IV SAB/Wr 190/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 10 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

Z. Z. (dalej: strona, skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ze skargą wniesioną za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP, w której zarzucił Prezesowi Sądu Okręgowego w Ś. (dalej: organ) bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2020 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego poprzez jej podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym bądź podpisem osobistym, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W przewidzianym okresie, który upływał z dniem 8 czerwca 2020 r., skarżący po raz kolejny nadesłał skargę w postaci elektronicznego załącznika do przesłanej przez siebie korespondencji w ramach platformy e-PUAP, która ponownie nie została przez niego podpisana w prawem przewidziany sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przy czym w przypadku gdy pismo jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego powinno zostać podpisane kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady te dotyczą również załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (art. 46 § 2a i 2b u.p.p.s.a.). Stosownie do art. 49 § 1 u.p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że w dniu 14 maja 2020 r. przesłano stronie skarżącej wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym bądź podpisem osobistym, z tym pouczeniem, że nieuzupełnienie braku w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Stosownie do treści art. 83 § 1 i 2 u.p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W myśl art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.), termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2020 r. Zatem termin na jego zrealizowanie upływał z dniem 8 czerwca 2020 r., który wypadał w poniedziałek. W wyznaczonym okresie skarżący nie wykonał właściwie nałożonego na niego obowiązku, albowiem ponownie przesłana przez niego skarga w formie dokumentu elektronicznego, nie została podpisana kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym bądź podpisem osobistym. Skarżący nie nadesłał jej również podpisanej w sposób tradycyjny (własnoręcznie). W konsekwencji należało zatem uznać, że strona skarżąca nie usunęła w terminie dostrzeżonych braków formalnych skargi. Wobec tego podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.