III FZ 300/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2026 r. sygn. akt I SA/Gl 1103/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 czerwca 2025 r. nr 2401-1EW3.4120.6.2025.3 UNP: 2401-25-128387 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 20 kwietnia 2026 r. I SA/Gl 1103/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A. C. (dalej: "skarżąca", "strona") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 24 czerwca 2025 r., w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia podano art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."). 2. W uzasadnieniu wskazanego wcześniej postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 6 marca 2026 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 24 września 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka polecona adresowana do skarżącej, zawierająca to wezwanie została doręczona 20 marca 2026 r. Należny wpis nie został uiszczony, co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi (pełny tekst zaskarżonego orzeczenia oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3. Pismem z 4 maja 2026 r. skarżąca złożyła zażalenie, w którym zakwestionowała zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę, od której nie został uiszczony wpis. Z tego względu, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 24 września 2025 r., została ona wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżąca złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Po zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy postanowieniem z 29 stycznia 2026 r., I SPP/Gl 250/25, starszy referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z 6 marca 2026 r. została więc wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 24 września 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z akt sprawy wynika, że wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej 20 marca 2026 r. Pomimo wezwania, kwota wpisu nie wpłynęła na rachunek sądu w wyznaczonym terminie. W konsekwencji prawidłowo sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. W złożonym zażaleniu nie wskazano żadnego zarzutu naruszenia przepisów prawa, a samo niezadowolenie strony skarżącej z wyniku sprawy, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu zażalenia, sprowadzająca się do przedstawienia okoliczności dotyczących ciężkiej sytuacji materialnej skarżącej, nie może odnieść zamierzonego skutku w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie jest postanowienie o odrzuceniu skargi strony, nie zaś kwestia zasadności przyznania jej prawa pomocy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.