III SA/Gl 716/26

1 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 lipca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Adam Pawlyta po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. L. (L.) na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 kwietnia 2026 r., nr UP – 238/2026 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej postanawia: odrzucić skargę. 5

D. L. (dalej: skarżący; strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 9 kwietnia 2026 r., nr UP – 238/2026 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jej oddalenie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 21 stycznia 2026 r., Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący domagał się rozpatrzenia przez Sąd skargi, która została złożona na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 9 kwietnia 2026 r., nr UP – 238/2026 w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Ww. decyzja, jak wynika z akt administracyjnych, została doręczona stronie 10 kwietnia 2026 r. (vide: UPP – Urzędowe Poświadczenie Doręczenia w aktach administracyjnych). Zawarto w niej również pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia poprzez wskazanie, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od jej doręczenia, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z prezentaty wynika, że skarga została osobiście złożona przez skarżącego 12 maja 2026 r. Okoliczność ta została również potwierdzona przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę (vide: karta nr 12 akt sądowych). Wniesienie skargi nastąpiło zatem z uchybieniem ustawowego – trzydziestodniowego - terminu do zaskarżenia decyzji, który w okolicznościach rozpoznawanej sprawy definitywnie upływał 11 maja 2026 r. (skoro 10 maja 2026 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stąd złożoną skargę - jako spóźnioną - należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.