VI SA/Wa 516/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2021 r., nr. [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

M. W.(dalej też jako "Strona" lub "Skarżący"), na mocy umowy z dnia 22 stycznia 2020 roku, nabył od B. L. pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...] (rok produkcji: 2001). W dniu 17 lutego 2020 roku wpłynęło do Prezydenta Miasta P. (dalej też jako "organ I instancji"), złożone przez Skarżącego zawiadomienie o zbyciu przez niego wspomnianego powyżej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Prezydent Miasta P. pismem z dnia 2 listopada 2021 roku, zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu, zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 30 dni od dnia jego nabycia. Skarżący w piśmie z dnia 20 listopada 2021 roku podkreślił, że nie był w stanie dopełnić powyższego obowiązku, ponieważ przed upływem 30 dni od dnia nabycia przedmiotowego pojazdu, zbył go, o czym poinformował (już jako zbywca) organ pierwszej instancji. Tym samym, w ocenie Skarżącego, brak jest podstawy prawnej do nałożenia na niego kary. W związku z powyższym wniósł o umorzenie wszczętego wobec niego postępowania, ewentualnie o rozważenie możliwości odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2021 roku numer [...], Prezydent Miasta P. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości dwustu złotych, za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu w terminie trzydziestu dni od jego zakupu. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 roku, poz. 735 z późn. zm., dalej też jako "k.p.a.") oraz art. 140mb pkt 2 i art. 140n ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 988 ze zm., dalej też jako "p.r.d."). Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., właściciel pojazdu zarejestrowanego, jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Z treści ww. przepisu wynika, że właściciel pojazdu ma obowiązek powiadomić starostę zarówno o nabyciu, jak i o zbyciu pojazdu. Prezydent Miasta P. zaznaczył, że z informacji przekazanych przez Skarżącego wynika, że wiedział on o obowiązku zgłoszenia nabycia pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Był przy tym zobowiązany dokonać przedmiotowego zgłoszenia do dnia 21 lutego 2020 r, jednakże tego nie dokonał, z uwagi na sprzedaż pojazdu. Tymczasem w myśl art. 140mb pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 złotych. Organ pierwszej instancji uznał zatem za zasadne, nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej a określając jej wysokość, wskazał, że uprzednio zbadał przesłanki, o których mowa w art. 140n ust. 4 p.r.d., tj. zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Nadto, w wyniku analizy zakresu, w jakim Strona dopuściła się naruszenia przepisów organ I instancji stwierdził, iż od dnia 21 lutego 2020 r. (ostatni dzień na zgłoszenie nabycia pojazdu) do chwili wydania rozstrzygnięcia pozostaje ona w stanie niezgodności z przepisami, polegającej na niezgłoszeniu nabycia pojazdu. Zdaniem Prezydenta Miasta P. waga naruszenia prawa, w tym przypadku nie ma charakteru znikomego, ponieważ Strona do chwili wydania rozstrzygnięcia, nie dokonała zgłoszenia nabycia pojazdu. W konsekwencji organ I instancji nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wobec braku przesłanek wynikających z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. We wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. (dalej też jako "SKO", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2021 roku numer [...], Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 140mb pkt 2 w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nałożeniu na niego kary pieniężnej, pomimo, że w 30-dniowym terminie do zgłoszenia nabycia utracił status właściciela nabywcy i stał się zbywcą pojazdu. Zdaniem Skarżącego przepisy dotyczące kar muszą być interpretowane sztywno i zgodnie z literalnym brzmieniem przy zastosowaniu wykładni językowej a ponadto jego działania nie pozostawały w sprzeczności z celem, w jakim wprowadzono zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym, czyli poprawie warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] grudnia 2021 roku, numer [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [..] z dnia [...] grudnia 2021 roku. SKO nie podzieliło argumentów podniesionych w odwołaniu związanych ze zbyciem przedmiotowego pojazdu w dniu 16 lutego 2020 roku (faktura Nr [...]), podkreślając, że z treści art. 140mb ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy wynika wprost, iż kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Tymczasem sam fakt niedopełnienia przez Skarżącego obowiązku zgłoszenia nabycia ww. pojazdu w terminie 30 dni, nie budzi żadnych wątpliwości, bowiem wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, jak również z treści wniesionego odwołania. Dlatego też, w ocenie SKO, bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje fakt, iż pojazd został zbyty dnia 16 lutego 2020 roku, bowiem karze pieniężnej o której mowa wyżej, podlega brak zawiadomienia starosty zarówno o nabyciu, jak i o zbyciu pojazdu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego P. Strona zarzuciła naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co niewątpliwie wpłynęło na wynik sprawy; - art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie dyspozycji art. 189 § 1 pkt. 1; art. 189f § 2 i 3 k.p.a. i zaniechanie ustalenia przesłanek, o których mowa w tych przepisach; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie, w uzasadnieniu decyzji, całościowej analizy okoliczności uzasadniających nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w tym m.in. braku ustosunkowania się do przesłanek, o których mowa w art. 140n ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; - art. 140 mb ust. 2 pkt. 1 w związku z art. 78 ust. 2 pkt. 1 p.r.d. poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu obciąża zbywcę i nałożeniu na niego kary pieniężnej za nie wykonanie ww. obowiązku w terminie 30 dni. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2021 r; zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania; skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarżący w uzasadnieniu podkreślił, że faktami bezspornymi w sprawie jest nabycie przez niego w dniu 22 stycznia 2020 roku pojazdu marki [...] o nr rej. [...], zbycie ww. pojazdu w dniu 16 lutego 2020 r., tj. w terminie ustawowym do zgłoszenia nabycia oraz zawiadomienie organu o zbyciu ww. pojazdu w dniu 17 lutego 2020 roku. Natomiast, kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie - czy Skarżący w powyższym stanie faktycznym sprawy oraz w rozumieniu art. 140mb pkt. 2 w związku z art. 78 ust.2 pkt. 1 p.r.d. był zobowiązany do dokonania zgłoszenia nabycia pojazdu marki [...] w terminie do dnia 21 lutego 2020 roku, skoro od dnia 16 lutego 2020 r. nie był już jego właścicielem (nabywcą) - w wyniku transakcji sprzedaży. Z treści art. 78 ust. 2 pkt. 1 p.r.d. jednoznacznie wynika, że przepis ten wyraźnie odnosi się do właściciela pojazdu zarejestrowanego, a ponadto jest w nim mowa o obowiązku tego właściciela do zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Natomiast w art. 140mb pkt 2 ww. ustawy wskazany jest wyraźnie podmiot, na którego nakładana jest kara pieniężna, w tym przypadku nabywca, który nie zawiadomił starosty o nabyciu pojazdu w terminie 30 dniu od jego zakupu. Zdaniem Skarżącego, z brzmienia wspomnianych przepisów wynika, iż nie posiadał umocowania prawnego do wykonania obowiązku zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu w terminie do 21 lutego 2020 rok, gdyż z dniem 16 lutego 2020 r. stał się zbywcą. Dlatego też Skarżący niezwłocznie, bo następnego dnia po sprzedaży (czyli 17 lutego 2020 r.) zawiadomił organ I instancji tylko o zbyciu pojazdu. Zawiadomienie o zbyciu pojazdu umożliwiło zaktualizowanie za pośrednictwem organu danych w Centralnej Ewidencji Pojazdów o dane identyfikacyjne pojazdu i nowego właściciela (nabywcy). Zatem działania Skarżącego nie pozostały w sprzeczności nie tylko z przepisami p.r.d. ale także z celem, w jakim wprowadzono zmiany w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, czyli poprawą warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów. W ocenie Skarżącego, trudno zatem zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w P., że bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż pojazd został zbyty w dniu 16 lutego 2020 roku, bowiem karze pieniężnej, podlega niezawiadomienie starosty o nabyciu jak i o zbyciu pojazdu. Stwierdzenie to jest mało precyzyjne, gdyż karze pieniężnej, o której mowa w art. 140 mb pkt. 2 p.r.d. podlega podmiot praw i obowiązków - w tym przypadku nabywca za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia nabycia a nie przedmiot nałożenia kary - zawiadomienie o nabyciu. Zatem, fakt sprzedaży pojazdu w terminie wykonania ustawowego obowiązku do zawiadomienia starosty o nabyciu przedmiotowego pojazdu ma istotne znaczenie, gdyż od dnia sprzedaży skarżący przeniósł własność pojazdu na nowego nabywcę i stał się zbywcą. A jako zbywca (były właściciel) nie mógł zawiadomić starosty o nabyciu pojazdu. W tej sytuacji odpadła podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego za niezgłoszenie nabycia pojazdu w terminie 30 dni od jego zakupu. W świetle tychże okoliczności, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., niewłaściwie dokonało analizy przepisów prawnych będących podstawą rozstrzygnięcia w okolicznościach niniejszej sprawy, co bezpośrednio wpłynęło na naruszenie prawa materialnego - art. 140mb ust. 2 pkt. 1 w związku z art. 78 ust. 2 pkt. 1 p.r.d. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że w uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy nie zamieścił w ogóle własnych rozważań co do wielkości nałożonej na stronę kary, z uwzględnieniem przesłanek z art. 140n ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jak również nie odniósł się do instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 189f § 1 pkt. 1, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Poza tym, organ odwoławczy nie zważył też, czy w sprawie wystąpiła przesłanka wymieniona wart. 189f § 2 i 3 k.p.a., gdyż przepisy te dają możliwość odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Skarżącego brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji dostatecznego wyjaśnienia stanu sprawy przyczyniło się do naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności zasady praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a.; zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu stron wyrażonej w art. 7 k.p.a.; zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. nakładających na organy publiczne praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygania sprawy co wpłynęło na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2021 roku, nie naruszają prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu zarówno Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., jak i Prezydenta Miasta P., Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zatem Skarżący, na mocy umowy z dnia 22 stycznia 2020 roku, nabył od B. L. pojazd marki [...], o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...] (rok produkcji: 2001). O nabyciu przedmiotowego pojazdu nie zawiadomił Prezydenta Miasta P.. Następnie w dniu 16 lutego 2020 roku ww. pojazd zbył, o czym w dniu 17 lutego 2020 roku powiadomił Prezydenta Miasta P. Skarżący w istocie nie kwestionuje prawidłowości powyższych ustaleń. Zarzuca natomiast błędne zastosowanie przez organy, w tak ustalonym stanie faktycznym, przepisu art. 140mb pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, z uwagi na brak poinformowania przez niego o nabyciu pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], z uwagi na zbycie tego pojazdu, przed upływem 30 dni od dnia nabycia. W tej sytuacji, skoro Skarżący formułuje zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, rolą Sądu jest ocena prawidłowości przeprowadzonego przez organy procesu subsumcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, tj. oraz art. 140mb pkt 2 i art. 140n ust. 1 i ust. 2a p.r.d. I tak, w myśl art. 140 mb pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, kto, będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1) nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Zgodnie bowiem z art. 78 ust. 2 pkt 1) tej ustawy właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Kary pieniężne, w sprawach określonych w art. 140m-140mb, są nakładane w drodze decyzji administracyjnej, przy czym kary pieniężne, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nakłada starosta (art. 140n ust. 1 i ust. 2a p.r.d.). W ocenie Sądu, przepis art.140mb pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ma zastosowanie również wobec właściciela pojazdu, który wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie zawiadomił właściwego organu (w tym przypadku Prezydenta Miasta P.) o nabyciu pojazdu, z uwagi na jego zbycie w zakreślonym w art. 78 ust. 2 pkt 1) tej ustawy trzydziestodniowym terminie. Po pierwsze, zaprezentowana w skardze wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 1) p.r.d., jest wprost sprzeczna z brzmieniem omawianego przepisu, który, postulowanego przez Skarżącego wyjątku nie przewiduje. Zwolnienia z obowiązku zawiadomienia Prezydenta Miasta P. o nabyciu przez Skarżącego w dniu 22 stycznia 2020 roku, wspomnianego powyżej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], z uwagi na jego sprzedaż w dniu 16 lutego 2020 roku (czyli w terminie 30 dni od dnia jego nabycia), nie sposób też dopatrywać się w drodze wykładni funkcjonalnej, czy też celowościowej art. 78 ust. 2 pkt 1) w zw. z art. 140mb pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Statuowany bowiem w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d obowiązek zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu jest bezwzględny. Przepis ten w oczywisty sposób zakreśla także termin na dokonanie tej czynności, gdyż w innym przypadku przepis nakładający na określone podmioty dany obowiązek, bez ustawowego wskazania ram czasowych, stanowiłby w oczywisty sposób lex imperfecta. Jednakże samo wprowadzenie w p.r.d. terminu trzydziestu dni na notyfikowanie staroście zmiany w obszarze nabycia lub zbycia pojazdu, w żaden sposób nie wpływa na sam obowiązek dokonania wymaganego w art. 78 ust. 2 pkt 1) p.r.d. zawiadomienia. Ze względu na konieczność zapewnienia czytelności i kompletności wpisów dokonywanych w stosownych rejestrach, zawiadomienie o zbyciu pojazdu przez aktualnego właściciela winno być bowiem poprzedzone zawiadomieniem o jego nabyciu. Inaczej o zbyciu przez siebie pojazdu informowałby podmiot, który nie zgłaszałby uprzednio faktu jego nabycia. W świetle dyspozycji art. 140 mb pkt 2 w zw. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. stanowisko zaprezentowane w skardze, zgodnie z którym przeniesienie własności pojazdu w terminie 30 dni od jego nabycia, zwalania zbywcę z obowiązku zawiadomienia starosty właśnie o tym nabyciu, wskutek czego odpadłaby podstawa do nałożenia kary na niego, skutkowałoby tym, że obowiązek taki, przy krótkoterminowym – do trzydziestu dni - obrocie pojazdami, nigdy by się nie aktualizował. Co za tym idzie, w takich realiach stanu faktycznego, przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. byłby pozbawiony racji bytu, uniemożliwiając stosownym organom realizację swoich kompetencji, co prowadziłoby do jawnej sprzeczności z wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadą praworządności. W konsekwencji, w ocenie Sądu, zbycie przez Skarżącego pojazdu przed upływem trzydziestu dni od jego nabycia, nie zwolniło go bynajmniej z obowiązku zgłoszenia najpierw nabycia ww. pojazdu, którego to obowiązku Skarżący bezsprzecznie nie wykonał. Takie zachowanie skutkowało z kolei zasadnym nałożeniem na Skarżącego, przez Prezydenta Miasta P., kary pieniężnej w wysokości 200 złotych, na podstawie art. 140mb pkt 2 p.r.d. Uwzględniając przy tym, że jest to minimalna wysokość kary, przewidziana przepisami p.r.d., irrelewantnym jest brak rozważań ze strony organów, co do konkretnych dyrektyw wymiaru kary, ujętych w art. 140n ust. 4 p.r.d. Co prawda, zgodnie z powyższym przepisem, ustalając wysokość kary pieniężnej, uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy. Jednakże w oczywisty sposób dotyczy to jedynie sytuacji, w której orzeczony przez organ wymiar kary przekracza jej minimalny dopuszczalny pułap. Innymi słowy, organy, nawet uznając, że wszystkie powyższe przesłanki, warunkujące wybór wymiaru kary, należy maksymalnie zinterpretować na korzyść Skarżącego i tak nie mogłyby nałożyć na niego kary w niższej wysokości, niż miało to miejsce w realiach przedmiotowej sprawy. Nadto, zdaniem Sądu, orzekający w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, prawidłowo rozważył możliwości zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., umożlwiającego odstąpienie od nałożenia kary w przypadku wystąpienia dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa. Prezydent Miasta P. uznał bowiem, że przepis powyższy nie powinien mieć zastosowania z uwagi na niezgłoszenie przez Skarżącego wspomnianego nabycia pojazdu, czyli trwanie naruszenia prawa i Sąd w pełni podziela powyższe stanowisko. Przy tym w sytuacji, w której nie doszło do zaprzestania naruszenia prawa, fakt, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., nie przedstawiło własnej oceny zasadności odstąpienia od nałożenia kary, w oparciu o przepis art. 189f k.p.a., ograniczając się do ogólnego stwierdzenia, iż argumenty Skarżącego, zawarte w złożonym odwołaniu nie znajdują uzasadnienia prawnego jak również nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia sprawy, nie rzutują na prawidłowość podjętej przez organ odwoławczy decyzji. Reasumując, w niniejszej sprawie, organy obu instancji, wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcia zostały w sposób należyty uzasadnione a Sąd nie dopatrzył się także żadnych innych, istotnych dla wyniku postępowania naruszeń w obrębie prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.