II SA/Wr 653/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ks. E. D. – proboszcza Parafii [...] pw. [...] w P. na zarządzenie pokontrolne Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 18 czerwca 2024 r. Nr DW 16/2024 w przedmiocie zakazu używania instalacji lub urządzeń nagłaśniających postanawia: odrzucić skargę.

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z powyższą sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bowiem zaskarżone zarządzenie pokontrolne zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 20 czerwca 2024 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, przesyłkę odebrał proboszcz parafii osobiście. Zakreślony trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 22 lipca 2024 r. Pomimo prawidłowego doręczenia zaskarżonego aktu decyzji zawierającej pouczenie o terminie wniesienia skargi strona skarżąca wniosła skargę z dnia 23 lipca 2024 r. dopiero w dniu 26 lipca 2024 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej skargę), a zatem po terminie. Bez znaczenia przy tym jest fakt, jak oświadczył pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 18 września 2024 r., że zarządzenie wpłynęło do [...] Kurii [...] w dniu 27 czerwca 2024 r., bowiem Kuria nie jest ani adresatem zaskarżonego aktu ani stroną postępowania toczącego się przed organem jak również przed Sądem. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz powołane przepisy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako niedopuszczalną. Stąd orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.