III FSK 276/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. (dawniej: Z. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 697/25 w sprawie ze skargi Z. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz Gminy Miasta [...] kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonym wyrokiem z 16 grudnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 697/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: spółka, skarżąca) na uchwałę Rady Miejskiej w R. z 28 listopada 2024 r., nr X/87/2024 w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości w punkcie pierwszym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 7 w zakresie słów: "wprowadzonego odrębną uchwałą", w punkcie drugim oddalił skargę w pozostałej części, w punkcie trzecim zasądził od Gminy Miasta R. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości. Przedmiotowemu wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70, dalej: u.p.o.l.) w zw. z § 119 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP Poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi przez WSA w Gdańsku oraz przyjęcie, że wyłączenie regulacji dotyczącej pomocy operacyjnej dla infrastruktury sportowej, o której mowa w § 7 uchwały, do odrębnej uchwały (która nigdy nie została uchwalona) jest zgodne z zasadami techniki prawodawczej, w tym § 119 ust. 2 w zw. z § 143 Rozporządzenia, podczas gdy Rada Gminy nie może regulować materii objętej jednym upoważnieniem ustawowym w kilku odrębnych uchwałach - wykładnia językowa art. 7 ust. 3 ustawy prowadzi do wniosku, iż Rada Gminy zobligowana jest przyjąć określoną materię w jednym akcie prawa miejscowego. Potwierdzają to również zasady techniki prawodawczej oraz wykładnia funkcjonalna Konstytucji RP, w szczególności § 119 ust. 2 Rozporządzenia w sprawie zasad techniki prawodawczej nie może znaleźć zastosowania, gdyż upoważnienie ustawowe wynikające z art. 7 ust. 3 ustawy nie przewiduje kilku odrębnych od siebie spraw podlegających regulacji wykonawczej, a w konsekwencji - Rada Miejska w R. nie miała prawa wyłączyć zastosowania uchwały do pomocy operacyjnej dla infrastruktury sportowej i poddać tej regulacji odrębnej uchwale Rady Miejskiej, zgodnie z § 7 uchwały, a Sąd pierwszej instancji miał obowiązek stwierdzić nieważność § 7 w całości. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 20b i art. 20c u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi oraz przyjęcie, że ukształtowanie zakresu zwolnienia z podatku od nieruchomości jako pomocy de minimis jest dopuszczalne, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 20c ustawy prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe ukształtowanie pomocy w ramach ww. zwolnienia, jako pomocy de minimis, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić skargę. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (dalej: "GBER") w zw. z art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: "TFUE") w zw. z art. 1-5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2023/2831 z dnia 13 grudnia 2023 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w zw. z art. 20b u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi przyjmując, że wprowadzenie zwolnienia z podatku od nieruchomości dla nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności sportowej, która może zostać zakwalifikowana jako pomoc operacyjna dla infrastruktury sportowej zgodnie z art. 55 GBER może być ukształtowane wyłącznie w reżimie pomocy de minimis, z jednoczesnym wyłączeniem zastosowania art. 55 GBER podczas gdy Rada Gminy ma obowiązek w pierwszej kolejności stosować przepisy o wyłączeniach grupowych lub dopuszczonych programach pomocowych, bowiem przepisy o pomocy de minimis mają charakter wyjątkowy i subsydiarny. Jeżeli Gmina wprowadza pomoc, która mieści się w dyspozycji przepisów GBER, to pomoc powinna być w całości ukształtowana zgodnie z przepisami GBER. Na skutek przyjęcia limitów pomocy właściwych dla pomocy de minimis, uchwała jest niezgodna z GBER, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić skargę. 4. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 32 Konstytucji RP i art. 107 ust. 1 TFUE poprzez ich błędne zastosowanie i oddalenie skargi przyjmując, że zaskarżona uchwała nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji w zakresie zasady równego dostępu do pomocy publicznej, podczas gdy: a. Organ dopuścił do ukształtowania zaskarżonej uchwały w taki sposób, iż ma ona charakter dyskryminacyjny w stosunku do jednego podmiotu działającego na terenie Gminy Miasta R. tj. skarżącej spółki i nie jest oparta o kryteria o charakterze obiektywnym i uzasadnionym, w konsekwencji czego wprowadza istotną nierówność podmiotów prowadzących działalność sportową na terytorium gminy Miasta R., w zakresie możliwości korzystania z pomocy publicznej; b. Organ intencjonalnie ukształtował zaskarżoną uchwałę w taki sposób, aby indywidualnie wykluczała ona spółkę z zakresu zwolnień podatkowych dla nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności sportowej, pod pozorem kryteriów o charakterze przedmiotowym, co narusza zasadę zaufania jednostki do organów stanowiących prawo, A w konsekwencji czego Sąd pierwszej instancji powinien był skargę uwzględnić. 5. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez oddalenie skargi i uznanie, że zaskarżona uchwała nie narusza wiążącej Radę Miejską w R. oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 542/23 i wyroku NSA z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1577/23 w sprawie zainicjowanej przez skarżącą, a dotyczącej poprzedniej uchwały w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy: a. organ był związany oceną prawną zaprezentowaną w ww. wyrokach, z uwagi na fakt, iż uchwała dotyczy tej samej normowanej materii, co przedmiot oceny sądów administracyjnych w 2023 i 2024 r.; b. przepis art. 170 p.p.s.a. musi być wykładany funkcjonalnie i obejmować swoim zakresem stosowania również te sytuacje, gdy organ władzy publicznej podejmuje działania zmierzające do obejścia związania wyrokiem sądu administracyjnego; c. Rada Miejska w R. przyjęła zaskarżoną uchwałę o takiej samej normatywnej treści jak zakwestionowana wcześniej w prawomocnych orzeczeniach przez sądy administracyjne, a jedynie wyłączyła "materię sporną" - zakwestionowaną przez sądy - do "odrębnej uchwały", które nie została nigdy uchwalona; d. Przyjęcie, że ww. działanie Rady Miejskiej nie narusza zasady związania orzeczeniem sądu administracyjnego powoduje, że prawo do zaskarżenia aktu prawa miejscowego jest nieefektywnym i nieskutecznym środkiem ochrony prawnej, co jest niezgodne z wiążącymi Polskę aktami prawa międzynarodowego i unijnego; - co obligowało Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia skargi. 6. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi oraz uznanie, że zaskarżona uchwała ukształtowała kryteria zwolnienia wyłącznie o cechy przedmiotowe, podczas gdy zaskarżona uchwała ukształtowała zakres zwolnienia z podatku od nieruchomości według kryteriów podmiotowo-przedmiotowych, co stanowi wykroczenie poza dopuszczalne granice delegacji ustawowej określonej w art. 7 ust. 3 u.p.o.l., a co obligowało Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia skargi. 7. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 134 w zw. z § 141 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad Techniki Prawodawczej i art. 2 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi oraz uznanie, że brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie świadczy o jej wadliwości i niezgodności z prawem, podczas gdy faktyczny brak sporządzenia merytorycznego uzasadnienia uchwały w zakresie zmian, które zostały wprowadzone w stosunku do dotychczasowego stanu prawnego w zakresie zwolnień z podatku od nieruchomości w Gminie R., a w szczególności brak sporządzenia uzasadnienia wprowadzenia § 2 uchwały, uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu stanowiącego, celów i względów leżących u podstaw zwolnienia, a w konsekwencji zdekodowania zakresu normowania omawianej uchwały, co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania aktu prawa miejscowego, a co obligowało Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia skargi. 8. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi oraz uznanie, że wylistowanie w zaskarżonej uchwale konkretnych rodzajów obiektów sportowych podlegających zwolnieniu z podatku od nieruchomości, wykluczając zarazem obiekty basenowe, nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego i zasady równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji, podczas gdy: a. Organ ukształtował uchwałę w taki sposób, iż ma ona charakter dyskryminacyjny w stosunku do jednego podmiotu działającego na terenie Gminy Miasta R. tj. skarżącej spółki i nie jest oparta o kryteria o charakterze obiektywnym, uzasadnionym i zasadnym, w konsekwencji czego wprowadza istotną nierówność podmiotów prowadzących działalność sportową na terytorium gminy Miasta R.; b. Organ naruszył utrwaloną i ustaloną między Gminą Miasta R. a spółką praktykę dotyczącą wsparcia Gminy w zakresie zwolnienia spółki z podatku od nieruchomości w sposób nagły i bez uzasadnionych powodów, co stanowi naruszenie zasady zaufania jednostki do organów władzy publicznej i ochrony interesów w toku, wynikających z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) - a co obligowało Sąd pierwszej instancji do uwzględnienia skargi. 9. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 ust. 1 TFUE poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi oraz uznanie, że zaskarżona uchwała jest zgodna z przepisami o pomocy publicznej, podczas gdy zaskarżona uchwała stanowi instrument pomocy publicznej, który grozi zakłóceniem konkurencji bowiem sprzyja niektórym tylko przedsiębiorstwom działającym na tym samym rynku lokalnym w mieście R., w zakresie wspólnej działalności odnoszącej się do kultury fizycznej i sportu, z naruszeniem zasady równego dostępu do pomocy publicznej. 10. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej poprzez oddalenie zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych z dokumentów i innych źródeł dowodowych ujętych w skardze, uznając, że są niedopuszczalne lub niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy: a. Przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów miało istotne znaczenie dla zdekodowania stanu faktycznego, który stanowić mógłby podstawę oceny zgodności uchwały z zasadą dobrej legislacji i zaufania jednostki do państwa (art. 2 Konstytucji RP) oraz intencjonalnego nierównego traktowania skarżącej przez organ (art. 32 Konstytucji RP), w tym wykazania rzeczywistej, dyskryminacyjnej intencji uchwałodawcy oraz instrumentalnego traktowania procedury legislacyjnej; b. Postępowanie sądowoadministracyjne jest jedyną prawnie dopuszczalną ścieżką wzruszenia aktu prawa miejscowego i skarżąca nie powinna być limitowana w możliwości przeprowadzania postępowania dowodowego, zmierzającego do wykazania faktów mających wpływ na ocenę legalności aktu prawnego; c. Przyjęcie poglądu Sądu pierwszej instancji za prawidłowy prowadziłoby do uznania, że skarżącej nie przysługuje skuteczny środek ochrony prawnej, co stanowiłoby naruszenie obowiązujących przepisów prawa międzynarodowego i unijnego; d. zakres zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. jest nieadekwatny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego i ograniczenie dopuszczalnych źródeł dowodowych w takim postępowaniu prowadziłoby do uznania, że skarżącej nie przysługuje skuteczny środek ochrony prawnej, co stanowiłoby naruszenie obowiązujących przepisów prawa międzynarodowego i unijnego. 11. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 147 § 1 i art. 170 p.p.s.a., przez niewłaściwe zastosowanie środka nadzoru polegające na stwierdzeniu nieważności jedynie fragmentu § 7 uchwały (słów: "wprowadzonego odrębną uchwałą"), zamiast stwierdzenia nieważności całego przepisu, co doprowadziło do wytworzenia normy prawnej o treści: "Niniejsza uchwała nie dotyczy pomocy operacyjnej na infrastrukturę sportową [...]", a tym samym do definitywnego i bezprawnego wykluczenia pomocy wynikającej z GBER, pogarszając sytuację prawną skarżącej w sposób sprzeczny z celem kontroli sądowoadministracyjnej. Takie rozstrzygnięcie nadzorcze stanowi również naruszenie oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 542/23 i wyroku NSA z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1577/23 w sprawie zainicjowanej przez skarżącą, a dotyczącej poprzedniej uchwały w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości. Skarżącej przysługuje gravamen w zaskarżeniu rozstrzygnięcia z pkt 1 wyroku albowiem w istocie pogarsza on jej sytuację prawną - aktualnie Rada Miejska w R. w ogóle nie musi poczuwać się zobligowaną do wydania kolejnej uchwały, którą sama przewidywała, a która miała dotyczyć - w jej zamyśle - postulowanemu przez skarżącą rozwiązaniu. Zważając na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia 28 listopada 2024 r., nr X/87/2024 w zakresie § 2, § 3 ust. 2, § 3 ust. 3 i 4, § 6 i § 7; 2. ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku; 3. na podstawie art. 191 p.p.s.a. rozpoznanie postanowienia WSA w Gdańsku z 9 grudnia 2025 r. o oddaleniu złożonych przez skarżącą wniosków dowodowych i zmianę tego postanowienia poprzez dopuszczenie wszystkich zawnioskowanych przez skarżącą dowodów; 4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz oświadczył, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości; 2. pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, wskazanych w petitum skargi z uwagi na fakt, iż powyższe nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, która ma charakter kontroli legalności aktu prawa miejscowego, nie zaś rozpatrzenia indywidualnej sprawy administracyjnej, a postanowienie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie było prawidłowe; 3. zasadzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarządzeniem z 13 kwietnia 2026 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 7 ust. 3 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. W przywołanym przepisie rada gminy uzyskała kompetencję do wprowadzenia zwolnień z podatku od nieruchomości. Zwolnienia te muszą mieć wyłącznie charakter przedmiotowy oraz nie mogą dotyczyć tych przedmiotów, które sam ustawodawca zwolnił w przepisie art. 7 ust. 1 u.p.o.l., a także tych, które zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Jak wskazuje się w orzecznictwie, zwolnienie określone w art. 7 ust. 3 u.p.o.l. może dotyczyć wyłącznie przedmiotu, a więc nieruchomości wykorzystywanych do różnego rodzajów działalności. Przy czym, co istotne, przedmiot ten winien być tak określony, żeby nie była możliwa identyfikacja konkretnego podatnika, a więc cechy przedmiotu muszą zostać tak w przepisie określone, żeby dotyczyły potencjalnie (hipotetycznie) nieoznaczonego indywidualnego podatnika. Jest to o tyle trudne, że zwolnienie w każdym przypadku będzie w ostatecznym rozrachunku dotyczyło określonego podmiotu, a to z tej przyczyny, że konstrukcja podatku obejmuje zarówno przedmiot, jak i podmiot podlegający opodatkowaniu. W konsekwencji, nie ma też zwolnienia przedmiotowego, którego nie można przypisać określonemu podmiotowi. Nie ma jednak wątpliwości, że uchwała nie może formułować zwolnienia nawet w sposób podmiotowo-przedmiotowy (por. wyroki NSA: z 19 października 2016 r., II FSK 1307/16; z 13 marca 2019 r., II FSK 1650/17). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że rada może wprowadzać zwolnienia określonych przedmiotów opodatkowania, takich jak np. budynek, grunt, budowla, lokal. Jeżeli zwolnienie dotyczy tak określonego przedmiotu, to dalsze jego sprecyzowanie przez wskazanie określonych cech tego przedmiotu, np. przez kogo jest wykorzystywany lub jakim celom służy, nie zmienia jego zasadniczego charakteru. Jest to zwolnienie przedmiotowe. Każde zwolnienie przedmiotu odnosi się do konkretnych podatników, którzy z niego korzystają. To nie osoba podatnika decyduje jednak o zwolnieniu, ale przede wszystkim rodzaj przedmiotu opodatkowania (por. R. Dowgier, L. Etel [w:] G. Liszewski, B. Pahl, R. Dowgier, L. Etel, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, wyd. II, Gdańsk 2025, art. 7). W § 1 pkt 5 kwestionowanej uchwały wskazano, że zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub części zajęte na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację ruchową. Z § 2 uchwały wynika, że zwolnieniu podlegają następujące obiekty sportowe, zajęte na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej, o których mowa w § 1 pkt 5: stadiony (pkt 1), boiska (pkt 2), hale sportowe (pkt 3), lodowiska sztuczne (pkt 4), infrastruktura towarzysząca obiektom wymienionym w pkt 1-4 typu: szatnie, zaplecze sanitarno-higieniczne, trybuny, z wyjątkiem zajętej na prowadzenie działalności handlowej i gastronomicznej (pkt 5). Analizowane zwolnienie odnosi się zatem do gruntów, budynków, budowli lub ich części wykorzystywanych na określone cele tj. zajętych na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej i obejmuje rodzaje obiektów sportowych wymienione § 2 uchwały. Zwolnienie odnosi się zatem do obiektów sportowych, charakteryzuje jakie obiekty podlegają zwolnieniu, jednocześnie w żaden sposób nie określa właścicieli tych obiektów. Zawarcie katalogu, w którym wymienione jakie obiekty sportowe mogą korzystać z przedmiotowego zwolnienia, oznacza jedynie, że intencją uchwałodawcy nie było zwolnienie z podatku od nieruchomości wszystkich obiektów sportowych, czy rekreacyjnych, lecz tylko tych, które wymieniono w § 2 uchwały. Powołane przepisy uchwały nie zawierają zatem ograniczeń podmiotowych w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Każdy podmiot będący podatnikiem podatku od nieruchomości, spełniający warunki określone w uchwale, w przypadku wymienionych w uchwale obiektów zajętych na prowadzenie zadań z zakresu kultury fizycznej realizowanych przez sport i rekreację uprawniony jest do przedmiotowego zwolnienia. Wprowadzone w opisywanej uchwale zwolnienie nie zostało w żaden sposób odniesione do cech lub właściwości podmiotu. Zwolnienie to zostało wprowadzone wyłącznie w oparciu o kryteria przedmiotowe, dotyczące przeznaczenia i wykorzystania nieruchomości. Z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP (pkt 6). W rezultacie nie są również zasadne zarzuty naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 32 Konstytucji RP i art. 107 ust. 1 TFUE (pkt 4) oraz art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 i 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (pkt 8). Wskazane zarzuty spółka oparła w istocie na twierdzeniu, że wprowadzone zwolnienie podatkowe nosi cechy zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego i przez sposób jego ukształtowania prowadzi do dyskryminacji skarżącej. Odnosząc się do tych twierdzeń należy wskazać, że pewne zróżnicowanie podmiotów posiadających nawet te same cechy jest dopuszczalne na gruncie zasady równości, jeżeli jest to zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej, a także innymi zasadami konstytucyjnymi. Korygujący charakter reguły wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP polega na tym, że może ona uzasadniać odstępstwo od wyrażonej w jej art. 32 zasady równego traktowania. W sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, mamy do czynienia ze zwolnieniem podatkowym o charakterze przedmiotowym, które w świetle art. 217 Konstytucji RP jest dopuszczalne, to nie ma konieczności rozstrzygania, czy doszło do dyskryminacji podmiotów o określonych cechach lub podmiotów, które warunków zwolnienia nie spełniają. Zwolnienie, jak powyżej uznano, dotyczy bowiem określonych przedmiotów, a nie podmiotów. Dopiero sformułowanie w uchwale zwalniającej z podatku od nieruchomości kryterium dotyczącego określonych podmiotów, stanowiłoby naruszenie wymienionych zasad. W okolicznościach badanej sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że Rada Miejska, tak wytyczone granice władztwa podatkowego przekroczyła. Organ ten podejmując uchwałę skorzystał z przyznanej jemu ustawowo kompetencji do wprowadzenia innych zwolnień przedmiotowych. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 20b i art. 20c u.p.o.l. (pkt 2). Zgodnie z art. 20b u.p.o.l. w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4, art. 7 ust. 3, art. 10 ust. 2, art. 12 ust. 4 oraz art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy publicznej, uchwała ta powinna być podjęta z uwzględnieniem przepisów dotyczących pomocy publicznej. Według art. 20c u.p.o.l. w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 2-4, w art. 10 ust. 2 oraz w art. 19 pkt 1 i 3, jeżeli uchwała rady gminy przewiduje udzielanie pomocy publicznej, pomoc ta jest udzielana jako pomoc de minimis. Przepis art. 20b u.p.o.l. wprowadza wymóg uwzględnienia przepisów dotyczących pomocy publicznej przy podejmowaniu uchwał przez organy stanowiące. Biorąc pod uwagę treść art. 20c u.p.o.l. uchwały dotyczące stawek podejmowane na podstawie art. 5 ust. 2-4, art. 10 ust. 2 oraz art. 19 pkt 1 u.p.o.l., a także uchwały w sprawie zwolnień z opłat lokalnych mogą przewidywać jedynie pomoc publiczną udzielaną w formule de minimis. Natomiast uchwały dotyczące zwolnień w podatku od nieruchomości oraz od środków transportowych mogą przewidywać pomoc de minimis, jak też inne rodzaje pomocy publicznej. Przepis ten, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, nie daje podstaw do stwierdzenia, że pomoc udzielana stosownie do art. 7 ust. 3 u.p.o.l. nie może być udzielana jako pomoc de minimis, powinna jednak uwzględniać przepisy dotyczące pomocy publicznej. Trzeba zauważyć, że w przywołanym wyroku WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r., sygn. I SA/Gd 542/23, a następnie w wyroku NSA z 23 kwietnia 2024 r., sygn. III FSK 1577/23, nie zakwestionowano co do zasady możliwości ukształtowania na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. zwolnienia z podatku od nieruchomości jako pomocy de minimis. WSA stwierdził jedynie nieważność określonych przepisów uchwały odnoszących się do pomocy de minimis w zakresie w jakim dotyczyły one podmiotu będącego przedsiębiorcą, któremu przysługiwało zwolnienie i jednocześnie spełniającego warunki określone w art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Powyższe oznacza, że jeżeli ulga w zakresie zwolnienia z podatku od nieruchomości stanowi rodzaj dozwolonej pomocy publicznej, to uwzględniając treść art. 20b u.p.o.l. nie można do niej stosować przepisów dotyczących pomocy de minimis, w sytuacji gdy adresat spełnia przesłanki wynikające z regulacji dotyczących wyłączeń grupowych. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w zw. z art. 107 i 108 TFUE w zw. z art. 1-5 rozporządzenia Komisji (UE) 2023/2831 w zw. z art. 20b u.p.o.l. (pkt 3) oraz art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 ust. 1 TFUE (pkt 9). Jak już powyżej wskazano, kwestia możliwości udzielania pomocy na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l. jako pomocy de minimis była przedmiotem oceny w wyrokach zapadłych w sprawie ze skargi skarżącej na poprzednią uchwałę Rady Miejskiej w R. z 25 października 2017 r. w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości. WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r., I SA/Gd 542/23 stwierdził nieważność zapisów uchwały, w zakresie w jakim wymienione paragrafy odnoszą się do podmiotu będącego przedsiębiorcą, któremu przysługuje zwolnienie na podstawie § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały i jednocześnie spełniającemu warunki określone w art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że art. 55 ust. 1 wyraźnie wskazuje, że opisany w tym przepisie rodzaj działalności gospodarczej wykonywany przez przedsiębiorcę jest zgodny z rynkiem wewnętrznym. W konsekwencji, jeśli przedsiębiorca w swojej działalności rekreacyjnej i sportowej spełnia wymogi z art. 55 ww. rozporządzenia, to pomoc skierowana do tej infrastruktury uznana powinna być za taką, która jest spójna z rynkiem wewnętrznym. W świetle powyższego środki pomocy na infrastrukturę sportową i rekreacyjną w zakresie, w jakim stanowią pomoc państwa, powinny być objęte wyłączeniem grupowym, jeśli spełniają warunki określone w ww. rozporządzeniu. Przewidziane zwolnienie nie może być zatem uznane za pomoc de minimis, skoro zostało objęte wyłączeniem. Ww. rozporządzenie odnosi się bowiem do wyłączeń grupowych, zgodnych z rynkiem wewnętrznym. W sytuacji, gdy przedsiębiorca nie spełnia wskazanych w tym przepisie warunków, to nie można uznać, że jego działalność jest spójna z rynkiem wewnętrznym. Sąd uznał, że w powyższym kontekście zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, albowiem odnosi się do wszystkich przedsiębiorców niezależnie od tego, czy w świetle przesłanek wskazanych w art. 55 ww. rozporządzenia, ich działalność kwalifikuje się jako zgodna z rynkiem wewnętrznym. Powyższe stanowisko znalazło akceptację Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 23 kwietnia 2024 r. oddalił skargę kasacyjną organu. NSA wskazał, że stosowanie formuły de minimis jest nieusprawiedliwione, co wynika z wymogu art. 20b u.p.o.l., w sytuacji gdy dana pomoc jest uznana za zgodną z art. 107 ust. 3 Traktatu. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, w art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 przewidziano szereg warunków, które winny być spełnione, aby uznać, że pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, m.in. dotyczących przedziału czasowego wykorzystania infrastruktury sportowej przez użytkowników uprawiających sport zawodowo lub amatorsko (ust. 2), zasad jej udostępniania (ust. 3), czy zakresu pomocy w odniesieniu do różnicy między kosztami kwalifikowalnymi, a zyskiem operacyjnym z inwestycji (ust. 10). Z tych względów nie tylko przedmiot pomocy obejmujący infrastrukturę sportową i rekreacyjną, ale również spełnienie pozostałych warunków wymienionych w art. 55 oraz w rozdziale I rozporządzenia Komisji decyduje o tym, czy tego rodzaju pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu. Zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 pomoc na infrastrukturę sportową i wielofunkcyjną infrastrukturę rekreacyjną jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeżeli spełnione zostały warunki ustanowione ww. artykule i w rozdziale I. Natomiast w sytuacji gdy nie zostały spełnione warunki ustanowione w artykule 55 i w rozdziale I rozporządzenia, działalność przedsiębiorców związana z infrastrukturą sportową nie kwalifikuje się jako zgodna z rynkiem wewnętrznym i nie jest objęta wyłączeniem, o którym mowa w art. 55 ust. 1 rozporządzenia. W związku z tym wyłączenie w § 7 zaskarżonej uchwały z zakresu zwolnienia objętego uchwałą (stanowiącego pomoc de minimis) zwolnienia stanowiącego pomoc operacyjną na infrastrukturę sportową, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, uwzględnienia przepisy dotyczące pomocy publicznej, zgodnie z treścią art. 20b u.p.o.l. Wprowadzając zwolnienie z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla obiektów infrastruktury sportowej z jednoczesnym wyłączeniem regulacją zaskarżonej uchwały pomocy operacyjnej dla infrastruktury sportowej, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) organ nie naruszył zatem art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w zw. z art. 107 i 108 Traktatu. W podjętej uchwale organ uwzględnił stanowisko przedstawione w powołanych powyżej wyrokach. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (pkt 5). Zarzut ten koncentruje się na twierdzeniu, że zaskarżona uchwała nie uwzględnia oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Gdańsku z 5 września 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 542/23 i wyroku NSA z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1577/23. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie wskazuje się, że istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak co do zasady tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (por. wyrok SN z 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, LEX nr 51062). Sąd nie jest związany zarówno ustaleniami faktycznymi poczynionymi w innej sprawie, jak i poglądami prawnymi wyrażonymi w uzasadnieniu zapadłego w niej wyroku. Przedmiotem prawomocności materialnej jest bowiem ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły (por. wyrok SN z 18 czerwca 2024 r., II CSKP 435/23, LEX nr 3727697). Ponownie należy wskazać, że w orzeczeniu z 5 września 2023 r. stwierdzono nieważność poprzedniej uchwały Rady Miejskiej w R. z dnia 25 października 2017 r., nr XXXVI/364/2017 w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości w § 5, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 w takim zakresie, w jakim ww. §§ odnoszą się do podmiotu będącego przedsiębiorcą, któremu przysługuje zwolnienie na podstawie § 1 ust. 2 przedmiotowej uchwały i jednocześnie spełniającemu warunki określone w art. 55 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 oraz oddalono skargę w pozostałym zakresie. W wyroku z 23 kwietnia 2024 r. NSA oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną o powyższego orzeczenia. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie wykazano, że Rada Miejska w R. podejmując kolejną uchwałę z 28 listopada 2024 r., nr X/87/2024 w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości nie uwzględniła treści wskazanych rozstrzygnięć sądowych. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z § 119 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 94 i art. 217 Konstytucji RP (pkt 1). Zgodnie z § 119 ust. 1 ww. rozporządzenia na podstawie jednego upoważnienia ustawowego wydaje się jedno rozporządzenie, które wyczerpująco reguluje sprawy przekazane do unormowania w tym upoważnieniu. Stosownie do ust. 2, jeżeli jedno upoważnienie ustawowe przekazuje do uregulowania różne sprawy, które dają się tematycznie wyodrębnić tak, że ich zakresy są rozłączne, można wydać na podstawie takiego upoważnienia więcej niż jedno rozporządzenie. Regulacje te znajdują zastosowanie w stosunku do projektów aktów prawa miejscowego (§ 143 ww. rozporządzenia). W świetle przywołanych zapisów organ wskazany w upoważnieniu powinien co do zasady zrealizować nałożony na niego obowiązek wydania aktu wykonawczego w sposób wyczerpujący. Możliwość odstąpienia od zasady kompleksowości dotyczy sytuacji, w której dane upoważnienie przekazuje do uregulowania różne sprawy, które dają się tematycznie wyodrębnić tak, że ich zakresy są rozłączne. Naruszenie obowiązku wyczerpującego uregulowania w akcie prawa miejscowego spraw przekazanych w upoważnieniu do uregulowania traktuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych jako nieistotne naruszenie prawa, uznając, że brak danej regulacji może być w każdej sytuacji uzupełniony kolejnym aktem (por. uchwała NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 2/04; wyrok NSA z 13 grudnia 2005 r., II OSK 325/05; wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2005 r., I OSK 797/05). W § 7 zaskarżonej uchwały stwierdzono, że niniejsza uchwala nie ma zastosowania do zwolnienia z podatku od nieruchomości wprowadzonego odrębną uchwalą jako pomoc operacyjna na infrastrukturę sportową, do której zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo wyłączenie zastosowania uchwały do pomocy operacyjnej na infrastrukturę sportową, do której mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, jako inną kategorię zwolnienia, kwalifikowaną jako zgodną z rynkiem wewnętrznym w celu poddania tej regulacji odrębnej uchwale Rady Miejskiej stanowi częściową realizację upoważnienia. Nie ma uzasadnionych podstaw, by zwolnienie stanowiące pomoc operacyjną na infrastrukturę sportową traktować jako odrębną sprawę w rozumieniu § 119 ust. 2 ww. rozporządzenia. Uchybienie to stanowi jednak wadę nieistotną, skutki takiego zaniechania mogą bowiem zostać zniesione przez wydanie dodatkowej uchwały mającej niejako uzupełniający charakter. Wskazane naruszenie zasad techniki prawodawczej samodzielnie nie daje zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Nie pozwala na uznanie zasadności skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 134 w zw. z § 141 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" i art. 2 Konstytucji RP (pkt 7). Wyjaśnienia wymaga, że to stosownie do § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. W myśl § 131 ww. rozporządzenia, do projektu rozporządzenia dołącza się uzasadnienie. W orzecznictwie wskazuje się, że przepis § 131 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi wzorzec poprawnej legislacji (procesu legislacyjnego), który należy rozumieć jako powinność organu samorządu. Niedochowanie tej powinności nie może jednak bezwzględnie skutkować stwierdzeniem nieważności aktu. Akt prawa miejscowego wydany z naruszeniem Zasad techniki prawodawczej "będzie aktem wadliwym, ale ważnym". Dopiero ustalenie, że naruszenie wymagań określonych w zasadach techniki prawodawczej przy wydaniu zaskarżonej uchwały (tj. brak uzasadnienia do jej projektu lub do uchwały) jest na tyle poważne, że uzasadnia zarzut naruszenia nakazu przestrzegania przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji (wynikającej z art. 2 Konstytucji RP i zasady demokratycznego państwa prawnego), mogłoby prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jako wydanej z naruszeniem prawa (por. wyrok NSA z 24 lipca 2020 r., I FSK 3202/19). Niezależnie od błędnego wskazania podstawy prawnej zarzutu, skarżący nie wykazał, że kontrolowana uchwała została uchwalona bez odniesienia do właściwych kryteriów ustawowych (art. 7 ust. 3 u.p.o.l.). Sam zarzut skarżącej oparty na braku uzasadnienia przedmiotowej uchwały w zakresie wprowadzenia § 2 nie daje podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (pkt 10). Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Regulacja ta wykluczała zatem możliwość przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z zapisu audio-video z sesji Rady Miejskiej. Przekonuje również przedstawione przez Sąd uzasadnienie odmowy przeprowadzenia postępowania dowodowego z dokumentów w postaci: porozumienia z 27 kwietnia 2007 r., notatki służbowej z 15 maja 2025 r. wymienionych wydruków, decyzji z 15 maja 2025 r., odwołania strony i pisma procesowego z 31 lipca 2025 r. Niniejsza sprawa dotyczy bowiem oceny legalności aktu prawa miejscowego, jako aktu powszechnie obowiązującego, który ma charakter generalny, a nie indywidualnej sprawy administracyjnej skarżącej. Bezzasadny jest również wniosek o przeprowadzanie dowodu z dostępnych sądowi wyroków sądów administracyjnych, czy aktów prawa miejscowego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 147 § 1 i art. 170 p.p.s.a. (pkt 11). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 7 w zakresie słów: "wprowadzonego odrębną uchwałą". Wskazany zapis, sformułowany w czasie dokonanym, odnoszący się do zwolnienia z podatku od nieruchomości jako pomoc operacyjna na infrastrukturę sportową, do której zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 r.(...) był niezgodny ze stanem rzeczywistym, bowiem uchwała w tym przedmiocie nie została uchwalona, czy wprowadzona jak sformułowano w treści tego przepisu. Okoliczności tej skarżąca nie podważyła, tym samym nie zakwestionowała skutecznie podjętego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Krzysztof Winiarski sędzia NSA Tomasz Kolanowski