III FSK 343/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 630/25 w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 grudnia 2024 r. nr 1401-IEW2.4120.26.2024.3.MR w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 18 września 2025 r. o sygn. akt III SA/Wa 630/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. W. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej: "Organ") z 30 grudnia 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną w całości Skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata). Jednocześnie w skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 193 p.p.s.a. W zakreślonym ustawowo terminie Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wymaga wskazania, że postanowieniem z 14 maja 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego w tej sprawie wyroku, rozpoznając wniosek analogiczny w swej treści do obecnie analizowanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji nie został uzasadniony. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, które dotyczyłyby okoliczności istotnych dla rozpatrzenia wniosku. Ponadto Sąd podkreślił, że nie przedłożono zeznań podatkowych, wyciągów z rachunków bankowych, umów których Skarżący jest stroną, ani nie wskazano nawet, aby Skarżący pozostawał zadłużony, co mogłoby świadczyć o jego trudnej sytuacji materialnej. W związku z tym Sąd pierwszej instancji z treści wniosku nie był w stanie wywnioskować, na czym miałoby polegać zaistnienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji to strona skarżąca jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i załączenia materiałów pozwalających Sądowi zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 p.p.s.a. W treści skargi kasacyjnej nie znajduje się bezpośrednio sformułowane uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący tylko lakonicznie wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, iż pozostali działacze spółki działali na jej szkodę i wprost wytransferowali poza wiedzą i wolą Skarżącego znaczne środki finansowe ze spółki. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do odstąpienia na etapie postępowania kasacyjnego od oceny wyrażonej wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Podobnie jak w złożonym wcześniej wniosku, nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych o sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem Skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast, nieprzedstawienie rzeczywistego obrazu, konkretnego niebezpieczeństwa znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków dla strony, skutkuje uznaniem, że Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.