II SAB/Kr 136/26

xv Dnia 19 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi J. P. na bezczynność Wójta Gminy Z. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 11 lutego 2026 r. skargę oddala.

II SAB/Kr 136/26 UZASADNIENIE 12 lutego 2026 r. J. P. (dalej: "skarżący") wniósł do Wójta Gminy Z. (dalej: "organ") o udostępnienie informacji publicznej dot. nagród/premii uznaniowych przyznanych M. F. (Kierownikowi Referatu Gospodarki Komunalnej, dalej: "KRGK") od 1 sierpnia 2024 r. do 31 grudnia 2025 r. ze szczególnym uwzględnieniem wysokości (kwota brutto), uzasadnienia i daty wypłaty. 26 lutego 2026 r. organ poinformował skarżącego, że pytanie o konkretne wynagrodzenie ad personam nie odnosi się do informacji publicznej. Wysokość nagród przyznanych poszczególnym pracownikom nie stanowi informacji publicznej. Wysokość nagrody stanowi dobro osobiste chronione przepisami Kodeksu cywilnego i Ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (II SAB/Wa 748/22). Pytanie o wynagrodzenie wypłacone w danym miesiącu konkretnej osobie nie jest pytaniem o wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych. Z kolei uzasadnienie odnosi się do motywacji, a nie do sfery faktów (II SAB/Gd 45/20). 13 marca 2026 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Wójta Gminy Z. i wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, stwierdzenie bezczynności oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że informacja o przyznaniu pracownikom jednostek samorządu terytorialnego nagród i ich wysokości stanowi informację publiczną, zaś odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga formy decyzji administracyjnej, a nie zwykłego pisma informacyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i przeprowadzenie dowodu z: 1) regulaminu wynagradzania (na okoliczność braku procedury pisemnego uzasadniania przyznania nagrody/premii); 2) skargi skarżącego z 21 listopada 2025 r. na działanie KRGK oraz żądania Zarządu Gminnego OSP RP Gminy Z. z 6 stycznia 2026 r. o zmianę pracownika (na okoliczność konfliktu między nimi oraz potencjalnej instrumentalności wniosku); 3) odpowiedzi na skargę i żądanie (na okoliczność braku nieprawidłowości w działaniu KRGK). Podniósł, że nie miał obowiązku wydania decyzji z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "udip"), bo wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Podkreślił, że musiał opowiedzieć się za jedną z linii orzeczniczych dot. składników wynagrodzenia, bo jedne sądy uznają takie informacje za publiczne, zaś inne przyjmują, że wkraczają one w sferę prywatną osoby fizycznej i nie podlegają udostępnieniu. Zdecydował się opowiedzieć za tą z linii orzeczniczych, która chroni go przed potencjalnym nadużyciem prawa do informacji publicznej. Skarżący bowiem – komendant gminnego OSP w stosunku cywilnoprawnym z gminą na podstawie umowy, której rozliczenie wymaga udokumentowania faktycznie wykonanych czynności – najpierw kwestionował uprawnienia KRGK do żądania wykazu tych czynności, a następnie dążył do pozbawienia KRGK kompetencji związanych z realizacją zadań OSP. 29 maja 2026 r. skarżący podkreślił, że chodzi o wydatkowanie środków publicznych na nagrody i premie dla osoby pełniącej funkcję publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, albowiem przedmiotem skargi była bezczynność (art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "ppsa"). Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ppsa (art. 21 udip). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ppsa). Skarga okazała się niezasadna. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, do których – na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 udip w zw. z art. art. 11a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 662) – należy zaliczyć wójta jako organ wykonawczy podstawowej jednostki samorządu terytorialnego wykonującej wszystkie zadania samorządu terytorialnego nie zastrzeżone dla innych jednostek samorządu terytorialnego. W myśl art. 2 ust. 1 udip każdemu – a zatem także skarżącemu jako pełnoletniej osobie fizycznej – przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej ("prawo do informacji publicznej"). Stosownie do art. 1 ust. 1 udip informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy informacja o przysporzeniach prawnopracowniczych wymienionej z imienia i nazwiska osoby pełniącej funkcję kierownika referatu gospodarki komunalnej w urzędzie gminy, jest informacją publiczną. W ocenie Sądu informacja o wynagrodzeniach pracowników sfery publicznej zrelatywizowana do konkretnych osób nie jest informacją publiczną w rozumieniu udip. Wniosek dotyczący wysokości nagród i premii wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu jednostki samorządu terytorialnego przeznaczanych na wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek taki w istocie odnosi się do kwot wypłacanych konkretnej osobie, a zatem dotyka w sposób bezpośredni sfery ad personam; nie jest on skierowany na uzyskanie wiedzy, w jaki sposób premiowana jest działalność na określonym stanowisku związanym z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnej osobie. Wniosek taki nie dotyczy zatem in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Żądanie ujawnienia danych dotyczących kwot wypłacanych konkretnej osobie nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h udip (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 154/25; wyrok NSA z 10 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 2623/19; wyrok NSA z 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2710/17; wyrok NSA z 16 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1380/17; wyrok NSA z 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10). Z zestawienia dat (12 lutego – 26 lutego) wynika, że organ odpowiedział na pismo skarżącego w ostatnim dniu ustawowego terminu. Poczynione w tej odpowiedzi rozróżnienie – na żądanie informacji ad personam oraz żądanie niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu – znalazło aprobatę Sądu. Adekwatność formy odpowiedzi nie budzi wątpliwości, albowiem decyzja administracyjna mogłaby być wydana tylko wtedy, gdybyśmy mieli do czynienia z informacją publiczną, a tak – jak wyjaśniono wyżej – nie jest. Skierowanie do skarżącego zwykłego pisma informacyjnego było zatem nie tylko wystarczające, ale i konieczne, albowiem wydana w tym przedmiocie decyzja administracyjna byłaby obarczona wadą nieważności. W konsekwencji nie sposób zarzucić organowi bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Z tych względów Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na zasadzie art. 151 ppsa.