VII SA/Wa 1107/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Lucyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 marca 2025 r., nr 222/2025 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania postanawia: odrzucić skargę.

K. T. ("skarżąca"), reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, pismem z 15 kwietnia 2025 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 marca 2025 r., nr 222/2025 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: wskazanie numeru PESEL skarżącej; złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, a nadto do uiszczenia wpis sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenie skargi. Przesyłka pocztowa skierowana do pełnomocnika skarżącego zawierająca powyższe wezwanie została doręczona na adres pełnomocnika dnia 26 czerwca 2025 r. (k. 24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga K. T. podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a."), skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Elementy niezbędne pism procesowych strony określa art. 46 i art. 47 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać jej podpis albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. W konsekwencji w sprawie został zastosowany art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Konieczność uiszczenia wpisu sądowego wynika natomiast z art. 230 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Natomiast zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w przepisanym terminie, tj. do dnia 23 czerwca 2025 r., nie przedłożyła numeru PESEL ani też pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Skarżąca nie uzupełniła także braku fiskalnego. Z rejestru opłat sądowych wynika, że na dzień 17 lipca 2025 r. wpis nie został uiszczony (k. 25). Przesyłka zawierająca wezwania została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 16 czerwca 2025 r. Termin na uzupełnienie braku formalnego i fiskalnego skargi upływał zatem w dniu 23 czerwca 2025 r. Strona skarżąca nie uczyniła zadość ww. wezwaniom. W tym stanie rzeczy Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.