III FZ 322/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2026 r. sygn. akt I SA/Kr 486/25 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 maja 2025 r. znak 1201-IEW-1[1].4120.7.2025.11 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich p o s t a n a w i a oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 marca 2026 r., sygn. akt I SA/Kr 486/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie W. W. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 16 maja 2025 r., znak 1201-IEW-1[1].4120.7.2025.11 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Sąd pierwszej instancji orzekł, że skarżący nie uiścił - mimo wezwania - należnego wpisu od zażalenia w wyznaczonym terminie (tj. do 3 lutego 2026 r.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podał art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z póżn zm - dalej: p.p.s.a). Na powyższe postanowienie, skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - złożył zażalenie z 8 kwietnia 2026 r. Wniósł w nim o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 220 § 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie zażalenia, mimo braku podstaw dla wydania takiego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem wszczynającym postępowanie jest między innymi zażalenie (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek zażalenia, od którego nie zostanie uiszczony wpis. W tym przypadku wzywa się wnoszącego zażalenie, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu zażalenie podlega odrzuceniu. W tej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 stycznia 2026 r. wezwano skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika, do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia zażalenia. Odpis zarządzenia przesłany został na adres pełnomocnika skarżącego i doręczony 27 stycznia 2026 r. (k. 77 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy, w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od zażalenia. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił wniesione zażalenie na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Należy zauważyć, że autor zażalenia poprzestał na samym powołaniu art. 220 § 3 p.p.s.a., nie przedstawiając jakiejkolwiek argumentacji wskazującej, na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu ani nie kwestionując ustalonej w sprawie okoliczności nieuiszczenia wpisu. Tymczasem z akt sprawy nie wynikają żadne okoliczności wyłączające obowiązek uiszczenia opłaty lub podważające prawidłowość wezwania do jej wniesienia. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że odrzucenie zażalenia nastąpiło z naruszeniem art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.