III SA/Kr 614/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 czerwca 2026 r. sprzeciwu C. S.A. w B. od decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 marca 2026 r., znak NP.9081.2.3.2026 w przedmiocie choroby zawodowej oddala sprzeciw

Sprzeciw został wniesiony na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 10 marca 2026 r., wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania P. J., od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brzesku z 30 grudnia 2025 r. w przedmiocie niestwierdzenia choroby zawodowej: Przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, którą to uchylono decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja objęta sprzeciwem zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z 30 grudnia 2025 r. organ I instancji nie stwierdził u P. J. ww. choroby zawodowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że rozstrzygnięcie wydano w oparciu o orzeczenia lekarskie oraz ocenę narażenia zawodowego P. J. Na podstawie karty oceny narażenia zawodowego organ ustalił historię zatrudnienia P. J., ze wskazaniem okresów i rodzajów zajmowanych stanowisk wraz z charakterystyką wykonywanych prac. Wskazano, że P. J. był badany w kierunku choroby zawodowej przez właściwą do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostkę służby zdrowia I stopnia - Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie (dalej MOMP). W wyniku tych badań MOMP wydał orzeczenie lekarskie z 16.07.2024 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu do orzeczenia wskazano min., że: "Pacjent skierowany na badanie w związku z podejrzeniem choroby zawodowej - przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie okołostawowe barku. W trakcie pracy zawodowej w latach 1998 - 2023 zatrudniony w Fabryce [...] S.A. "C." w B., na stanowisku: operator maszyn, nastawiacz maszyn, laborant. W ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego przeprowadzono badanie ogólnolekarskie, badanie ortopedyczne, zapoznano się z dostarczoną dokumentacją medyczną oraz dokonano analizy narażenia zawodowego. W wywiadzie (sierpień 2023 r.) pacjent podawał dolegliwości stawów barkowych z ograniczeniem ruchomości (bardziej nasilone po stronie lewej), ponadto drętwienia obu rąk. Dolegliwości bólowe barków po raz pierwszy wystąpiły ok. 2019/2020 r. (...). Na podstawie przeprowadzonego badania ortopedycznego i analizy dostępnej dokumentacji medycznej pacjenta rozpoznano przewlekłe zapalenie okołostawowe barku lewego. (...) Analiza karty oceny narażenia zawodowego opracowanej przez PPIS w Brzesku nie potwierdza, aby sposób wykonywania pracy przez pacjenta wiązał się z koniecznością wybiórczego unoszenia obciążonej lewej kończyny górnej powyżej Unii barku, przez co najmniej połowę czasu dnia pracy. W prawdzie wykonywane czynności mogły obciążać kończyny górne w różnym stopniu i zakresie, jednak nie wiązały z wyżej określonym narażeniem. Biorąc pod uwagę powyższe nie ma podstaw do uznania związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy stwierdzanym schorzeniem, a narażeniem zawodowym i brak tym samym jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej". W wyniku ponownych badań Instytut Medycyny Pracy w Łodzi (dalej IMP) wydał orzeczenie lekarskie z dnia 18.09.2025 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W uzasadnieniu do orzeczenia IMP w Łodzi wskazano min., że: " (...) Analiza dostępnych danych dotyczących narażenia zawodowego wykazała, że P. J. na zajmowanych stanowiskach okresowo wykonywał czynności obciążające kończyny górne w tym stawy barkowe, ale nie potwierdziła aby wykonywał pracę wymagające pozycji wymuszonej z uniesionymi kończynami górnymi, czy wymagające ciągłego podnoszenia, dźwigania łub przenoszenia ciężarów przez połowę łub większą część zmiany roboczej. Wykonywane czynności zawodowe były zróżnicowane, angażowały różne grupy mięśniowo - szkieletowe, a tempo pracy było ustalone przez samego zainteresowanego. Okołostawowe zmiany zapalne są często częścią uogólnionych zmian zwyrodnieniowych, które jako choroba zwyrodnienia występują z dużą częstością w populacji ogólnej i nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych. Narażenia na związki chemiczne na które powołuje się opiniowany (m. in. kwas fluorowodorowy) mogą być przyczyną wielu objawów, aczkolwiek dogłębna analiza narażenia nie potwierdziła związku tego narażenia z rozpatrywanym schorzeniem". Wobec braku uznania związku przyczynowo skutkowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy, jednostka orzecznicza II stopnia nie znalazła podstaw do rozpoznania u P. J. choroby zawodowej pod postacią przewlekłego okołostawowego zapalenia barku (wymienionej w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ze zmianami). Organ I instancji wskazał na istnienie dwóch spójnych, jasnych i bezsprzecznych w swej treści orzeczeń lekarskich I i II instancji, którym organ dał wiarę i uznał za wystarczające dla wydania rozstrzygnięcia. Od powyższej decyzji P. J. wniósł odwołanie. W odwołaniu podniósł, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji, zarzucając nieprawidłowe ustalenia faktyczne. Stwierdził, że łamanie zasad BHP i prawa pracy przez C. Spółka Akcyjna (dalej: "strona skarżąca", "skarżąca spółka") miało negatywny wpływ na jego zdrowie. Decyzją z 10 marca 2026 r. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że PPIS w Brzesku wydał decyzję przedwcześnie, nie dopełniając obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W szczególności organ I instancji nie podjął wszystkich możliwych działań niezbędnych do obiektywnego ustalenia oceny narażenia zawodowego. PPIS w Brzesku sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, ale zdaniem organu odwoławczego w żaden sposób nie wyjaśnił czy na stanowiskach pracy P. J. był narażony na przeciążenia układu ruchu w obrębie stawów barkowych. Organ odwoławczy wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej, takiej jak przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, nie jest wymagane sztywne spełnienie normy czasowej (> 4 godziny pracy powyżej linii barku), lecz bezsporne udowodnienie związku przyczynowego przez lekarza orzecznika i ocenę narażenia zawodowego. Kluczowa jest analiza obciążeń, w tym pracy statycznej i dynamicznej, a nie tylko czas. Wskazano, że czas pracy z rękami uniesionymi powyżej linii barku jest jednym z wielu elementów oceny, ale sam w sobie nie stanowi ustawowego progu decydującego o stwierdzeniu choroby zawodowej przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Organ powołał się na Wytyczne do profilaktyki, rozpoznawania i powrotów do pracy w wybranych chorobach zawodowych wydane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, gdzie wskazano opis przyczyn rozwoju przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, w karcie oceny narażenia zawodowego podany chronometraż wykonywanych przez P. J. czynności, powodujących nadmierne obciążenie kończyn górnych na stanowiskach pracy w skarżącej spółce w latach 1998-2023 wskazuje, że P. J. pracował średnio ok. 1 godziny dziennie, natomiast niejasne jest jakie czynności wykonywał przez pozostały czas pracy, biorąc pod uwagę 8 godzinny system zmianowy. Podniesiono też, że w piśmie z 7 listopada 2025 r. P. J. nie zgodził się z opisem stanowisk pracy i zakresem obowiązków, które wykonywał w skarżącej spółce. Zatem PPIS w Brzesku powinien odnieść do tego pisma, a nie wyłącznie IMP w Łodzi. Organ stwierdził, że zeznania P. J. ujęte w ww. piśmie, dotyczące zakresu wykonywanych czynności nie zostały uwzględnione przez organ I instancji i pozostały nieujęte w decyzji PPIS w Brzesku. Organ odwoławczy wskazał, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji: 1/ dokonał ponownej oceny narażenia zawodowego podczas zatrudnienia P. J. w skarżącej spółce, na stanowiskach: młodszy operator maszyn, operator maszyn, laborant i nastawiacz maszyn, ze szczególnym uwzględnieniem chronometrażu oraz sposobu wykonywania pracy tj. ustalić czas, rodzaj, zakres i stopień obciążenia czynnościami, które mogły powodować nadmierne obciążenie stawów barkowych; 2/ zweryfikował wiarygodność danych podawanych przez zakład pracy - skarżącą spółkę z informacjami pochodzącymi od P. J. Na tę okoliczność przeprowadzić rozprawę administracyjną mającą na celu wysłuchanie stron postępowania w celu dokładnego ustalenia charakteru oraz chronometrażu wykonywanych czynności podczas zatrudnienia P. J. na stanowiskach: młodszy operator maszyn, operator maszyn, laborant i nastawiacz maszyn; 3/ sporządził w oparciu o zgromadzone dane kartę ocenę narażenia zawodowego, dokonując w niej jednoznacznych ustaleń czy podczas zatrudnienia P. J. w skarżącej spółce charakter wykonywanych czynności stwarzał ryzyko powstania choroby zawodowej pod postacią przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy - przewlekłe zapalenie okołostawowe barku, wymienionej w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych; 4/ przesłał zweryfikowaną ocenę narażenia zawodowego do Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie oraz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z prośbą o jej analizę i ewentualną weryfikację wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich; 5/ wydał stosowną decyzję w przedmiotowej sprawie w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego, wskazany do wyjaśnienia zakres spraw ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie stąd też za zasadne uznano zastosowanie w analizowanej sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprzeciw. W sprzeciwie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w szczególności: a. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy brak było podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, co w świetle art. 138 § 2 k.p.a. oraz zasady ogólnej dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) wykluczało dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej; b. art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji PPIS i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, mimo że organ pierwszej instancji zebrał i ocenił kompletny materiał dowodowy, a ewentualne wątpliwości mogły zostać usunięte przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a., bez konieczności wydawania rozstrzygnięcia kasatoryjnego; c. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 89 k.p.a. poprzez żądanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji, kiedy taką rozprawę mógł ewentualnie przeprowadzić sam MPWIS; d. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i uchylenie przez MPWIS decyzji, mimo że w postępowaniu przed organem I instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania i nie pozostały w sprawie żadne kwestie wymagające wyjaśnienia, a tym bardziej takie, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w rozumieniu art. 138 § 2 zd. 1 in fine k.p.a. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl z kolei art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Instytucja sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego uregulowania została w przepisach art. 64 a - 64 e p.p.s.a. W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). Stosownie do art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei w myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. W świetle powyższych przepisów kontrola sądowa w zakresie rozpoznania sprzeciwu polega na dokonaniu oceny, czy w okolicznościach danej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób wykorzystał możliwość wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezzasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wybór takiego właśnie wyniku rozpoznania odwołania nie zależy od swobody uznaniowej organu. Możliwość ta, stosownie do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a., ma bowiem zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. W takim przypadku niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Sytuacja taka będzie miała miejsce, np. gdy w trakcie rozpoznawania sprawy niezbędne okaże się przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy nie będą możliwe do wyeliminowania w trybie art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Dlatego też należy przyjąć, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie będzie niezbędne w sytuacji, gdyby wydanie decyzji merytorycznej naruszyło zasadę dwuinstancyjności, np. ze względu na konieczność przeprowadzenia dowodów mających charakter podstawowy i rozstrzygający w danej sprawie. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Pamiętać także należy, że zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a. jest jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zgodnie z nią każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia przez legitymowany podmiot środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zatem istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przez organ wyższego stopnia. Kontrola instancyjna przez niego przeprowadzona obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia, lecz ma obowiązek rozpatrzenia sprawy we własnym zakresie. Oznacza to, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 658/08, publ. LEX nr 532803). Zatem w sytuacji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne dotknięte jest wadami, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy, po uprzednim znacznym uzupełnieniu postępowania dowodowego, naruszyłoby tą zasadę. W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Tak przyjęto w wyroku z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18. Pogląd ten został zaakceptowany m.in. w wyroku NSA z 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1984/20, w wyroku NSA z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3238/19, w wyroku NSA z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2030/19, w wyroku NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3552/1 oraz w wyroku NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2182/18. Ponadto wskazany sposób wykładni art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. został zaaprobowany w doktrynie prawa (Paweł Daniel, glosa do pierwszego ze wskazanych wyroków, opublikowana w OSP zeszyt 4 z 2019 r., poz. 42). Pomimo, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek decyzji kasacyjnej określonych w art. 138 § 2 k.p.a., to jednak ocena ta nie może abstrahować od przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, jako że to przepisy prawa materialnego z reguły determinują zakres postępowania wyjaśniającego (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1827/21). Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o PIS w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy k.p.a. Chociaż więc tryb postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, to jednak organy mają obowiązek stosować w nim przepisy k.p.a., a regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1836) nie modyfikują zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Przepisy procesowe rozporządzenia są przepisami szczególnymi wobec przepisów k.p.a. i jedynie uzupełniają ogólne regulacje k.p.a. przez ich uszczegółowienie i dostosowanie do specyfiki rozpatrywanych spraw. W pozostałym, nieuregulowanym przez rozporządzenie zakresie, do postępowania tego znajdują zastosowanie zasady postępowania administracyjnego, które nakładają na organy szereg obowiązków związanych z ustalaniem stanu faktycznego sprawy, jak i jego oceną (por.: wyrok o sygn. akt III SA/Gd 256/24 - dostępny w CBOSA). Zgodnie zatem z art. 7 k.p.a. organy inspekcji sanitarnej winny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zobowiązane są również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Materiałem tym są w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia), natomiast jeśli państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). To ostatnie uprawnienie organu jest konkretyzacją wymogu z art. 75 § 1 k.p.a. dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena zebranego materiału dowodowego powinna być natomiast dokonana według wymagań z art. 80 K.p.a., tj. na podstawie całokształtu materiału dowodowego i powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, które winno realizować zasadę przekonywania określoną w art. 11 K.p.a. i odpowiadać regulacji z art. 107 § 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że sprzeciw wniesiony od decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 10 marca 2026 r., w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie podniósł organ odwoławczy, że PPIS w Brzesku sporządził kartę oceny narażenia zawodowego, ale w żaden sposób nie wyjaśnił czy na stanowiskach pracy P. J. był narażony na przeciążenia układu ruchu w obrębie stawów barkowych. Organ I instancji podał jedynie, że "(...) z dużym prawdopodobieństwem pracował w ekspozycji na unoszenie obciążonych kończyn górnych (jednej lub obu) powyżej Unii barku, jednakże czas ich wykonywania wynosił poniżej 4 godzin dziennie". Dodatkowo w karcie oceny narażenia zawodowego nie było jasne jest jakie czynności P. J. wykonywał przez pozostały czas pracy, biorąc pod uwagę 8 godzinny system zmianowy, ponad 1 godzinę czynności, powodujących nadmierne obciążenie kończyn górnych na stanowiskach pracy w C. S.A. w latach 1998-2023. Organ odwoławczy zasadnie też zwrócił uwagę na stanowisko P. J. wyrażone w piśmie z 7 listopada 2025 r. gdzie nie zgodził się on z opisem stanowiska pracy uznając je za niepełne. Wskazał min., że ręcznym wózkiem paletowym musiał przestawiać zbiorniki o wadze 1000 kg lub 1200, prawie codziennie czyścił kolektory o wadze około 20 kg, a w tym celu musiał ściągnąć klapę z kajneru dużych rozmiarów o wadze około 40 kg. Zatem zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy był niewystarczający, gdyż nie zawierał prawidłowo i kompleksowo przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego a w następstwie sporządzonej karty oceny narażenia zawodowego pracownika, która to z kolei stanowi podstawę orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej. Należy też zaznaczyć, że jakkolwiek orzeczenie lekarskie jest wymagającą wiadomości specjalnych opinią biegłego (art. 84 § 1 K.p.a.), to też podlega ocenie organu pod kątem formalnym. Z powyższego wynika, że specyfika postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, tj. konieczności pełnego zebrania materiału dowodowego, przedstawienie kompletnej dokumentacji lekarzowi orzecznikowi, a następnie ocena dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego, przemawia za słusznością stanowiska organu odwoławczego o braku podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a. i uzupełnienia postępowania dowodowego na etapie postępowania przed organem odwoławczym. Takie działanie zdaniem Sądu naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania. Sąd zaznacza końcowo, że w decyzji objętej sprzeciwem organ odwoławczy w sposób klarowny zawarł zalecenia dla organu I instancji co do czynności, które ten powinien wykonać w toku ponownego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu wskazania te są trafne, a zalecona rozprawa administracyjna przysłuży się do kompleksowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zatem w ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył normy zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji, gdyż zaistniały przesłanki warunkujące jego zastosowanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił sprzeciw, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.