niejawnych) ograniczył uzasadnienie w zakresie podlegającym ochronie. Organ stwierdził, że Szef SKW zasadnie uznał, że skarżący nie wykazuje nieskazitelnej postawy moralnej, obywatelskiej i patriotycznej, o której mowa w art. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW. Wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy służbie funkcjonariuszy SKW funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. W ocenie organu przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być oceniana przez pryzmat wymienionych w art. 5 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW zadań do realizacji, których powołane jest SKW, a także określonych w art. 3 tejże ustawy wymagań stawianych funkcjonariuszom. Interes służby wymaga, aby ustawowe zadania SKW były realizowane przez osoby w pełni spełniające wymagania stawiane przez przepisy prawa i zasady etyczne. Wskazał, że w świetle art. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW funkcjonariuszem SKW może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, korzystająca z pełni praw publicznych, wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną, dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz posiadająca co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe i określone kwalifikacje zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby. Jego zdaniem istota postawy funkcjonariusza SKW, z uwagi na szczególny charakter wykonywanych zadań oraz z uwagi na specjalny charakter służby, jest niezmiernie ważna. Jego zdaniem zgodnie z § 5 ust. 1 Kodeksu etycznego z dnia 9 kwietnia 2015 r. postępowania pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy Służby Kontrwywiadu Wojskowego (Kodeks etyczny wprowadzony zarządzeniem Szefa SKW nr 17/15 z dnia 9 kwietnia 2015 r. dalej Kodeks etyczny) funkcjonariusz pełniący służbę zobowiązany jest do kierowania się przepisami prawa, w tym przepisami prawa wewnętrznego obowiązującego w SKW, postanowieniami zawartymi w zarządzeniach i decyzjach Szefa SKW oraz zawartymi w kodeksie zasadami uczciwości, godności, honoru oraz poczuciem obowiązku. Wykonując czynności służbowe funkcjonariusz powinien działać na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, mając na względzie interes publiczny i dobre imię SKW. Jednocześnie funkcjonariusz powinien zachowywać się godnie w miejscu pełnienia służby i poza nim oraz postępować tak, aby wzmocnić autorytet i wiarygodność SKW. W § 8 ust. 1 Kodeksu etycznego została wskazana kolejna zasada, zgodnie z którą funkcjonariusz nie czerpie korzyści materialnych ani osobistych z tytułu pełnionej funkcji lub zajmowanego stanowiska. Ponadto, funkcjonariusz nie wykorzystuje i nie pozwala na wykorzystywanie powierzonych mu zasobów i mienia publicznego w celach prywatnych. W ocenie organu, Szef SKW zasadnie wskazał, że w Kodeksie jasno określone zostały zasady, jakimi każdy funkcjonariusz powinien się kierować zarówno w służbie, jak i w życiu osobistym. Postawa funkcjonariusza musi zatem spełniać wysokie standardy, gdyż reprezentuje służbę specjalną, właściwą m.in. w sprawach ochrony przed zagrożeniami wewnętrznymi dla obronności państwa i bezpieczeństwa oraz zdolności bojowej Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Użycie w art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego zwrotu "można zwolnić ze służby", oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwemu organowi. Zdaniem organu skarżący swoim zachowaniem utracił przymiot "nieskazitelnej postawy", co w konsekwencji spowodowało, że organ utracił zaufanie do funkcjonariusza (co zostało szczegółowo ustalone i opisane w uzasadnieniu niejawnym stanu faktycznego). W ocenie organu sam fakt naruszenia obowiązujących w SKW norm prawnych uzasadnia zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Wskazał, że zachowanie funkcjonariusza z całą pewnością nie sprzyja budowaniu autorytetu SKW wewnątrz formacji i jej funkcjonariuszy. Zachowanie skarżącego w ocenie organu nie może w żaden sposób zyskać aprobaty, albowiem jest naganne i niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia oczekiwań i wymagań stawianych funkcjonariuszom. Uznał, że tolerowanie w gronie funkcjonariuszy SKW osób prezentujących podobne postawy mogłoby pozbawić SKW wiarygodności i godzić w autorytet tej formacji, a ponadto demoralizująco wpływać na pozostałych funkcjonariuszy, pełniących służbę w strukturach SKW. Zachowanie ww. funkcjonariusza naraża dobre imię służby, na którego utrzymanie składa się treść "ważnego interesu służby". Wskazał, że skarżący podejmując służbę w SKW miał świadomość, jaki charakter ma formacja SKW oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór publiczny SKW zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych im zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym. Skarżący był funkcjonariuszem w służbie stałej, zatem zdawał, bądź powinien zdawać sobie sprawę z tego, że podlega szczególnie wnikliwej ocenie swych przełożonych oraz że powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania. Organ uznał, że ustalony i opisany w uzasadnieniu niejawnym stan faktyczny mieści się w kategorii "ważnego interesu służby" i potwierdza, że w tej sprawie organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny tożsamy z interesem służby i słusznym interes strony. W części niejawnej uzasadnienia rozwinięto argumentację. Wobec powyższego orzeczono jak w zaskarżonym orzeczeniu. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając organowi obrazę przepisów materialnych oraz procesowych, która skutkowała wadliwym przeprowadzeniem postępowania dowodowego oraz błędną oceną zebranego materiału, co w istotnym zakresie wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy, tj. obrazę przepisów materialnych i pozbawienie strony praw w wyniku zignorowania imperatywu zobowiązującego organy publiczne do podporządkowania się następującym przepisom: I. równego dostępu obywateli do służby publicznej: 1. art. 2 Konstytucji RP (KRP) w związku z art. 60 (dostęp do służby publicznej) w świetle naruszenia prawa strony do decydowania o swoim życiu osobistym (art. 47 KRP), wolności sumienia (art. 53 ust. 1 KRP) oraz bezstronności władz publicznych w sprawach religijnych i światopoglądowych (art. 25 ust. 2 KRP), 2. art. 21 ust. 2 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (PDPC) w związku z art. 12 PDPC (w zakresie ochrony życia prywatnego), 3. art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW, przez błędną interpretację i przekroczenie zasad uznania administracyjnego w jego zastosowaniu, 4. art. 3 pkt 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW, przez błędną interpretację rozszerzającą i przekroczenie zasad uznania administracyjnego w jego zastosowaniu, 5. § 5 ust. 1 Kodeksu etycznego postępowania pracowników, funkcjonariuszy i żołnierzy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, przez zastosowanie niedopuszczalnej interpretacji rozszerzającej i zastosowanie do ograniczenia praw konstytucyjnych (w świetle art. 31 ust. 3 KRP), II. domniemania niewinności: 1. art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, 2. art. 42 ust. 3 KRP oraz art. 5 kpk, III. wyłączeniem prawa dostępu do całości akt postępowania (art. 73 kpa) w efekcie nadania im klauzuli niejawności, co skutkowało ograniczeniem: 1. prawa do sądu, w tym jawnego wewnętrznie (uczestnictwa strony w posiedzeniach sądu) procesu sądowego - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 90 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2. prawa do obrony interesu prawnego, tj. zaskarżenia decyzji i orzeczeń wydanych w pierwszej instancji - art. 78 Konstytucji RP oraz art. 127 kpa, art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, IV. przyjęciem błędnej interpretacji i przekroczenie zasad uznania administracyjnego w zastosowaniu: 1. art. 5 ust. 2-4 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (dalej uoin), 2. art. 34 ust. 5 pkt 1 uoin przez przekroczenie zasad uznania administracyjnego w odmowie jego zastosowania, 3. art. 108 § 1 kpa; Zarzucił naruszenie przepisów procedury administracyjnej mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 § 1 kpa, art. 9 § 1 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 77 § 1 i § 4 kpa, art. 79 - 82 kpa. W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego wydanego jako decyzja pierwszoinstancyjna i zobowiązanie, w trybie art. 145a ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Szefa SKW do wydania rozkazu personalnego wyznaczającego skarżącego na stanowisko służbowe równorzędne z ostatnio zajmowanym oraz wypłatę należnego uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami za okres pozostawania poza służbą w SKW. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy rozkaz personalny Szefa SKW z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w SKW. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący zarzucił organowi obrazę przepisów prawa materialnego i procesowego, która jego zdaniem skutkowała wadliwym przeprowadzeniem postępowania dowodowego oraz błędną oceną zebranego materiału dowodowego. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego należy stwierdzić, że zasadne jest twierdzenie, że zwolnienie ze służby w oparciu o "ważny interes służby" nie jest ograniczone do przypadków naruszenia obowiązków służbowych i może być uzasadnione każdym zachowaniem funkcjonariusza, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Stwierdzenie nieprzydatności funkcjonariusza do służby może wynikać również z okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się funkcjonariusza w służbie lub w życiu prywatnym. W tym miejscu konieczne jest przywołanie faktu, że skarżący podejmując służbę w SKW miał świadomość, jaki charakter ma formacja SKW oraz jakie wymogi prawne i etyczne muszą spełniać jej funkcjonariusze, a ponadto, że dobre imię i odbiór publiczny SKW zależy nie tylko od sposobu wykonywania powierzonych im zadań, ale także od postawy w życiu zawodowym oraz prywatnym. Skarżący był funkcjonariuszem w służbie stałej, zatem zdawał, bądź powinien zdawać sobie sprawę z tego, że podlega szczególnie wnikliwej ocenie swych przełożonych oraz że powinien wykazać, iż w każdej sytuacji gotowy jest wypełniać rotę złożonego ślubowania (art. 6 ust 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW). Na początku rozważań Sąd jednoznacznie wskazuje, że zasadne jest twierdzenie organu, że jawność niektórych dokumentów zawartych w aktach administracyjnych oraz ich udostępnienie dokonuje się na podstawie i zasadach określonych w ustawie o ochronie informacji niejawnych i ujawnianie takich informacji podlega ograniczeniom w zakresie podlegającym ochronie. Wobec powyższego dowody, dokumenty i uzasadnienie decyzji zawarte w aktach niejawnych podlegają ochronie ustawowej a jak słusznie zauważył organ w tym przypadku nie mogły być ujawnione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW. Przepis art. 19 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW używa zwrotu "można zwolnić ze służby", co oznacza, że rozwiązanie stosunku służbowego na tej podstawie ma charakter fakultatywny, a decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwemu organowi. Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala organowi na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organ mógł zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzega zatem potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W ocenie Sądu organy zasadnie wskazały, że zachowania funkcjonariusza opisane w uzasadnieniu niejawnym, powodują że nie może on w dalszym ciągu pełnić służby, albowiem są nagannymi i nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. W ocenie Sądu organy wyczerpująco ustaliły, że skarżący swoim zachowaniem utracił przymiot "nieskazitelnej postawy", co w konsekwencji spowodowało, że Szef SKW utracił zaufanie do funkcjonariusza. Sąd po zapoznaniu się z dokumentami, dowodami i uzasadnieniami zawartymi w części niejawnej akt administracyjnych wskazuje, że skarżący nie prezentuje swoją postawą nieskazitelnej postawy moralnej, obywatelskiej i patriotycznej. Należy podzielić stanowisko organu, że dowody przytoczone w uzasadnieniach niejawnych rozkazu personalnego i decyzji utrzymujące rozkaz personalny w mocy jednoznacznie wskazują, iż organy zasadnie zastosowały instytucję opisaną w art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW. W ocenie Sądu organy zasadnie twierdzą, że prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwolił organom na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, aby w konsekwencji organy mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Ustawodawca dostrzegł potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Zwolnienie ze służby w oparciu o "ważny interes służby" nie jest ograniczone do przypadków naruszenia obowiązków służbowych i może być uzasadnione każdym zachowaniem funkcjonariusza, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Stwierdzenie nieprzydatności funkcjonariusza do służby może wynikać również z okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się funkcjonariusza w służbie lub w życiu prywatnym. Zachowanie funkcjonariusza nie sprzyjało budowaniu autorytetu SKW wewnątrz formacji i jej funkcjonariuszy. Zachowanie skarżącego jest naganne i niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia oczekiwań i wymagań stawianych funkcjonariuszom. Organ zasadnie twierdzi, że tolerowanie w gronie funkcjonariuszy SKW osób prezentujących podobne postawy mogłoby pozbawić SKW wiarygodności i godzić w autorytet tej formacji, a ponadto demoralizująco wpływać na pozostałych funkcjonariuszy, pełniących służbę w strukturach SKW oraz rodzić podejrzenia o stosowanie wobec funkcjonariuszy podwójnych standardów, co w konsekwencji powodowałoby naruszenie konstytucyjnych zasad sprawiedliwości społecznej czy dostępu do służby publicznej. Zachowanie ww. funkcjonariusza naraziło dobre imię służby, na którego utrzymanie składa się treść "ważnego interesu służby". Sąd podziela stanowisko organów, że ustalony i opisany w uzasadnieniach niejawnych stan faktyczny mieści się w kategorii "ważnego interesu służby" oraz potwierdza, że w tej sprawie organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny tożsamy z interesem służby i słuszny interes strony. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że konieczność zwolnienia funkcjonariusza ze służby w omawianym trybie może wynikać z różnych okoliczności i zdarzeń, świadczących o tym, że dalsze pozostawanie przez niego w służbie nie jest możliwe. Stwierdzenie nieprzydatności do służby nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem funkcjonariusza, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, Lex nr 77389). W praktyce, jak przyjmuje się w orzecznictwie, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Wskazuje się jednocześnie, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Opisany, w zawartych w aktach postępowania administracyjnego dokumentach, niewłaściwy sposób postępowania skarżącego nie buduje zaufania do SKW i nie pozwala na przyjęcie, że skarżący charakteryzuje się "nieskazitelną postawą". Świadczy bowiem, jak trafnie przyjął organ, o nagannym zachowaniu skarżącego. W ocenie Sądu, w świetle przedstawionej argumentacji, organ trafnie uznał, iż w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zwolnieniowa z art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa.) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organ kierował się bowiem dobrem służby i przez ten pryzmat oceniany był słuszny interes skarżącego. Podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, organ wyjaśnił, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro SKW, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. art. 19 ust. 2 pkt 6 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze, tworzący tę służbę, wykazywali się nieskazitelną postawą moralną, obywatelską i patriotyczną. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 10 § 1 Kpa., poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w takim stopniu, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje zatem powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku ujawnienia określonych naruszeń przepisów postępowania. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest wykazanie nie tylko, że jakieś uchybienia procesowe miały w ogóle miejsce, ale przede wszystkim, iż mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek wskazujących na naruszenie przez organ uprawnień procesowych skarżącego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za nietrafny należy uznać, podniesiony w skardze, zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa., ponieważ organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny z uwzględnieniem tak interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa. Sąd uznał, że organ, wydając zaskarżoną decyzję w przedmiocie utrzymania w mocy rozkazu personalnego Szefa SKW o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 Kpa., art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 10 § 1 Kpa., art. 75 § 1 Kpa., art. 77 § 1 Kpa., art. 80 Kpa., a także art. 107 § 3 Kpa., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a w konsekwencji nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Rygor natychmiastowej wykonalności nadany został zgodnie z art. 108 § 1 Kpa., organ właściwie umotywował to rozstrzygnięcie. Sąd jednocześnie podziela argumentację organu odnośnie do zarzutów skargi, zawartą w odpowiedzi na skargę. Z uwagi na jej uprzednie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie jest zbędne; Sąd przyjmuje ją za własną. Reasumując, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja organu z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] odpowiada prawu, gdyż oparta została na prawidłowych ustaleniach faktycznych, mających znaczenie dla materialnoprawnej podstawy jego podjęcia i została należycie uzasadniona, zarówno pod względem wyjaśnienia podstawy faktycznej, jak i prawnej. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 grudnia 2020 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm).