III OZ 326/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Po 265/25 w sprawie ze skargi L.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił L.K. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 16 stycznia 2025 r. w przedmiocie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu zaskarżoną decyzją z 16 stycznia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z 15 marca 2024 r. wymierzającą skarżącemu opłatę podwyższoną w kwocie 120.963,00 zł za magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania odpadów za 2022 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję z 16 stycznia 2025 r., a następnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie, skarżący wskazał, że nie jest w stanie jednorazowo uiścić kwoty opłaty podwyższonej. Z kolei przymusowa egzekucja spowoduje zajęcie rachunków bankowych, a w konsekwencji brak możliwości bieżącego regulowania należności kontrahentów, ale także brak możliwości wypłat dla pracownika. Brak wstrzymania wykonalności "tak ogromnej kary pieniężnej" może w przeciągu kilku najbliższych miesięcy prowadzić do upadłości skarżącego. Środki finansowe skarżącego znajdują się w całości na rachunku bankowym. Łączna suma aktywów w styczniu 2025 r. oscylowała między kwotą 2.453,83 zł a 26.512,83 zł. Są to wyłącznie środki obrotowe, jakimi skarżący dysponuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że skarżący w sposób niewystarczający uprawdopodobnił wniosek. Skarżący prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, co oznacza że ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem. Natomiast argumentacja skarżącego ogranicza się wyłącznie do kwestii środków finansowych, jakimi dysponuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ponadto skarżący w istocie pomija kwestię posiadanych środków trwałych oraz posiadany majątek, niewykorzystywany do prowadzenia działalności. Analiza dokumentów przedłożonych przez skarżącego wskazuje, że jego aktywność nie ogranicza się wyłącznie do tej działalności gospodarczej, lecz związana jest również z gospodarstwem rolnym. Ponadto, skarżący wskazuje, że jego środki finansowe znajdują się w całości na jednym rachunku bankowym, natomiast skarżący posiada jeszcze co najmniej dwa rachunki, w tym jeden będący współwłasnością żony skarżącego. Zdaniem Sądu I instancji, skarżący przedstawił jedynie "wycinek" swojej sytuacji finansowej, co uniemożliwia ocenę wystąpienia przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący nie ma możliwości pozyskania środków pieniężnych na uiszczenie opłaty podwyższonej bez ryzyka ograniczenia bądź zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd. I instancji podkreślił, że świadczenie pieniężne, którego dotyczy zaskarżona decyzja, ma co do zasady charakter odwracalny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucjący naruszenie art. 61 § 2 i art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast uzasadnienie złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się do stwierdzenia, że skarżący nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na uiszczenie przedmiotowej opłaty podwyższonej. Sąd I instancji szczegółowo przedstawił swoje stanowisko, z którego wynika, że skarżący nie przedstawił w pełni swojej sytuacji majątkowej, do czego skarżący w istocie w ogóle się nie odnosi w treści zażalenia, wskazując jedynie lakonicznie na brak możliwości sprzedaży środków trwałych. Brak jest zatem wystarczającego odniesienia stanowiska skarżącego do zakresu jego bieżącej działalności lub możliwości finansowych. Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach, a w zażaleniu na postanowienie w tym przedmiocie może pominąć odniesienie się do argumentów Sądu I instancji, które przemawiały za odmową uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Oznacza to, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej we wniosku złożonym do Sądu I instancji, jak i w zażaleniu. Brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Wbrew twierdzeniom zażalenia, brak było podstaw do zwracania się przez Sądu I instancji do organu o zajęcie stanowiska w związku z wnioskiem skarżącego o wstrzymanie wykonania. Wniosek ten został złożony do Sądu I instancji i to ten Sąd był zobowiązany do rozpoznania wniosku, co wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jeżeli skarżący oczekiwał wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, to powinien wystąpić z wnioskiem w tym przedmiocie bezpośrednio do organu, czego nie uczynił. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.