III SA/Kr 613/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia 27 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylanie czynności materialno-technicznej zameldowania 1. skargę oddala; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego K. F. wynagrodzenie w kwocie 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększone o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], uchylił czynność materialno-techniczną polegającą na zarejestrowaniu w dniu 25 września 1998 r. faktu zameldowania skarżącego P. J. na pobyt stały w G ul. P. W uzasadnieniu organ wskazał na dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że P. J. nie przebywał z zamiarem pobytu stałego w lokalu przy ul. P w G. Został zameldowany na pobyt stały w dniu [...] 1998 r. - w dniu rejestracji urodzenia w Urzędzie Stanu Cywilnego ([...] - data sporządzenia aktu urodzenia [...] 1998 r.), pod adresem zameldowania matki. Wymieniony po urodzeniu mieszkał z rodzicami, w T u dziadków. Następnie zamieszkał wspólnie z matką w S, w budynku należącym do rodziny obecnego męża R. J. - K. W mieszkaniu przy ul. P mieszkał około 2 tygodnie, opuścił je z uwagi na poczucie zagrożenia. Oceniono, iż zameldowanie skarżącego na pobyt stały w G, ul. P nigdy nie odzwierciedlało stanu faktycznego, a zatem stanowi podstawę do przyjęcia, że czynność zameldowania dokonana została wadliwie i należało orzec o jej uchyleniu. W odwołaniu P. J. sprzeciwił się wymeldowaniu z lokalu nr [...] przy ul. P w G. Podkreślił, że chwilowa nieobecność w miejscu zameldowania na pobyt stały, wynikająca z bezprawnych działań osób trzecich, nie uprawniała organu do wymeldowania. W ocenie skarżącego, Urząd Miejski uniemożliwił mu dostęp do spornego lokalu — wymieniono drzwi wejściowe, wymieniono klucz do drzwi wejściowych. Podkreślił, że nie miał możliwości realizować woli zamieszkiwania w lokalu, w którym zameldowany jest na pobyt stały, albowiem był usuwany z lokalu w drodze przymusu fizycznego i psychicznego przez L. P. oraz J. K. Wskazał, że organ I instancji błędnie ocenił, iż czynność materialno-techniczna polegająca na zameldowaniu była od samego początku wadliwa i należy ją uchylić. Podtrzymał stanowisko zawarte w zażaleniu z 6 lutego 2019 r. na postanowienie Burmistrza Miasta z [...] 2019 r., znak: [...], odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie jego wymeldowania z pobytu stałego w G i R. K. Skarżący wskazał nadto, że organ I instancji działając zgodnie z przepisem art. 97 § 1 k.p.a. powinien zawiesić postępowanie, jeżeli jego rozstrzygnięcie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd. W przedmiotowej sprawie działania prowadzone zarówno przez Sąd Najwyższy, jak i Prokuraturę Generalną w sprawie mieszkania przy ul. P w G miały wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewoda decyzją z dnia 27 marca 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że R. J. – K. składając wyjaśnienia w organie I instancji podała, iż po urodzeniu P. J. zamieszkiwała wspólnie z synem i jego ojcem w T. Skarżący powinien zatem zostać zameldowany w miejscu faktycznego pobytu. Wojewoda ocenił, iż zameldowanie ww. pod adresem: G, ul. P było od samego początku wadliwe i należało je anulować. Okoliczność, że R. J. – K. była zameldowana na pobyt stały pod wskazanym wyżej adresem nie ma w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia. Z uwagi na sytuację rodzinną, sprawy życiowe skarżącego nie zostały zogniskowane pod adresem zameldowania na pobyt stały, dlatego też należało utrzymać w mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] 2019 r. uchylającą czynność materialno-techniczna polegającą na zarejestrowaniu w dniu 25 września 1998 r. faktu zameldowania skarżącego na pobyt stały w G, ul. P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. J. zarzucił, że zarówno Wojewoda, jak i organ I instancji, zignorowały fakt, że adres S, który jest wskazany, jako centrum jego interesów życiowych, w rzeczywistości nim nie jest. Zauważył, iż przebywa pod tym adresem dzięki dobrej woli właściciela, który może w każdej chwili nakazać mu opuszczenie jego posiadłości, ponieważ coraz częściej wyraża niezadowolenie z jego pobytu w tej nieruchomości i sugeruje, że "to nie może trwać w nieskończoność". Skarżący wyjaśnił, że pragnie odzyskać możliwość zamieszkania pod adresem: G, ul. P. Podniósł, iż organy administracji publicznej badające przedmiotową sprawę pominęły okoliczność, iż ma utrudniany dostęp do mieszkania, w którym zameldowany był na pobyt stały. W wyniku błędnej oceny materiału dowodowego, zarówno przez organ I, jak i II instancji, został bezprawnie wymeldowany z lokalu nr [...] przy ul. P w G. Wyjaśnił, iż cały czas ma wolę zamieszkiwania w przedmiotowej nieruchomości a pod adresem: S mieszka wyłącznie czasowo. Wskazał, że jest osobą z orzeczoną niepełnosprawnością z powodu choroby nowotworowej i otrzymuje rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a mimo to odmówiono mu zamieszkania w lokalu socjalnym, w którym zameldowany był na pobyt stały. Podniósł, iż matka – R. J. – K., działająca najpierw jako jego przedstawiciel ustawowy a następnie jako jego pełnomocnik, nie dysponowała środkami finansowymi, które pozwoliłyby na profesjonalną pomoc prawną w celu odzyskania dostępu do przedmiotowego lokalu. W związku z powyższym nie może ponosić negatywnych skutków prawnych wskazanych wyżej okoliczności. Uwzględniając szczególne uwarunkowania związane z tą sprawą nie można a priori zakładać, że niepodejmowanie przez jego rodzicielkę kroków prawnych było równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem mieszkania. Skarżący podkreślił, że R. J. – K., działając jako jego przedstawiciel ustawowy, miała wolę zamieszkiwania w rzeczonym lokalu. W jego ocenie, argumentacja Wojewody, iż czynność zameldowania należy anulować, ponieważ po urodzeniu mieszkał on w T, jest chybiona, ponieważ jego matka wyłącznie czasowo przebywała pod innym adresem (T). Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2021 r. pełnomocnik skarżącego, wniósł o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem pełnomocnika: - postępowanie administracyjne zakończone wydaniem ww. decyzji zostało wszczęte i było następnie prowadzone jako postępowanie w sprawie o wymeldowanie, tymczasem decyzja 1 (podtrzymana decyzją 2) została wydana w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu skarżącego w 1998 r. - tego rodzaju działanie narusza art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a.; - organy administracji publicznej naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. poprzez to, że w sytuacji śmierci wnioskodawczyni (J. P.) i zasadności wydania decyzji o umorzeniu postępowania w całości, nie wydały takiej decyzji; - naruszone zostały art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez to, że organy administracji ustalając stan faktyczny sprawy nie uwzględniły w całości okoliczności wskazujących na to, że R. J. – K. nie opuściła dobrowolnie ani trwale danego lokalu mieszkalnego, - art. 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności w związku z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu obowiązującym na dzień 25 września 1998 r. zostały nieprawidłowo zastosowane przez organy, które uznały za właściwe uchylenie czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu bez zaistnienia przesłanek do tego upoważniających. Nadto pełnomocnik, na wniosek skarżącego, wskazał, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem ww. decyzji nie przeprowadzono czynności skłaniających do zawarcia ugody oraz czynności niezbędnych do przeprowadzenia mediacji (art. 13 k.p.a.). W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2021 r. skarżący wskazał na brak właściwego działania organów w sprawie i wyjaśnił, że organy nigdy nie zainteresowały się przyczynami jego nieobecności w mieszkaniu i nigdy nie podejmowały kroków zmierzających do umożliwienia mu i jego mamie zamieszkiwania w tym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sadu jest decyzja Wojewody z dnia 27 marca 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2019 r. uchylającą czynność materialno-techniczną polegającą na zarejestrowaniu w dniu 25 września 1998 r. faktu zameldowania skarżącego P. J. na pobyt stały w G ul. P. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397, dalej "ustawa"). W świetle tych regulacji obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie się z pobytu stałego i czasowego wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Oznacza to, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby. Wykonanie obowiązku meldunkowego w postaci zameldowania lub wymeldowania polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 24 i nast. ustawy) właściwemu organowi, który dokonuje ich rejestracji, będącej czynnością materialno-techniczną, rodzącą skutki prawne. Organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Czynności ewidencyjne podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, określone zostały w ustawie o ewidencji ludności w art. 31 i art. 35. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei w myśl art. 27 ust. 1 i 2 obywatel polski przebywający na terytorium RP jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Zgodnie z przepisem art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej. Wątpliwości co do stałego lub czasowego charakteru pobytu osoby pod deklarowanym adresem rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2). Przepis ten, wskazuje na obowiązek weryfikacji przez organ prawidłowości danych zgłaszanych przez osoby dokonujące obowiązku meldunkowego. W tym trybie może także nastąpić anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania. Stosownie natomiast do postanowień art. 28 ust. 4 ustawy, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Również w stanie prawnym obowiązującym w dacie zameldowania skarżącego zgodnie z art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.2006.139.993) pobytem stałym było zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, a zameldowanie w lokalu służyło wyłącznie celom ewidencyjnym i miało na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, w przypadku błędu przy czynności zameldowania organ powinien wykreślić nieprawidłowy wpis w drodze decyzji. W razie zatem powzięcia informacji, że zameldowanie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych danych organ meldunkowy powinien skorygować błędny wpis ewidencyjny poprzez wydanie rozstrzygnięcia uchylającego czynność materialno-prawną polegającą na zarejestrowaniu faktu zameldowania. (por. np. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1196/18). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. Na konieczność rozpoznania sprawy skarżącego w trybie uchylenia czynności zameldowania zwrócił uwagę już WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 200/11 oddalając skargę R. J. – K. działającej w imieniu własnym oraz małoletnich dzieci, w tym skarżącego, na decyzję Wojewody z dnia 25 sierpnia 2009 r. w przedmiocie wymeldowania. WSA oddalił skargę na ww. decyzję, którą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymeldowania R. J. – K. oraz uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymeldowania dzieci i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania. WSA wskazał na konieczność wyjaśnienia w odrębnym postępowaniu kwestii przebywania małoletnich dzieci skarżącej, w tym P. J., uznając za istotne ustalenie, gdzie przebywali w chwili rejestracji, skoro zostało udowodnione, że ich matka w lokalu tym nie przebywała od 1994 r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności zgłoszenie urodzenia dziecka zastępuje zameldowanie, a datą zameldowania dziecka jest data sporządzenia aktu urodzenia. W przypadku więc ustalenia błędnego wpisu, organ administracji zobowiązany będzie do podjęcia działań w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy, by doprowadzić do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. (Ww. przepis stanowił, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, czyli odpowiada aktualnie obowiązującemu art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.). NSA w wyroku z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2264/11 oddalił skargę kasacyjną matki skarżącego od ww. wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 czerwca 2011 r. NSA stwierdził, że WSA w Krakowie słusznie stwierdził, iż spełniła się w przypadku skarżącej przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego w G uzasadniająca jej wymeldowanie (...), skarżąca opuściła przedmiotowy lokal w wieku 7 lat (...). Po osiągnięciu pełnoletności (w 1984 r.) nie powróciła do tego lokalu ale podjęła pracę w K. Następnie w 1993 r. ponownie zamieszkała w przedmiotowym lokalu, skąd w 1994 r. wyjechała do Włoch, gdzie w 1996 r. wyszła za mąż. Po powrocie do Polski w 1998 r. zamieszkała natomiast w T. Organy dysponując takimi ustaleniami (...) zobligowane były do wymeldowania skarżącej z miejsca pobytu stałego w G przy ul. P. NSA uznał też, że R. J. – K. dobrowolnie opuściła ww. lokal z zamiarem trwałego przebywania pod innym adresem. Wobec ww. powyższych wyroków, organy prawidłowego uznały, że w niniejszej sprawie należało zbadać nie przesłanki wymeldowania skarżącego, ale to, czy w dacie rejestracji jego pobytu stałego w dniu 25 września 1998 r. skarżący faktycznie przebywał w lokalu nr [...] przy ul. P w G z zamiarem stałego przebywania. Z całego zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wpis zameldowania skarżącego - w sposób oczywisty - był fikcyjny skoro skarżący wraz z matką nie przebywał w ww. lokalu. Ze względu na zarzuty skargi podkreślić więc należy, że istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miał fakt niezamieszkania przez skarżącego w dniu 25 września 1998 r. w lokalu nr [...] przy ul. P w G, tj. w dniu rejestracji jego pobytu stałego. Fakt ten nie budzi wątpliwości, skoro matka skarżącego wraz z nim nie mieszkała w 1998 r. (ani potem) w G. Wszystkie zatem pozostałe okoliczności mają drugorzędne znaczenie. Okoliczność, że matka skarżącego R. J. – K. była zameldowana na pobyt stały pod wskazanym wyżej adresem nie ma w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia skoro zameldowanie skarżącego nie odzwierciedlało stanu faktycznego. R. J. – K. składając wyjaśnienia w organie I instancji podała, iż po urodzeniu P. J. zamieszkiwała wspólnie z synem i jego ojcem w T i nigdy potem nie zamieszkała z synem w G. Nie miało też znaczenia, że wskutek działania osób trzecich skarżący, czy jego matka nie mieli możliwości realizowania woli zamieszkiwania w ww. lokalu, czy też, że nie nabyli do niego praw w drodze cywilnej. Dlatego nie jest prawdą, że "chwilowa nieobecność w miejscu zameldowania na pobyt stały, wynikająca z bezprawnych działań osób trzecich, nie uprawniała organu do wymeldowania". Po pierwsze dlatego, że sprawa po ww. wyroku NSA została rozpoznana nie w przedmiocie wymeldowania lecz uchylenia czynności zameldowania, a po drugie - nie można mówić, wobec niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych co do miejsc zamieszkania skarżącego, że zamieszkał kiedykolwiek w ww. lokalu. Fakt jego przebywania w lokalu przez jakiś czas (ok. dwóch tygodni), po podjęciu przez matkę skarżącego prób nabycia uprawnień do ww. lokalu, nie oznaczało, aby w nim kiedykolwiek zamieszkał. Z uwagi na sytuację rodzinną, sprawy życiowe skarżącego nigdy nie miały miejsca pod adresem zameldowania na pobyt stały. Sąd podziela zatem stanowisko, że zaistniały przesłanki do anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego na pobyt stały, jako dokonanej wadliwie. Odnosząc się natomiast do zarzutów nieprawidłowego wymeldowania matki skarżącego podnieść należy, że decyzje o jej wymeldowaniu są ostateczne i zostały poddane kontroli sądowej. Nie mogły być zatem rozpoznane w nin. postępowaniu. Uwzględniając prawomocny wyrok WSA z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 200/11 organy uwzględniły w całości, wbrew zarzutowi skargi, okoliczności wskazujące na to, że R. J. – K. (w 1998 r.) opuściła dobrowolnie i trwale dany lokal mieszkalny przed urodzeniem skarżącego. Okoliczność ta nie mogła zatem być przedmiotem ugody, czy mediacji. Co do zarzutów naruszenia zasad współżycia społecznego i przepisów kodeksu cywilnego, podnieść należy, że nie są one podstawą kontroli zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca podlega bowiem ocenie zgodności z przepisami prawa administracyjnego (materialnego i procesowego). Jak wskazano na wstępie uzasadnienia prawnego, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie ma też obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie budzi zastrzeżeń Sądu i nie potwierdza naruszeń zarzuconych w skardze. Pamiętać należy, że organ ewidencyjny miał obowiązek skupić się na przesłankach umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 31 ustawy. Tak też uczyniono, bez naruszenia art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., trafnie wywodząc wystąpienie przesłanek prowadzących do wydania zaskarżonej decyzji. Swoją argumentację organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. uznając zgromadzony materiał dowodowy za wystarczający do rozstrzygnięcia, którą to ocenę należy zaakceptować. Jeszcze raz podkreślić należy, iż uchylenie czynności zameldowania dokonanej w 1998 r. jest wynikiem jedynie stwierdzenia pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony do lokalu, o ile oczywiście taka osoba posiada jakieś prawa do lokalu. Wykonując zalecenia WSA w Krakowie zawarte w ww. wyroku, organy administracji publicznej nie naruszyły art. 105 § 1 k.p.a. poprzez to, że ze względu na śmierć wnioskodawczyni J. P. nie wydały decyzji o umorzeniu postępowania. Organy niezasadnie natomiast zawiesiły postępowanie po jej śmierci, co wpłynęło na długość postępowania w nin. sprawie. Sąd uznał zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne. Nie znalazł też podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo w stopniu mającym wpływ na treść decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 151 oraz art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Z kolei, na podstawie art. 250 p.p.s.a., Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji wyroku.