II SAB/Bd 156/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Wnioskiem z dnia [...] września 2025 r. M. O. (dalej: "Skarżący") wystąpił do Prezydenta Miasta B. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej po godzinach urzędowania Urzędu Gminy W. N.. We wniosku Skarżacy sformułował następujące pytania: 1) Czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji?; 2) Czy gmina bierze udział lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?; 3) Czy gmina przewiduje wprowadzenie dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)? Jednocześnie strona wskazała, że wnosi o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej na adres e-mail [...] Pismem z [...] września 2025 r. (data wpływu do organu) Skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika (radcę prawnego), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta M. B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; - zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] września 2025 r.; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 - dalej "u.d.i.p.") W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał zaś, że w dniu [...] września 2025 r. złożył drogą elektroniczną wniosek o udostępnienie informacji publicznej i do dnia sporządzenia skargi (17 września 2025 r.) nie otrzymał żadnej odpowiedzi na wniosek. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została wysłana do pełnomocnika Skarżącego oraz do Skarżącego (drogą elektroniczną) w dniu [...] września 2025 r. Pełnomocnik strony nie zakwestionował w wyznaczonym terminie otrzymania odpowiedzi na wniosek z [...] września 2025r. jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie art. 3 § 1 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W skardze na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pojęcia bezczynności i przewlekłości postępowania zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) oraz prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W badanej sprawie zarzut skargi dotyczył bezczynności organu w załatwieniu wniosku Skarżącego z [...] września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że żądana przez Skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej: u.d.i.p.). Okoliczność ta była w sprawie bezsporna. Niewątpliwie również organ do którego skierowano wniosek, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest organem zobowiązanym do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu zarzut bezczynności okazał się bezzasadny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pismem z dnia [...] września 2025 r. Wójt Gminy odpowiedział na wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Udzielił informacji na wszystkie pytania sformułowane we wniosku. Odpowiedź została przekazana w sposób wskazany we wniosku – tj. drogą elektroniczną na wskazany adres poczty mailowej [...] września 2025r. Powyższe ustalenia dają podstawę do stwierdzenia, że wniosek Skarżącego z [...] września 2025r. o udostępnienie informacji publicznej został załatwiony przez organ administracyjny przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, wobec czego w dacie wniesienia skargi organ nie był zobowiązany do jego załatwienia i nie pozostawał w bezczynności. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19 w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Analogiczne stanowisko względem przewlekłości postępowania wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd rozpatrujący sprawę w niniejszym składzie podziela powyższą wykładnię wyjaśniając, że wprawdzie wyrażone w uchwałach stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Uchwała znajduje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzielając informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie w takiej sytuacji nie jest wydawana decyzja administracyjna. Na gruncie u.d.i.p. nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno – technicznej. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, również stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność przez sąd administracyjny, o której mowa w uchwale z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt II OPS 5/19 (por. postanowienie NSA z 13 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3789/21). W tej sytuacji Sąd stwierdził, że w badanej sprawie zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania skargi, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.