III SAB/Kr 57/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: Sędzia WSA Marta Kisielowska (spr.) Sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu na posiedzeniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 stycznia 2026 roku o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 4 lutego 2026 r. K. J. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 24 stycznia 2026 r. o wydanie zaświadczenia żądnej treści. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wskazał, że wniosek z 24 stycznia 2026 r., był tożsamy z wnioskiem z 10 stycznia 2026 r. Pismem z 29 stycznia 2026 roku, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie poinformował skarżącego, że jego wniosek z dnia 24 stycznia 2026 roku wniesiony za pośrednictwem platformy e-PUAP, pozostawiono bez rozpoznania. Organ zaznaczył, że aktualne pozostają wszystkie wyjaśnienia udzielone w piśmie z dnia 16 stycznia 2026 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z 10 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie, podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na wniosek skarżącego z 24 stycznia 2026 r. KWP w Krakowie wskazał, że sytuacja jest tożsama, jak w przypadku wniosku z 10 stycznia 2026 r., który nie mógł być uznany za skutecznie wniesiony, a zatem nie mógł skutkować wszczęciem postępowania. W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie podlega odrzuceniu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) wyjaśnił, że: "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób – a taką czynnością jest odpowiedź z 29 stycznia 2026 r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.