III SAB/Kr 99/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędzia WSA Jakub Bogusław Wolas Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P., W. P. i P. P. na bezczynność Starosty Nowotarskiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym J. P., W. P. i P. P. 100 (sto) złotych uiszczone tytułem wpisu od skargi.

Przedmiotem skargi J. P., W. P. oraz P. P. (dalej "skarżący") była bezczynność Starosty Nowotarskiego dotycząca rozpoznania wniosku skarżących z 08.05.2023 r. obejmującego żądanie wszczęcia egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wykonania przez Starostę Nowotarskiego własnego postanowienia z 31.05.2019 r. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco: 1. Starosta Nowotarski postanowieniem z 31.05.2019 r. (znak: PB.7126.3.2015.JG) ustalił wysokość kosztów dozorowania i uzasadniony zysk R. P. (poprzedniczki prawnej skarżących) z tytułu dozorowania pojazdów przechowywanych na parkingu strzeżonym - w łącznej kwocie 29 378,13 zł. Jak wynika z pieczęci znajdującej się na tym postanowieniu – "stało się ono ostateczne z dniem 12.06.2019 r. i podlega wykonaniu". 2. R. P. pismem z 27.09.2019 r. – z powołaniem się na własne pismo z 14.06.2019 r. – kolejny raz zwróciła się do Starosty Nowotarskiego o wypłatę kwoty wynikającej z postanowienia wskazanego w punkcie 1 powyżej. Pismo to (z 27.09.2019 r.) zostało przekazane przez Starostę Nowotarskiego do Wojewody Małopolskiego. Starosta wskazywał, że oczekiwane przez R. P. żądanie dotyczy zapłaty kosztów przechowania pojazdów usuniętych z dróg publicznych powiatu nowotarskiego ustalonych postanowieniem z 31.05.2019 r. (znak j.w.). Podkreślał przy tym, że żądanie dotyczy okresu, w którym koszty przechowania stanowiły zobowiązania Skarbu Państwa. Zaznaczył, że szczegółowy opis sprawy został zawarty w piśmie z 16.07.2019 r. stanowiącym prośbę Starosty Nowotarskiego kierowaną do Wojewody Małopolskiego o przekazanie 176 940,87 zł brutto celem dokonania płatności (kwota ta obejmowała także żądanie zgłoszone przez inną, niż poprzedniczka prawna skarżących osobę prowadzącą parking – tj. J. P.). 3. Pismem z 08.05.2023 r. (omyłkowo wskazano 2022 r. – przyp. własny Sądu) skarżący, działający jako spadkobiercy R. P. - złożyli do Starosty Powiatu Nowotarskiego "wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wykonania ostatecznego i prawomocnego postanowienia z 31.05.2019 r." (opisanego w punkcie 1-m powyżej). W uzasadnieniu tego wniosku wskazali, że SKO w Nowym Sączu rozpatrując ich ponaglenie z 19.04.2022 r. zmierzające do wykonania przez Starostę Nowotarskiego w.w. prawomocnego i ostatecznego postanowienia z 31.05.2019 r., uznało je za przedwczesne z uwagi na brak (w dacie orzekania przez SKO) wszczęcia przez skarżących postępowania egzekucyjnego wobec Starosty Nowotarskiego. W nienumerowanych aktach administracyjnych znajduje się postanowienie SKO w Nowym Sączu z 24.04.2023 r. (SKO-RD-4120-131/22), w którym zawarto cytowane wyżej twierdzenie. 4.1. Starosta Nowotarski postanowieniem z 19.12.2023 r. (znak KT.7126.2.4.2020) zwrócił skarżącym opisany wyżej wniosek z 08.05.2023 r. wskazując, że wnioskodawcy żądając wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie wskazali zobowiązanego statio fisci Skarbu Państwa właściwego do zwrotu kosztów wynikających z postanowienia z 30.05.2019 r., względem którego Starosta Nowotarski miałby prowadzić egzekucję, zaś z podanych danych nie jest to możliwe do ustalenia. Organ podkreślił, że wielokrotnie informował wnioskodawców, iż "właściwy sposób dochodzenia roszczenia to wystąpienie do sądu powszechnego o zapłatę ustalonych kosztów". 4.2. Wskazane wyżej postanowienie zostało uchylone przez SKO w Nowym Sączu postanowieniem z 18.03.2024 r. (SKO-EA-418-2/24). 5.1. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta Nowotarski postanowieniem z 15.10.2024 r. (KT.7126.2.4.2020) ponownie zwrócił skarżącym ich wniosek z 08.05.2023 r. Tym razem wyjaśnił, że analiza przepisów oraz orzecznictwa dotyczących właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Targu, jak i Wojewody Małopolskiego nie pozwalają na przyjęcie, aby były to podmioty zobowiązane do ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów. Starosta zaznaczył także, że pismem z 24.05.2017 r. występował do Ministra Finansów o zajęcie stanowiska w sprawie dopuszczalności realizacji wypłaty zobowiązań Skarbu Państwa ze środków Skarbu Państwa ale nie otrzymał odpowiedzi. Podobnie bez odpowiedzi pozostały skierowane do Wojewody Małopolskiego pisma z 2019 r. w sprawie zabezpieczenia środków na wypłatę kwoty wynikającej z postanowienia z 31.05.2019 r. Końcowo Starosta zaznaczył, że jako zobowiązany (na co wskazuje wnioskodawca) nie może prowadzić egzekucji względem samego siebie. 5.2. SKO w Nowym Sączu postanowieniem z 12.12.2024 r. (SKO-EA-418-23/24) uchyliło postanowienie z 15.10.2024 r. Wskazało m.in., że podanie skarżących z 08.05.2023 r. nie jest wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej, albowiem podmiot prawa prywatnego nie może być wierzycielem w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji obowiązków wynikających z postanowienia. W ocenie Kolegium, w tej sytuacji zadaniem Starosty było podjęcie – wobec zobowiązanego uchylającego się od wykonania obowiązku – czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 ust. 1 u.p.e.a). Końcowo SKO zaznaczyło, że zgodnie z art. 18 pkt 1 u.p.e.a., do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio. 5.3. Po rozpoznaniu ponaglenia skarżących, SKO w Nowym Sączu postanowieniem z 08.11.2024 r. (SKO-EA-418-15/24) stwierdziło, że Starosta Nowotarski dopuścił się bezczynności w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec uchylania się zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia własnego z 31.05.2019 r. 6. Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia skargą z 11.08.2025 r. skarżący zarzucili Staroście Nowotarskiemu bezczynność w zakresie braku rozpoznania ich wniosku z 08.05.2023 r. obejmującego żądanie wszczęcia egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wykonania przez Starostę Nowotarskiego własnego postanowienia z 31.05.2019 r. Skarga zawierała żądanie: a) zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym przez Sąd terminie; b) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa; c) przyznania od Starosty Powiatu Nowotarskiego na rzecz skarżących odpowiedniej sumy pieniężnej (zadośćuczynienia za oczekiwanie na rozpoznanie sprawy); d) zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że do dnia jej wniesienia nie został rozpoznany przez organ (Starostę Nowotarskiego) wniosek skarżących z 08.05.2023 r. o wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec Starosty Nowotarskiego w związku z brakiem wykonania ostatecznego i prawomocnego postanowienia tego organu z 31.05.2019 r. Podali, że SKO w Nowym Sączu postanowieniem z 08.11.2024 r. stwierdziło dopuszczenie się przez Starostę bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązało Starostę do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych celem wykonania obowiązku wynikającego z własnego postanowienia z 31.05.2019 r. Skarżący podkreślili, że organ nie podjął żadnych czynności w celu wykonania obowiązku wynikającego z własnego postanowienia z 31.05.2019 r. i to nawet pomimo stwierdzonej rażącej bezczynności. Końcowo zaznaczyli, że ponieśli i nadal ponoszą szkodę, ponieważ od ponad 6 lat nie otrzymali należnego im wynagrodzenia za przechowanie pojazdów usuniętych z drogi. 7. W odpowiedzi na skargę Starosta Nowotarski opisał przebieg postępowania i wskazał, że przedstawiony przez skarżących opis sprawy jest nierzetelny i nie oddaje całości czynności podejmowanych w sprawie przez organ. Wskazał, że wniosek o ustalenie wysokości należnego zwrotu kosztów przechowania i uzasadnionego zysku dotyczył okresu, w którym nie było to zadanie Starosty Nowotarskiego i każdy z pojazdów był przejęty oraz zagospodarowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w ramach prowadzonego przez ten organ postępowania. Ponadto, dokumentacja przekazana przez przechowawcę była niekompletna, a częściowo również niewiarygodna (m.in. w zakresie oświadczeń innych przechowawców prowadzących usługi podobnego charakteru, którzy również wystąpili do Starosty Nowotarskiego o ustalenie kosztów przechowania, działających w ramach konsorcjum), co spowodowało, że ustalenie kosztów przechowawcy i uzasadnionego zysku odbyło się wyłącznie staraniem Starosty. Organ podkreślił, że każda z przeprowadzonych analiz była procesem długotrwałym i mocno absorbującym, gdyż nie sprowadzał się do "zwykłego" zestawienia matematycznego, lecz opierała się na analizie zmian inflacyjnych, zmianie wartości pieniędzy w czasie, dostosowaniu dat przechowania pojazdów do zmian płacy minimalnej oraz wielu innych przeliczeń. Ponadto działania organu nie były wspomagane przez zaangażowanie wnioskodawcy, który winien przedstawić materiał dowodowy umożliwiający wiarygodne określenie poniesionych kosztów. Często wręcz przeciwnie - przedkładane wyliczenia kosztów pracodawcy pozostawały w sprzeczności z innymi dokumentami, w celu znalezienia rozwiązania problemu. Starosta wyjaśnił także, że występował do Wojewody Małopolskiego, Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Finansów, Biura Dyscypliny Finansów Publicznych i Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych, lecz instytucje te nie wskazały sposobu rozwiązania kwestii zwrotu kosztów poniesionych przez przechowawców. 8. Przy piśmie z 18.12.2025 r. (k. 35 a.s.) organ przedłożył własne postanowienie (k. 36 a.s.) z 15.12.2025 r. (KT.7126.2.4.2020) o odmowie wszczęcia postępowania egzekucyjnego z urzędu w sprawie dotyczącej kosztów przechowania i uzasadnionego zysku ustalonych postanowieniem własnym z 31.05.2019 r. (znak: PB.7126.3.2015.JG) "z uwagi na wystąpienie innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania, tj. obiektywnej niemożności prawnej wystawienia zgodnego z prawem tytułu wykonawczego wobec braku ustawowego wskazania jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa (statio fisci) zobowiązanej do poniesienia przedmiotowych kosztów." 9.1. Z uwagi na zawartą w zażaleniu skarżących na postanowienie Starosty Nowotarskiego z 15.12.2025 r. (k. 54 a.s.) informację o toczącej się sprawie o zapłatę przed Sądem Okręgowym w Nowym Sączu – Sąd zarządzeniem z 22.01.2026 r. zwrócił się do Sądu Okręgowego w Nowym Sączu o nadesłanie akt sprawy, w ramach której Sąd ten rozpoznał – postanowieniem z 15.06.20221 r. – zażalenie poprzedniczki prawnej skarżących – R. P. (sygn. akt III [...]). 9.2. Z nadesłanych przez Sąd Okręgowy akt wynika, że Sąd Rejonowy w Nowym Targu postanowieniem z 21.10.2021 r. (sygn. akt [...]) odrzucił pozew R. P. o zapłatę przyjmując brak drogi sądowej w zakresie żądania od Skarbu Państwa – Starosty Nowotarskiego kwoty 29 379 zł określonego postanowieniem tego organu z 31.05.2019 r. tytułem kosztów dozorowania i uzasadnionego zysku. W rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie Sąd Okręgowy w Nowym Sączu postanowieniem z 15.06.2021 r. (sygn. akt III [...]) zmienił to postanowienie w ten sposób, że nie obciążył powódki kosztami postępowania, zaś w pozostałym zakresie zażalenie oddalił. Sąd Okręgowy uznał, że stosunek prawny o zapłatę wynagrodzenia za przechowanie pojazdów jest stosunkiem administracyjnoprawnym, a nie cywilnym. Podał, że oczekiwanie skarżącej zasądzenia dochodzonej kwoty nie wynika ani z umowy, ani z deliktu. Sąd Okręgowy zwrócił jednocześnie uwagę na postanowienie Starosty Nowotarskiego z 31.05.2019 r. (wskazanego w pkt 1 niniejszego uzasadnienia) i jego postawę prawną – art. 102 par. 2 u.p.e.a. Przywołał obszerne rozważania prawne zawarte w wyroku NSA z 13.12.2017 r. (sygn. akt I OSK 540/16), gdzie wskazano m.in., że wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo ponosi organ egzekucyjny (art. 64b par. 1 u.p.e.a.), które wtórnie obciążają zobowiązanego. Stosując art. 102 par. 2 u.p.e.a. na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowania pojazdów – obecnie tylko i wyłącznie starosta uprawniony jest do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami kwot. (...) Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o art. 102 par. 2 u.p.e.a. służy wypłacie wydatków dozorcy i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny, którym jest starosta. W podsumowaniu przywołanego orzeczenia Sąd Okręgowy w Nowym Sączu wskazał, że koszty przechowania pojazdów przyznaje i płaci Starosta, co także wynika z postanowienia Starosty Nowotarskiego z 31.05.2019 r., gdzie wskazano, że podlega ono wykonaniu. Wg Sądu Okręgowego, nie ma żadnego znaczenia okoliczność, że w przedmiotowym postanowieniu Starosta użył słowa "ustalić", zamiast "przyznać". Sąd Okręgowy podał, że "koszty dozoru ma wypłacić starosta na podstawie prawomocnego postanowienia, a jeżeli uważa, że środki na ten cel winien zapewnić właściwy wojewoda, to może przed sądem powszechnym zgłosić roszczenie regresowe." W rozstrzygnięciu o kosztach procesu Sąd Okręgowy podał także, iż: "koszty przechowania zostały wreszcie ustalone w prawomocnym i wykonalnym postanowieniu Starosty Nowotarskiego. Nie ma żadnego uzasadnienia dla zwłoki w wykonaniu przez Starostę jego własnego postanowienia z 31.05.2019 r., która to zwłoka stała się przyczyną wniesienia pozwu". Niemniej Sąd Okręgowy uznał, że skoro nie ma okoliczności świadczących o istnieniu między stronami stosunku cywilnoprawnego, to – w okolicznościach rozpoznawanej spawy – brak było podstaw do przyjęcia, że istnieje sprawa cywila i droga sądowa, przez co pozew podlegał odrzuceniu. Sąd Okręgowy podkreślił zarazem, iż błędne jest wynikające z pozwu założenie, że to dokładnie to samo roszczenie, tj. roszczenie o wynagrodzenie za przechowanie pojazdów może być ustalane i zasądzane zarówno na drodze administracyjnej jak i sądowej. Taki dualizm nie ma uzasadnienia prawnego. Nie znajdowałaby również aprobaty taka wykładania przepisów, zgodnie z którą najpierw na drodze administracyjnej następuje przyznanie określonej kwoty, a następnie ta kwota, ustalona w sposób wiążący dla sądu powszechnego, staje się przedmiotem zasądzenia w sprawie cywilnej, w celu uzyskania jej wypłaty na podstawie wyroku sądu. 9.3. Starosta Nowotarski w piśmie z 10.06.2026 r. wskazał, że występował do Ministra Infrastruktury oraz do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zajęcie stanowiska w sprawie właściwej stacio fisci Skarbu Państwa, która ma wypłacić środki pieniężna na pokrycie kosztów przechowywania pojazdów. Podał, że "teoretycznie wypłata takich środków może nastąpić z budżetu powiatu, a następnie być dochodzona od Skarbu Państwa, jednak wymaga to złożenia przez Skarb Państwa promesy refundacji". Do pisma dołączono pisma Min. Infrastruktury z 28.04.2026 r. oraz MSWiA z 8.06.2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 10. Merytoryczne rozpoznanie skargi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzedzone jest badaniem, czy skarga w ogóle jest dopuszczalna. 11. Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz.143, – dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. 12.1. Analiza ogółu uwarunkowań ocenianego przypadku nakazywała stwierdzać, że skarga – zarzucająca Staroście Nowotarskiemu bezczynność w rozpoznaniu wniosku skarżących z 8.05.2023 r. o wszczęcie przez ten organ postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania własnego postanowienia z 31.05.2019 r. (dot. ustalenia wysokości kosztów przechowania pojazdów) - podlegała odrzuceniu. 12.2.1. Wyjaśniając motywy przyjętego rozstrzygnięcia dostrzec trzeba, że stanowiący podstawę prawną postanowienia z 31.05.2019 r. (którego niewykonanie poprzez brak wdrożenia postępowania egzekucyjnego zarzucali skarżący) - przepis art. 102 § 1 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualny publikator: Dz.U.2026 r., poz. 268, dalej: "u.p.e.a.") nakłada na dozorcę obowiązek przechowywania zajętej ruchomości z odpowiednią starannością (...). Według § 2 tegoż przepisu, organ egzekucyjny przyznaje, na wniosek dozorcy złożony w terminie miesiąca od dnia ustania dozoru, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z 5.12.2017 r. (sygn. akt I OSK 1147/17), organ egzekucyjny (którym obecnie jest starosta), zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. ma obowiązek przyznania, na żądanie dozorcy, zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przepis ten - odczytywać jednak należy wespół z ogólnym przepisem - art. 64b § 1 u.p.e.a., który stanowi, że "wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie (...) przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania (...) ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń" oraz wespół z art. 64c § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym "opłaty (...) wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne (...) obciążają zobowiązanego". Jak wyjaśniał NSA w przywołanym wyżej wyroku z 5.12.2017 r. - z powyższego wynika, że wedle modelowego schematu stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo ponosi organ egzekucyjny (art. 64b § 1 u.p.e.a.), które dopiero wtórnie obciążają zobowiązanego. Mając zatem na uwadze to, że to Starosta Nowotarski jest organem egzekucyjnym (wydał postanowienie z 31.05.2019 r.), który to organ - zasadniczo ponosi też wydatki egzekucyjne, na które składają się również koszty poniesione na opłacenie przechowania ruchomości, to niedopuszczalnym byłoby, określone wnioskiem z 8.05.2022 r. żądanie wszczęcie egzekucji administracyjnej zgodnie z oczekiwaniem wnioskodawców (tj. względem tego organu), albowiem doszłoby w takim przypadku do sytuacji, w której organ egzekucyjny (starosta) wszczyna postępowanie egzekucyjne sam przeciwko sobie. Wobec niemożności kumulowania ról organu egzekucyjnego i jednocześnie dłużnika – jako niedopuszczalną uznać należało też skargę na bezczynności tegoż organu, której przedmiotem był brak rozpoznania żądania obejmującego wszczęcie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania przez tenże organ - własnego postanowienia z 31.05.2019 r. 12.2.2. Niezależnie od powyższego stwierdzić też trzeba, że przy przyjęciu, iż wykonanie postanowienia Starosty Nowotarskiego (organu egzekucyjnego) z 31.05.2019 r. polegać ma na wypłacie ustalonego wynagrodzenia za dozór, a zatem na dokonaniu czynności technicznej przelewu środków pieniężnych, to także i z uwagi na wskazany sposób możliwego działania organu egzekucyjnego – skarga na bezczynność nie była dopuszczalna. W przedstawionym bowiem przypadku organ – w ramach realizacji wypłaty środków pieniężnych - nie stosuje żadnej władczej formy działania (por. punkt 11 uzasadnienia), której zaniechanie mogłoby być zaskarżone do sądu administracyjnego w drodze skargi na bezczynność (por. cytowany wyżej art. 3 par. 2 pkt 8 p.p.s.a.). Inaczej mówiąc, o prawie skarżących do uzyskania kosztów dozorowania i uzasadnionego zysku organ orzekł już w ostatecznym postanowieniu z 31.05.2019 r., a wykonanie tego postanowienia odbywa się poprzez techniczną czynność wypłaty środków pieniężnych, co oznacza, że realizacja tegoż postanowienia nie następuje w formie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, które miałby podjąć (wydać) organ, a których zaniechanie wydania mogłoby być przedmiotem skargi na bezczynności. Dlatego również i z tego powodu, wywiedziona w tej sprawie przez skarga była niedopuszczalna. 13. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wedle którego, Sąd odrzuca skargę, gdy jest ona niedopuszczalna z "innych przyczyn" niż wskazane w pkt 1-5a tego przepisu. 14. Mimo odrzucenia skargi z przyczyn wyżej podanych, nie sposób nie odnieść się do argumentacji prezentowanej przez organ w odpowiedzi na skargę oraz w szeregu pism i aktów kierowanych do skarżących w reakcji na ich żądanie wypłaty przyznanego wynagrodzenia za dozór pojazdów. Argumentacja Starosty Nowotarskiego o braku możliwości wypłaty skarżącym wynagrodzenia za dozór pojazdów sprowadzała się do wskazania skomplikowanego stanu prawnego prowadzącego do stwierdzenia, iż istnieje luka w prawie, która nie pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie podmiotu (organu administracji - stacio fisci Skarbu Państwa), który miałby dokonać wypłaty skarżącym ustalonych już (w postanowieniu Starosty Nowotarskiego z 31.05.2019 r.) kosztów dozoru. Jak argumentował Starosta Nowotarski, przyznane koszty dotyczą okresu, w którym przechowanie pojazdów nie stanowiło zadania Starosty, lecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w ramach prowadzonego przez ten organ podstępowania. W nawiązaniu do powyższej argumentacji zwrócić trzeba ponowienie uwagę na rozważania przedstawione w punkcie 12.2.1 uzasadniania oraz na to, że Starosta Nowotarski formułując przywołane wyżej stanowisko zaniechał zapoznania się z uzasadnieniem postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z 15.06.2021 r. (III [...]). W uzasadnieniu tym przywołane zostały obszerne rozważania prawne zawarte w wyroku NSA z 13.12.2017 r. (I OSK 540/16), których analiza pozwoliłaby rozwiać wątpliwości Starosty Nowotarskiego odnoszące się do kwestii uznawanych za wykluczające realizację skarżącym wypłaty ustalonych ich poprzednikowi prawnemu kosztów przechowania pojazdów. Nie powielając tej argumentacji dostrzec trzeba, że Sąd Okręgowy w rekapitulacji zaprezentowanych wywodów podkreślił, że "niewątpliwym jest, że koszty te (za przechowanie pojazdów w okresie czasowym występującym w tej sprawie – przyp. Sądu) przyznaje i płaci Starosta (...) Wynika to z dołączonego do pozwu postanowienia (z 31.05.2019 r. – podkreślenie Sądu) na którym zawarto klauzulę, że stało się ostateczne z dniem 12.06.2019 r. i podlega wykonaniu (podkreślenie Sądu). Nie ma żadnego znaczenia okoliczność, że w postanowieniu tym organ użył słowa "ustalić", zamiast "przyznać". Treść i znaczenie jest oczywiste (...) Koszty dozoru ma wypłacić starosta na podstawie prawomocnego postanowienia, a jeżeli uważa, że środki na ten cel winien zapewnić właściwy wojewoda, to może przed sądem powszechnym zgłosić roszczenie regresowe" (podkreślenia i pogrubienie własne Sądu). Na poparcie tegoż stanowiska, zasadniczo zbieżnego z wypowiedzią przedstawioną w pkt 12.2.1 niniejszego uzasadnienia – Sąd Okręgowy przywołał dodatkowo szereg orzeczeń NSA (por. s. 10 uzasadnienia Sądu Okręgowego). Sąd Okręgowy podkreślał i czyni to też obecnie orzekający Sąd, że "Nie ma żadnego uzasadnienia dla zwłoki w wykonaniu przez Starostę jego własnego postanowienia z 31.05.2019 r.". Dalsze zatem formułowanie przez Starostę stanowiska nierealizującego własnego, ostatecznego i wykonalnego postanowienia z 31.05.2019 r. ustalającego koszty dozorowania pojazdów w kwocie 29.378,13 zł – stanowi oczywiste zaprzeczenie zasadzie praworządności, którą każdorazowo kierować winien się organ administracji publicznej. 15. O zwrocie skarżącym uiszczonego od skargi wpisu, Sąd orzekł na zasadzie art. 232 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten mówi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.