VI SA/Wa 2224/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Spółki G. sp. z o.o. z siedzibą w T. Oddział w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Przedmiotem skargi P. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2024 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] nr [...] i [...] w K. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] i ul. [...] i [...] w K. (dalej: "Wspólnoty Mieszkaniowe"), decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Wójt Gminy O. wyraził zgodę na umieszczenie sieci gazowej średniego ciśnienia PE DN225 i DN110 w pasie drogowym drogi gminnej – działka nr ewid. [...], [...] i [...], obręb ewidencyjny K. (ul. [...]) oraz w pasie drogowym drogi gminnej – działka nr ewid. [...], obręb ewidencyjny K. (ul. [...]), według lokalizacji przedstawionej na załączonym projekcie zagospodarowania terenu z zaznaczoną lokalizacją sieci gazowej. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Starosta O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. Wspólnotom pozwolenia na budowę ww. sieci. Kolejno, decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Wójt Gminy O. zezwolił, na wniosek Przedsiębiorstwa Inżynierii Sanitarnej "[...]" s.c. P. O., na zajęcie pasa drogowego ww. dróg gminnych w celu wykonania ww. sieci gazowej o powierzchni rzutu poziomego pozostawionego urządzenia 132,05 m2. Natomiast odrębną decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Wójt Gminy O. zezwolił Wspólnotom Mieszkaniowym na umieszczenie ww. sieci gazowej w pasie drogowym ww. dróg gminnych. Jednocześnie ustalił coroczną opłatę i zobowiązał ww. Wspólnoty do jej wnoszenia. W dniu 20 kwietnia 2022 r. do Wójta Gminy O. wpłynęło pismo administratora Wspólnot Mieszkaniowych, w którym poinformowano, że decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] powinna być przepisana na P., gdyż w marcu 2018 r. sieci gazowe zostały przekazane na majątek ww. Spółki i to ona powinna uiszczać opłaty za umieszczenie sieci gazowej w pasie drogowym. W dniu 19 maja 2022 r. P. z siedzibą w T. wystąpiła do Wójta Gminy O. z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej - przyłącza gazowego - przepisanie decyzji z dnia [...] października 2017r. nr [...] wydanej dla Wspólnot Mieszkaniowych. We wniosku wskazano planowany okres zajęcia pasa drogowego: od 1 czerwca 2022 r. do 31 grudnia 2052r. Decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] Wójt Gminy O. zezwolił Spółce na umieszczenie przedmiotowej sieci gazowej w pasie drogowym ww. dróg gminnych, jednocześnie ustalił coroczną opłatę i zobowiązał Spółkę do jej wnoszenia. Kolejną decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...], zmienioną następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., Wójt Gminy O. stwierdził, na wniosek Wspólnot Mieszkaniowych wygaśnięcie decyzji własnej z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w sprawie umieszczenia w pasie drogowym drogi gminnej urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, ze skutkiem ex tunc. Kolejno, Wójt Gminy O. pismem z dnia 3 listopada 2022 r. poinformował Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi, tj. sieci gazowej średniego ciśnienia PE DN225 i DN110 w pasie drogowym drogi gminnej – działki nr wid. [...], [...], [...], [...] obręb K. od dnia 31 października 2017 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. oraz na działce oznaczonej nr ewid. [...] obręb K. od dnia [...] października 2022 r. Postępowanie wyjaśniające Wójt Gminy O. (dalej: "organ I instancji", "Wójt Gminy") zakończył wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2023 r. nr [...]. Na jej mocy wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 242 871,60 zł za umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi, tj. sieci gazowej średniego ciśnienia PE DN225 i DN110 w pasie drogowym drogi gminnej – działki nr [...], [...], [...], [...] obrębie K. od dnia 31 października 2017 r. do dnia 31 maja 2022 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 20 pkt 8, art. 39 ust. 3-5 i art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 645, ze zm.) oraz uchwała Rady Gminy w O. Nr VI/25/07 z dnia 30 marca 2007 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych (Dz.Urz. Woj. Maz. z dnia 19.05.2007 r. Nr 92 poz. 2191). Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka. Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. zaskarżoną w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej także: "Kolegium"): 1) uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej wymierzenia Spółce kary pieniężnej za umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi, obejmującej okres od dnia 31 października 2017 r. do dnia 8 maja 2019 r. w wysokości 81 083,20 zł i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji w całości; 2) w pozostałym zakresie, tj. w części wymierzenia kary za okres od dnia 9 maja 2019 r. do dnia 31 maja 2022 r. w wysokości 161 788,40 zł, utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 189g ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), dalej: "u.d.p.". W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że bezspornym jest, iż przedmiotowa sieć gazowa o powierzchni rzutu poziomego 132,05 m2 została umieszczona w pasie drogowym ww. dróg gminnych, począwszy od dnia 31 października 2017 r., zaś zezwolenie na jej umieszczenie zostało udzielone Wspólnotom Mieszkaniowym. Bezspornym jest także fakt, iż w dniu 18 września 2017 r. została zawarta umowa o przyłączenie do sieci gazowej pomiędzy ww. Wspólnotami a Spółką, na podstawie której Spółka stała się właścicielem przedmiotowej sieci gazowej. Podniosło także, że kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego nie mogła zostać nałożona za okres od dnia 31 października 2017 r. do dnia 11 maja 2018 r., bowiem okres ten uległ już przedawnieniu, na podstawie art. 40 ust. 12 w zw. z art. 189g § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium, bezspornym jest także fakt, że Strona w dalszym okresie, tj. od dnia 12 maja 2018 r. była właścicielem przedmiotowej sieci gazowej. Nie ulega również wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2017 r. którą udzielono Wspólnotom Mieszkaniowym zgody na umieszczenie w pasie drogowym rzeczonej sieci gazowej nie została przeniesiona na Spółkę, na podstawie art. 40 ust. 15a2 u.d.p. Skarżąca nie wystąpiła także z wnioskiem o przeniesienie, na podstawie art. 40e ust. 1 u.d.p., praw i obowiązków wynikających z ww. zezwolenia. Skarżąca z wnioskiem o wydanie zezwolenia/przepisanie decyzji z dnia [...] października 2017 r. nr [...], wystąpiła dopiero w dniu 19 maja 2022 r., przy czym wniosek ten obejmuje planowany okres zajęcia pasa drogowego od 1 czerwca 2022 r. do 31 grudnia 2052r. Kolegium stwierdziło zatem, iż Skarżąca w okresie od maja 2018 r. do 31 maja 2022 r. umieściła urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z funkcjonowaniem drogi bez stosownego zezwolenia (bezprawnie). Mając zaś na uwadze przepis art. 189g § 1 k.p.a. oraz okoliczność skutecznie zainicjowanego postępowania odwoławczego, w ocenie Kolegium, administracyjną karę pieniężną można wymierzyć jedynie za okres pięciu lat poprzedzających wydanie niniejszej decyzji ostatecznej, tj. za okres od dnia 9 maja 2019 r. do dnia 31 maja 2022 r. W konsekwencji Spółka winna zostać obciążona karą pieniężną za umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z funkcjonowaniem drogi we ww. okresie, stosownie do treści art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., w wysokości 161 788,40 zł. Kolegium wskazało także, że wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie rozważyło zastosowanie art. 189f k.p.a. dotyczącego odstąpienia od nałożenia kary. Po analizie materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, iż brak jest podstaw do zastosowania ww. regulacji. Waga naruszenia nie jest znikoma. W sprawie doszło do kilkuletniego umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego bez stosownego zezwolenia. Brak uregulowania stosunku prawnego przypuszczalnie był wynikiem zaniedbań zarówno wynikających ze strony Wspólnot Mieszkaniowych, jak również samej Spółki. Nadto Skarżącej jako podmiotowi profesjonalnie zajmującemu się dystrybucją gazu ziemnego, co do zasady, winny być znane obowiązki wynikające z ustawy o drogach publicznych, jak i konsekwencje z ich niedopełnienia. Zdaniem Kolegium w sprawie nie zachodziły również przesłanki działania siły wyższej, o której mowa w art 189e k.p.a. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium uznało je za niezasadne. Skargę na powyższa decyzję Kolegium w zakresie jej punktu 2 wniosła P. Zaskarżonej decyzji, w zakresie nałożenia kary pieniężnej, Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w sytuacji, gdy została wydana decyzja na zajęcie pasa drogowego na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej, 2) art. 40 ust. 3 u.d.p. poprzez uznanie, że opłaty za zajęcie pasa drogowego obciążają właściciela urządzeń przesyłowych, gdy tymczasem opłaty te, co najmniej do czasu przeniesienia zezwolenia w trybie art. 40 ust. 15a u.d.p., powinny obciążać podmiot, który uzyskał decyzję o zezwoleniu na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym, 3) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez brak odstąpienia od obciążenia Skarżącej karą administracyjną za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi w sytuacji, gdy zgoda taka została uzyskana uprzednio przez podmiot, który faktycznie umieścił urządzenia w pasie drogowym, zatem nie sposób mówić o naruszeniu zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, skoro samo umieszczenie urządzeń nastąpiło za zgodą organu, zatem waga naruszenia prawa jest znikoma, a Skarżąca uzyskała następnie decyzję zezwalającą na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym. Mając na uwadze powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie decyzji w zakresie jej punktu 2 oraz zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie Skarżącej w niniejszej sprawie nie sposób mówić o zajęciu pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi - decyzja zezwalająca na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym została wydana i urządzenia te zostały umieszczone w pasie drogowym na podstawie tej decyzji. Późniejsza zmiana decyzji na wniosek podmiotu, któremu została wydana, nie powinna mieć wpływu na ocenę, że urządzenia umieszczono w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Ponadto opłatami/karami administracyjnymi powinien być obciążany podmiot, który umieścił urządzenia w pasie drogowym, a nie późniejszy nabywca tych urządzeń, albowiem prawnie istotny jest fakt umieszczenia urządzeń w pasie drogowym, a nie prawo własności tych urządzeń. W konsekwencji decyzja wymierzająca opłaty/kary administracyjne powinna być skierowana do podmiotu, który umieścił urządzenia w pasie drogowym, a więc tym samym zajął pas drogowy. Nadto Spółka podniosła, że organ niesłusznie odmówił zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. i odstąpienia od naliczenia kary administracyjnej. Wskazała, że obecnie Skarżąca posiada decyzję administracyjną o zgodzie na umieszczenie urządzeń w pasie drogowym. Ponadto, w ocenie Skarżącej, w niniejszej sprawie waga naruszeń obowiązków przez Spółkę jest znikoma. Skoro urządzenia zostały umieszczone w pasie drogowym przez inny podmiot za zgodą zarządcy drogi wydaną w formie decyzji administracyjnej, to nie sposób mówić o zagrożeniu dla bezpieczeństwa, które miałaby spowodować Skarżąca, zwłaszcza, że to nie Skarżąca umieściła urządzenia w pasie drogowym. Urządzenia zostały umieszczone w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi i nie powodowały żadnego zagrożenia. Zdaniem Spółki, można co najwyżej uznać, że po nabyciu urządzeń nie zostały dopełnione pewne formalności, zatem waga naruszonych obowiązków jest znikoma, co uzasadniało odstąpienie od naliczenia kary administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując że podniesione zarzuty nie są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy O. w zakresie wymierzenia Spółce kary za zajęcie pasa drogowego za okres od 9 maja 2019 r. do 31 maja 2022 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 i ust. 12 pkt 1 u.d.p. Stosownie do treści art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie to dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej dokonaną ustawą z dnia 5 sierpnia 2022 r. Dz.U. z 2022 r. poz. 1768). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3 art. 40 u.d.p.). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim (ust. 5 art. 40 u.d.p.). Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.). Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są zatem: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego drogi publicznej przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i okresu zajmowania pasa bez zezwolenia (por. m.in. wyrok NSA z 15.10.2019 r. II GSK 807/19). Zgodnie z treścią § 140 ust. 2 wymienionego rozporządzenia tj. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1643) infrastrukturę techniczną niezwiązaną z drogą stanowią m.in. urządzenia służące do doprowadzania gazu. Z treści art. 40 ust. 1 u.d.p. wynika, że przedmiotem udzielenia zezwolenie jest zajęcie pasa drogowego. Żeby pas drogowy został zajęty przez jakieś urządzenie, urządzenie to musi zostać tam umieszczone. Stan zajęcia jest jednak stanem trwającym w czasie, wynikającym z umieszczenia urządzenia, a nie jednorazowym. Zezwolenie dotyczy w szczególności zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie urządzeń infrastruktury technicznej (art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p.). Przedmiotem zezwolenia nie jest jednak tylko sam fakt jednorazowej czynności umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, ale również sam stan zajęcia pasa drogowego powstały na skutek takiego umieszczenia. W orzecznictwie zasadnie wskazuje się, że "zajęcie pasa drogowego" w rozumieniu art. 40 u.d.p. nie ogranicza się do aktu zajęcia, jako jednorazowej czynności, albowiem pod pojęciem "zajęcia pasa drogowego" rozumieć należy utrzymywanie stanu zajęcia, co oznacza, że karze podlega utrzymywanie stanu zajęcia pasa drogowego, czyli zajmowania go bez wymaganego zezwolenia (por. wyrok NSA z 30.06.2021 r. II GSK 1094/20; wyrok NSA z 17.01.2013 r. II GSK 1907/11). Sąd dostrzega, że w art. 40 ust. 2 pkt 2 u.d.p. jest mowa o "umieszczaniu w pasie drogowym" stosownych urządzeń, a Spółka – jak wskazuje – żadnych urządzeń w pasie drogowym nie umieszczała, jednakże okoliczność ta nie podważa legalności decyzji w zaskarżonej części, albowiem zezwolenia nie dotyczą samego faktu umieszczania urządzeń w pasie drogowym, lecz są związane z zajmowaniem pasa drogowego przez te urządzenia. Sąd stoi na stanowisku, że zajmuje pas drogowy ten kto faktycznie posiada określone urządzenia w pasie drogowym. W sprawie nie ma sporu, że w spornym okresie tj. od 9 maja 2019 r. do 31 maja 2022 r. Spółka była właścicielem urządzeń infrastruktury technicznej umieszczonych w pasie drogowym ul. [...] i ul. [...], obręb ewidencyjny K. Spółka stała się właścicielem tych urządzeń w związku z zawartą ze Wspólnotami Mieszkaniowymi umową z dnia 18 lipca 2017 r. Nie ma także sporu, że we ww. okresie Spółka nie posiadała zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego. Natomiast posiadane przez Wspólnoty Mieszkaniowe zezwolenie uzyskane decyzją z dnia [...] października 2017 r. zostało następnie wygaszone (por. decyzja Wójta Gminy z dnia [...] maja 2022 r., zmieniona decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r.). Nadto wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż zezwolenie o którym mowa w art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.d.p. Spółka uzyskała na mocy decyzji z dnia [...] maja 2022 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 i ust. 5 u.d.p. Z treści tej decyzji nie wynika by obejmowała ona okres za który wymierzono Spółce karę pieniężną. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 3 u.d.p. wskazać należy, że obowiązek uiszczenia opłaty obciąża wyłącznie podmiot, który jest w posiadaniu urządzenia umieszczonego w pasie drogowym. Obciążenie w dalszym ciągu dotychczasowego właściciela opłatami naliczonymi z tytułu umieszczenia takiego urządzenia w pasie drogowym prowadziłoby do tego, iż niezależnie od tego kto jest właścicielem urządzenia, kto posiada i korzysta z niego, to osoba, która dokonała jego umieszczenia w pasie drogowym zawsze uiszczałaby opłatę roczną. Zajmuje bowiem pas drogowy ten kto faktycznie posiada określone urządzenia w pasie drogowym. Również w art. 40 ust. 5 i ust. 12 tej ustawy jest mowa o zajęciu pasa drogowego (por. wyrok NSA z 27.03.2013 r. II GSK 23/12). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 40 ust. 12 i art. 40 ust. 3 u.d.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Z treści decyzji wynika, że organ rozważył możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym "organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa". Kolegium wskazało, że w jego ocenie waga naruszenia nie jest znikoma. W sprawie doszło bowiem do kilkuletniego okresu umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego, bez zezwolenia. Taka sytuacja, zdaniem Kolegium, powstała na skutek zaniedbań zarówno samej Skarżącej jak i Wspólnot Mieszkaniowych. Organ podkreślił, że Spółce jako podmiotowi profesjonalnemu winny być znane obowiązki wynikające z ustawy o drogach publicznych. W ocenie Sądu, wywodowi temu nie sposób odmówić racji. Obowiązkiem Spółki, zajmującej się w ramach przedsiębiorstwa, dystrybucją gazu ziemnego, było uregulowanie sytuacji prawnej związanej z przejęciem na własność urządzeń przesyłowych. Stosowne postanowienie umowne zostało przez Strony przewidziane w umowie z dnia 18 września 2017 r. Mimo przejścia prawa własności przedmiotowych urządzeń na Spółkę, dopiero w maju 2022 r., Spółka złożyła stosowny wniosek wskazując planowany okres zajęcia pasa drogowego od 1 czerwca 2022 r. do 31 grudnia 2052 r. Dodać przy tym należy, że nie można zarzucić Kolegium dowolności w przyjęciu, iż waga naruszenia prawa nie była w niniejszym przypadku znikoma, bowiem samowolne zajęcie pasa drogowego nie miało charakteru incydentalnego i krótkotrwałego lecz trwało dłuższy okres. Spółka nie wskazała także na ewentualne przeszkody, które nie pozwoliły jej na uregulowanie kwestii związanej z zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, niezwłoczenie po nabyciu przez nią własności urządzeń umieszczonych w pasie drogowym. Końcowo dodać należy, że ustalony stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Fakty istotne z punku widzenia zastosowanej normy prawa materialnego zostały ustalone bez naruszenia w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania, w tym art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także wadliwości w zakresie wysokości wymierzonej kary. Ustalenie w zakresie obszaru pasa drogowego zajętego przez przedmiotowe urządzenie znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy i nie jest sporne. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy, zaskarżona decyzja nie jest sprzeczna z prawem. Dlatego, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), Sąd skargę oddalił.