II SA/Wa 689/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant ref. stażysta Paulina Lichowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2019 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta [...] Policji z [...] września 2018 r., o odmowie wydania p. J. B., zwanemu dalej "Wnioskodawcą", pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Wnioskodawca zwrócił się - pismem z [...] maja 2013 r. - o wydanie pozwolenia na kolejne egzemplarze broni palnej do celu łowieckiego; wskazał, że jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego oraz ma pozwolenie na broń palną myśliwską, - w toku postępowania organ I. instancji ustalił, że wobec Wnioskodawcy toczy się postępowanie karne w sprawie o sygn. akt [...]; postanowieniem z [...] września 2014 r. zawieszono postępowanie do czasu zakończenia toczącego się postępowania karnego; podjęto je gdy postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym rozstrzygnięciem; ponieważ Wnioskodawcę - prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z [...] czerwca 2017 r., sygn. akt [...] - uznano winnym popełnienia przestępstw umyślnych, organ I. instancji odmówił wydania pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego; w podstawie rozstrzygnięcia wskazał art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 29 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1839 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o broni", - po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oraz odwołaniem stwierdzono, co następuje, - w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; z woli ustawodawcy zagrożenie takie wynika wprost w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy) albo skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środka odurzającego, lub gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy); może ono także wynikać z innych okoliczności niż wymienione w pkt a i b danego przepisu - np. jeśli osoba ubiegająca się o pozwolenie jest oskarżona (lub postawiono jej zarzut) o taki czyn, za który nie nastąpiło jeszcze skazanie, ale jego okoliczności - w powiązaniu ż dotychczasowym zachowaniem - budzą obawy, że może ona stworzyć zagrożenie, o którym mowa w tym przepisie; z tego względu - po uzyskaniu przez organ I. instancji informacji, że przeciwko Wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o przestępstwa umyślne – uprawniona była ocena, czy okoliczność ta - w powiązaniu z dotychczasowym postępowaniem Wnioskodawcy - nie oznacza, że stanowi zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; brak było wówczas podstaw do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia toczącego się postępowania karnego; kwestia ta bowiem nie stanowiła, w danej sprawie problemu uniemożliwiającego zastosowanie przepisów ustawy o broni w sprawie wydania lub odmowy pozwolenia na broń; jest ona bowiem elementem ustaleń faktycznych, a nie prawnych; podobnie obecnie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu rozpoznania przez Sąd Najwyższy kasacji Wnioskodawcy; nie stanowi to bowiem zagadnienia wstępnego względem postępowania administracyjnego w sprawie wydania (lub cofnięcia) pozwolenia na broń palną; dlatego - choć organ I. instancji błędnie zawiesił postępowanie w sprawie wydania pozwolenia - to słusznie uczynił je podejmując (postanowienie z [...] sierpnia 2018 r.), - gdy natomiast organ I. instancji uzyskał prawomocny wyrok, skazujący Wnioskodawcę za przestępstwo umyślne, był zobowiązany odmówić pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni; w takim przypadku organ nie jest zobowiązany uzasadniać istnienia zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa materialnego, w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy skazaniem, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku Wnioskodawcy - ma charakter umyślny; jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, prawomocnym wyrokiem o sygn. akt [...] został on uznany winnym popełnienia umyślnych przestępstw z art. 229 § 1, art. 229 § 1, w zw. z art. 12 oraz 18 § 3, w zw. z art. 296 § 3 w zw. z art. 296 § 2, w zw. z art. 296 § 1 ustawy – Kodeks karny i skazany na karę łączną dwóch lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 200 złotych każda; orzeczenie to utrzymał w mocy Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem z [...] lutego 2018 r. (sygn. akt. [...]) - prawomocny wyrok sądu karnego, którym skazano osobę ubiegającą się (lub posiadającą) pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa, ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń; w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie przepisów prawa, nie weryfikują one przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej objętych tym postępowaniem czynów, ani kwestii orzeczonych kar czy środków karnych, - sprawy odmowy wydania pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu; zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni sformułowanie "pozwolenie na broń nie wydaje się osobom" oznacza, że decyzja w takiej sprawie nie jest podejmowana w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej; przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek, - w związku z tym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku czy bezpieczeństwa publicznego, co miałoby uzasadniać odmowę wydania pozwolenia na broń; stosownej oceny dokonał już bowiem ustawodawca, - organ I. instancji słusznie więc nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania Wnioskodawcy na okoliczność, czy jest on osobą dającą rękojmię do posiadania broni palnej każdego rodzaju; dowód ten nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy; zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, wynika bowiem wprost z przesłanki ustawowej, - powołane w odwołaniu wyroki sądów administracyjnych nie uwzględniają zmiany art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, wprowadzonej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38, poz. 195), zwanej dalej "nowelą z 2011 roku"; weszła ona w życie 10 marca 2011 r.; od tego dnia ocena - tak organów Policji, jak i sądów administracyjnych – co do zaliczenia osób posiadających pozwolenia na broń (lub ubiegających się pozwolenie) do kategorii osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni jest odmienna; w obecnym brzmieniu danego przepisu ustawodawca nakazał odmówić wydania pozwolenie na broń osobie skazanej za jakiekolwiek przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, - obecną konstrukcją art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni nie pozostawia wątpliwości, że stosujący te przepisy organ - po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie - jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń; każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie jest uznawana przez ustawodawcę za stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; ustawodawca uznał zatem, że fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na broń; osoba, która dopuściła się przestępstwa umyślnego, potwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądowym, nie daje gwarancji przestrzegania bezpieczeństwa i porządku publicznego; popełnienie bowiem wskazanego czynu (jego dokonanie) świadczy, że osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką powinien dochowywać posiadacz broni (tak wyrok WSA o sygn. akt I SA/Wa 1972/15 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - nie znajdują dlatego uzasadnienia argumenty Wnioskodawcy, jakoby mylnie uwzględniono tylko sam fakt skazania, bez wnikliwego rozpatrzenia sprawy i wykazania bezpośredniego związku między popełnionym czynem, za który skazano, oraz dotychczasowego życia i cech charakteru, które stwarzałyby obawę, że broni może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, - reasumując - samo ustalenie skazania Wnioskodawcy za umyślne przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, a także przeciwko obrotowi gospodarczemu - jest dla organów Policji wiążące; jak wyżej wyjaśniono, w takich przypadkach ustawa o broni sama rozstrzyga, że zagrożenie dla wskazanych w jej art. 15 ust. 1 pkt 6 dóbr wynika, m. in. ze skazania za przestępstwo umyślne; osobom spełniającym, tę przesłankę nie wolno zatem wydać pozwolenia; w takich przypadkach ustawodawca nie daje możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych; jednocześnie przyznaje bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu; z tych względów, nawet ewentualne pozytywnie świadczące o stronie dowody nie miałyby wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy, - z przyczyn niezależnych zatem od organów Policji - lecz wynikających z obligatoryjnego charakteru, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni - Wnioskodawca nie może aktualnie uzyskać żądanego pozwolenia, - odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I. instancji przepisów K.p.a. stwierdzono, że naruszeń takich się nie dopatrzono; poczynione przez organ I. instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego; ocena tego materiału - w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o broni - nie budzi zastrzeżeń; wyczerpująco zbadano wszystkie, związane z niniejszą sprawą, okoliczności faktyczne oraz przeprowadzono dowody, służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.); w sprawie nie doszło do obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.); stanowisko wyrażone w decyzji uzasadniono w sposób wymagany w art. 107 § 3 K.p.a. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: - prawa materialnego - art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a. ustawy o broni, poprzez błędne przyjęcie, że skazanie prawomocnym wyrokiem karnym może stanowić obligatoryjną, jedyną i wyłączną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego, - postępowania: - art. 6 i art. 8 K.p.a., poprzez procedowanie przez organ z naruszeniem zasady praworządności i legalności; - art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1 oraz, art. 81 K.p.a., poprzez: nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie czynności, mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy i uzyskanie innych informacji i opinii o Wnioskodawcy, oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie Wnioskodawcy w charakterze strony - w konsekwencji tego organ pominął okoliczności potwierdzające, że daje on rękojmię do bezpiecznego posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską; - art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, - art. 15 K.p.a., poprzez niezastosowanie, z uwagi na faktyczny brak rozpoznania sprawy w II. instancji; bez rozważenia przyjęto twierdzenia organu I. instancji, - art. 98 § 1 K.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń pomimo istnienia ku temu podstaw. Wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu - decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2019 r. - na okoliczność, że Wnioskodawcy daje rękojmię do bezpiecznego posiadania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. W szerokim uzasadnieniu skargi wywodzono że organ administracji powinien w istocie ocenić w sprawie, czy Wnioskodawca stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W kontekście czynów, za jakie został skazany, oraz jego postawy przesłanki takie nie występują. Organ powinien uwzględnić także sposób rozumienia regulacji, dotyczących warunków posiadania broni, sformułowane wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2009 r. o sygn. akt II OSK 804/08. Dotyczył on wprawdzie Wnioskodawcy w innym kontekście - kwestia cofnięcia pozwolenia na broń. Skoro jednak przesłanki uzyskania pozwolenia i jego cofnięcia są analogiczne, oceny w danym zakresie nie mogą być odmienne. Podkreślono, że ostateczną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nie cofnięto Wnioskodawcy pozwolenie na posiadaną broń palną do celów myśliwskich. W rozpatrywanym przypadku chodzi więc o kolejne egzemplarze broni. Nie ma uzasadnienia, aby posiadanie jednej sztuki broni było dopuszczalne zaś kolejnych zabronione z uwagi na interes bezpieczeństwa publicznego. Wywodzono także, że organ winien był zawiesić postępowanie wobec wniesienia do Sądu Najwyższego środków zaskarżenia, co do ostatecznego wyroku w przedmiocie skazania Wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym (k. 30) wniesiono o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Najwyższego z 21 sierpnia 2019 r (sygn. akt III KK 385/18), którego kopie załączono. Jego mocą uchylono wyrok sądu II instancji o sygn. akt. [...] w zakresie, w jakim utrzymano nim w mocy pkt 3 wyroku wydanego pod sygn. akt [...] (przez sąd I. instancji). Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Trafna jest argumentacja organu administracji. Z uwagi na uprzednie szerokie przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował brak wystąpienie w sprawie przesłanek dla wydania na rzecz Wnioskodawcy pozwolenia na kolejne egzemplarze broni palnej dla celów myśliwskich. Wobec zarzutów skargi dodać należy jedynie co następuje. W sprawie nie są sporne jej istotne okoliczności faktyczne – skazanie Wnioskodawcy na dzień wydania skarżonego aktu prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Spór sprowadza się w sprawie do kwestii prawidłowego odczytania treści normatywnej art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni, w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, a więc po zmianie wynikającej z noweli z 2011 roku (wobec terminu wszczęcie danego postępowania, stosownym wnioskiem po dniu 10 marca 2011 r.). Prawodawca, wymieniając przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń różnym kategoriom osób, rozpoczął pkt. 6 wyliczenia następującym passusem "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:". Następnie wskazał (w dalszej części zdania), że chodzi o osoby skazane prawomocnym wyrokami za wszelkie przestępstwa umyślne oraz określoną kategorie przestępstw nieumyślnych. Wobec danego stwierdzenia we wstępnej części wyliczenia organ nie powinien - zdaniem Wnioskodawcy - koncentrować się wyłącznie na fakcie skazania za przestępstwo umyślne (co jest w sprawie bezsporne), lecz także analizować czy zachodziła przesłanka ocenna - czy dana osoba stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, czego w sprawie nie czyniono. Trzeba wprawdzie odnotować, że znajdujące się w sprawie zastosowanie przepis może budzić pewne wątpliwości interpretacyjne a stanowisko organu - jakoby był jednoznaczny - jest chybione ale nie ma to znaczenia dla wyniku danej sprawy. Zamieszczenie w rozważanej normie (w części wstępnej) określenia o charakterze ocennym może sugerować jakoby wolą prawodawcy było rozważanie, czy opisane tam warunki w sprawie występują. Możliwe jest jednak także takie rozumienie danego przepisu – i jest to uzasadnione przy zestawieniu z poprzednim brzmieniem tej regulacji i odkodowaniu intencji zmian - że zawarte w części wstępnej określenia wskazują jedynie, że - zdaniem pracodawcy - opisane w pkt a i b sytuacje (skazania prawomocnymi wyrokami) stanowią o wyczerpaniu danej przesłanki. Prezentowane w sprawie przez organ stanowisko, gdzie opowiada się za drugą z możliwych wykładni, jest prawidłowe. Podzielano je zresztą także w judykaturze (tak powołany już wyrok w WSA o sygn. akt I SA/Wa 1972/15 czy NSA o sygn. akt II OSK 1659/14 – także dostępny w CBOSA). Nie może mieć natomiast w sprawie znaczenia ocena, wyrażona w wyroku o sygn. akt II OSK 804/08, który dotyczył procedowania w przedmiocie cofnięcia Wnioskodawcy pozwolenie na broń, czy też wydana w jego następstwie decyzja z [...] stycznia 2019 r. Rozważanie i oceny tam zawarte, dotyczą bowiem innych uwarunkowań formalnoprawnych - stosownej regulacji art. 15 ust. 1 pkt 6 sprzed jej nowelizacji. Do spraw wszczętych przed wejściem w życie noweli w 2011 roku znajdowały zastosowanie uprzednie reguły wydawania i cofania pozwoleń. Wobec tego - z woli prawodawcy - dopuszczono przypadek, jak w rozpoznawanej sprawie, gdy wprawdzie w myśl poprzednich regulacji nie istniały przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, jednak - w świetle nowych przepisów - nie ma możliwości uzyskania pozwolenia na kolejne jej egzemplarze. Chybione są zarzuty skargi jakoby organ był obowiązany zawiesić postępowanie wobec wniesienia środków zaskarżenia do Sądu Najwyższego, co do prawomocnego wyroku o skazaniu Wnioskodawcy. Stan prawny na dzień wydania skarżonego aktu był bowiem niewątpliwy - skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Nie było więc przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w myśl art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wobec przedłożenia w toku postępowania przed Sądem wyroku o sygn. akt III KK 385/18 należy wskazać, że wydanie tego orzeczenia - już po wydaniu zaskarżonej decyzji - nie może mieć znaczenia dla jej legalności. Jest ona bowiem oceniana na dzień wydania kontrolowanego aktu. Rolą Sądu była jednak ocena czy nie ujawniły się przesłanki wznowienia postępowania, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), wobec treści art. 145 §. 1 pkt 8 K.p.a. (uchylenie orzeczenia sądu, w oparciu o które wydano skarżony akt). W tym kontekście należy zauważyć, że w orzeczeniu Sądu I. instancji o sygn. akt [...], w pkt 1-3 wyroku uznano Wnioskodawcę winnym trzech przestępstw umyślnych, zaś w pkt 4 orzeczono wobec niego stosowną karę. Z kolei przedłożonym orzeczeniem o sygn. akt III KK 385/18 uchylono wyrok sądu II. instancji o sygn. akt. [...] jedynie w zakresie, w jakim otrzymano w mocy rozstrzygnięcie wydane w I. instancji w pkt 3. W konsekwencji Wnioskodawca jest nadal osobą skazaną prawomocnym wyrokiem za przestępstwa wskazane w pkt 1 i 2 wyroku sądu I. instancji. Wobec powyższego chybione są zarzuty skargi, co do naruszenia przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki odmowy wydanie pozwolenia na broń, jak i przepisów postępowania co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy. Wszystkie bowiem istotne uwarunkowania faktyczne były bezsporne - skazanie Wnioskodawcy prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Organ w sposób wyczerpujący uzasadnił też zaskarżoną decyzję. Nie uchybiono wymaganiu dwuinstancyjności, gdyż organ odwoławczy odniósł się do wszelkich istotnych uwarunkowań sprawy. Dalsze zaś prowadzenie postępowania wyjaśniającego nie było zasadne. Nie zachodziły w końcu przesłanki zawieszenia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.