VII SA/Wa 359/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2020 r. sprawy ze skargi M. A. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Przedmiotem skargi M. A. ("skarżący"), reprezentowanego przez r. pr. K. S., jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z [...] grudnia 2019 r. znak: [...] wydane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z [...] października 2019 r. skarżący, reprezentowany przez ww. radcę prawnego, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. ("[...] WINB") z [...] lipca 2006 r. o znaku [...] (sprostowanej co do daty wydania postanowieniem z [...] września 2015 r.). Decyzją tą organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] z [...] kwietnia 2006 r. znak: [...], nakazującą właścicielowi K. A. rozbiórkę budynku magazynu wyrobów gotowych oraz budynku gospodarczego zlokalizowanych na działkach nr ewid. [...] oraz [...] w S. przy ul. B. w częściach zlokalizowanych na działce nr ewid. [...]. W podstawie materialnoprawnej tych decyzji wskazano na art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r., Nr 3, poz. 229) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), a uzasadniając orzeczony nakaz podniesiono, że objęte postępowaniem obiekty wykonano w 1988 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, w części na działce o nr ewid. [...] przeznaczonej przez Gminę S. (w planie miejscowym) pod drogę wewnętrzną. We wskazanym powyżej wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji skarżący podniósł, że w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, uruchomionym na wniosek, organ miał obowiązek odnieść się do całości żądania - przedmiotu sprawy; przedmiotem sprawy była legalność dwóch całych obiektów, natomiast orzeczony nakaz dotyczy "tylko części z nich", znajdujących się na działce o nr ewid. [...]; w pozostałym zakresie organ nie zakończył postępowania w przewidzianej prawem formie; w konsekwencji ww. decyzje są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, "art. 37 § 1 pkt 1 i art. 40 p.b. z 1974 r. oraz art. 104 § 1 k.p.a.". Poza tym skarżący podniósł, że orzeczony nakaz rozbiórki budynków w częściach zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] jest nie do zaakceptowania, gdyż wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia nie zostało poparte żadnym racjonalnym badaniem co do możliwości wyodrębnienia fragmentu obiektu i dokonania jego rozbiórki. Wywodząc w ten sposób skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji niewykonalność o charakterze trwałym, istniejącą w dacie jej wydania, tym samym na przesłankę nieważności "z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a." W końcu we wniosku skarżący wskazał także na zastosowanie przy kwestionowanej decyzji wadliwej wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., wobec uwzględnienia przy jego stosowaniu wyłącznie przeznaczenia nieruchomości z daty budowy objętych postępowaniem obiektów. Do wniosku skarżący załączył opinię techniczną autorstwa M. B. z [...] listopada 2015 r., dotyczącą możliwości wykonania robót rozbiórkowych części budynku magazynu wyrobów gotowych oraz części budynku gospodarczego. Po zapoznaniu się z żądaniem skarżącego GINB postanowieniem znak: [...] z [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB znak: [...] z [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu postanowienia GINB wskazał, że złożony przez skarżącego wniosek o stwierdzenie nieważności jest kolejnym wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji. Jak wynika z akt, na wniosek K. A. i N. A. zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu wojewódzkiego; GINB decyzją z [...] lutego 2016 r. znak [...], [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji, wskazując, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu wniosku K. A. i N. A. o ponownie rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] lutego 2016 r., GINB decyzją z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2016 r. Wyrokiem z 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1171/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. A. i N. A. na decyzję GINB z [...] kwietnia 2016 r. Powyższe okoliczności, jak stwierdził następnie GINB, uzasadniają zastosowanie w sprawie art. 61a § 1 k.p.a. i wydanie na jego podstawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdyż stanowią przeszkodę do uruchomienia postępowania nadzorczego w stosunku do ww. decyzji organu wojewódzkiego. GINB, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2008 r. o sygn. akt VII SA/Wa 547/08 stwierdził bowiem, że jeżeli już raz, na żądanie strony, wszczęto postępowanie nadzorcze i odmówiono stwierdzenia nieważności, nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia postępowania w tej samej sprawie, chociażby strona powoływała się na inne przyczyny nieważności. Ponowne postępowanie jest bezprzedmiotowe dlatego, że ocena legalności mającej podlegać stwierdzeniu nieważności decyzji została dokonana już poprzednio. W innym przypadku nowa decyzja nadzorcza, niezależnie od sposobu rozstrzygnięcia, byłaby obciążona wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i sama podlegałaby stwierdzeniu nieważności. GINB podniósł przy tym, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności zmierza do ponownego uruchomienia postępowania w sprawie tożsamej ze sprawą zakończoną już ostatecznym orzeczeniem organu. Organ podniósł także, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego w pełnym zakresie oceny zaistnienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., niezależnie od zarzutów zgłoszonych we wniosku. Przedmiotem oceny nie jest bowiem zasadność zarzutów wnioskodawcy, lecz legalność decyzji w całokształcie okoliczności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeżeli więc organ orzeknie ostatecznie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, to oznacza, że sprawa oceny legalności tej decyzji w trybie art. 156 k.p.a., staje się sprawą ostatecznie rozstrzygniętą, niezależnie od zgłoszonych zarzutów wobec ocenianej decyzji. Podsumowując GINB wskazał na to, że ponowna kontrola ww. decyzji organu wojewódzkiego w trybie stwierdzenia nieważności jest niedopuszczalna ze względu na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji rozstrzygającej tę sprawę w sposób ostateczny. Skarżący nie zgodził się z ww. postanowieniem GINB, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tym postanowieniem podnosząc przede wszystkim, że organ naruszył art. 16 i art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. błędnie wywodząc, że zachodzi tożsamość sprawy niniejszej ze sprawą zakończoną decyzją tego organu z [...] lutego 2016 r. i następnie z [...] kwietnia 2016 r. W uzasadnieniu podania, skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł, że sprawa zakończona zaskarżonym postanowieniem nie jest tożsama podmiotowo (z zakończoną ww. decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r.); ta ma miejsce w sytuacji, gdy ten sam podmiot jest adresatem praw lub obowiązków; w tym przypadku - w poprzednim postępowaniu skarżący nie był zaś adresatem decyzji. Postanowieniem wskazanym na wstępie z [...] grudnia 2019 r., GINB po rozpatrzeniu ww. wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z [...] listopada 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podtrzymał zaprezentowane już stanowisko co do konieczności uwzględnienia w sprawie ostatecznej (i prawomocnej) decyzji GINB z [...] kwietnia 2016 r. (uznanej za prawidłową wyrokiem WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1171/16, podtrzymanym wyrokiem NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2128/17). Wyjaśnił przy tym, że art. 61a § 1 k.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania między innymi w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. Dopóki bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej sprawy staje się niedopuszczalne. Powyższe ma szczególne znacznie w przypadku ponownego żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego, gdyż jeżeli przyczyny nieważności nie występowały w chwili wydawania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione już w pierwszym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu braku tożsamości podmiotowej GINB wskazał, że jest ona zachowana także, gdy w miejsce strony wstępuje jej następca prawny. Nie jest przecież tak, że każdy kolejny właściciel obiektu budowlanego może domagać się przeprowadzenia po raz kolejny postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji dotyczącej tego obiektu budowlanego. W skardze do Sądu na ww. postanowienie GINB z [...] grudnia 2019 r. skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: -art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja [...] WINB "z [...] lipca 2007 r." jest zgodna z prawem i nie kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności, podczas gdy skarżący wskazał, że naruszenia, którymi dotknięte są kwestionowane rozstrzygnięcia (wraz z decyzją ją poprzedzającą) mają dwojaki charakter, formalny i materialny; -art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na fakt, że decyzja z [...] kwietnia 2006 r. i "następująca po niej decyzja z [...] lipca 2001 r." o znaku [...] są trwale niewykonalne (wobec orzeczenia nakazu rozbiórki części obiektu, bez określenia statusu prawnego pozostałej ich części); -art. 16 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zachodzi tożsamość sprawy zwieńczonej skarżonym postanowieniem ze sprawą zakończoną decyzją organu z [...] lutego 2016 r. i następnie z [...] kwietnia 2016 r.; -art. 16 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą nadzwyczajne okoliczności uzasadniające wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że zachodzą takie nadzwyczajne okoliczności oraz poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy; -art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego zbadania stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz wniosków i twierdzeń przedstawionych przez skarżącego, co skutkowało zignorowaniem okoliczności powołania przez niego nowych faktów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie GINB z [...] grudnia 2019 r. o znaku [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z [...] lipca 2006 r. o znaku [...]. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć stanowi art. 61a § 1 k.p.a., a powodem jego zastosowania było stwierdzenie, że postępowanie w sprawie objętej wnioskiem skarżącego z[...] października 2019 r. (dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB), było już prowadzone i zakończyło się pozostającą w obrocie prawnym i ostateczną decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r. o znaku [...], [...]. Biorąc pod uwagę zakres ww. wniosku skarżącego (w związku z którym wydane zostało zaskarżone postanowienie), a także zawartość akt administracyjnych dotyczących kwestionowanej przez skarżącego decyzji [...] WINB z [...] lipca 2006 r. (sprostowanej postanowieniem z [...] września 2015 r. - w zakresie daty jej wydania), Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe; wydane zostało w oparciu o prawidłowo ustalony stan sprawy i właściwą wykładnię ww. art. 61a § 1, a także art. 16 i art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. I tak, rozwijając tę ocenę, Sąd przede wszystkim zauważa, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie; konieczne jest zbadanie, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie postępowania, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Sąd stwierdza przy tym, że prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zasadnicze znaczenie w tej materii w niniejszej sprawie ma to, że decyzja kwestionowana przez skarżącego (tj. decyzja [...] WINB z [...] lipca 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB dla powiatu [...] z [...] kwietnia 2006 r.), była już poddana weryfikacji we wskazanym trybie nadzorczym, co więcej - zapadła w tej sprawie ostateczna i prawomocna decyzja. Z wniosku (ówczesnych współwłaścicieli działki o nr ewid. [...]; v. KW nr [...] prowadzona przez V Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w G.) K. A. i N. A. (zawartego w piśmie z 23 października 2015 r.) GINB wszczął i prowadził postępowanie nadzorcze dotyczące ww. decyzji [...] WINB; w konsekwencji decyzją z [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lutego 2016 r. o odmowie stwierdzenia nieważności przywołanej powyżej decyzji [...] WINB. Decyzja GINB z [...] kwietnia 2016 r. poddana następnie została kontroli Sądu; w wyniku tej kontroli WSA w Warszawie wyrokiem z 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1171/16 oddalił skargę K. A. i N. A.; Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2128/17 oddalił natomiast skargę kasacyjną K. A. i N. A. od ww. wyroku Sądu I instancji. Powyższe wymagało uwzględnienia w niniejszej sprawie, albowiem uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest stwierdzenie, że żądanie wszczęcia dotyczy sprawy już raz (merytorycznie – co do istoty) rozstrzygniętej. Zważyć trzeba w tej kwestii na wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnych, która to wyraża się w tym, że ostateczne decyzje obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone, zmienione lub unieważnione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Z uwagi na swoją doniosłość zasada ta, zapewniająca stabilizację i pewność obrotu prawnego, została zabezpieczona sankcją nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.) - tzw. res iudicata, przed ponownym rozstrzygnięciem tożsamej sprawy. W konsekwencji decyzja organu administracji publicznej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o eliminacji tej pierwszej z obrotu prawnego na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy tożsamej (podmiotowo i przedmiotowo) z załatwioną wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest bowiem wyłącznie po wyeliminowaniu tej pierwszej w ustalonym przez prawo trybie. Zatem, dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. Wobec wniosku zmierzającego do wszczęcia po raz kolejny postępowania w tej samej sprawie, zastosowanie musi więc znaleźć art. 61a § 1 zd. 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził w nim dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane, jednakże w orzecznictwie przyjmuje się, że inną uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest ponowne żądanie jego wszczęcia w sprawie już raz rozstrzygniętej; wobec powyżej poczynionych uwag - ta sama sprawa administracyjna nie może być bowiem rozstrzygana kilka razy. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że sprawa przedstawiona przez skarżącego we wniosku z [...] października 2019 r. została już rozstrzygnięta merytorycznie, a decyzja kończąca ostatecznie to postępowanie pozostaje w obrocie prawnym (nadto – została uznana przez Sądy obu instancji za prawidłową). W tej sytuacji prawidłowo GINB odmówił wszczęcia postępowania z ww. wniosku skarżącego i wskazał na wystąpienie przesłanki "innych uzasadnionych przyczyn" z art. 61a § 1 k.p.a., uniemożliwiającej skuteczne zainicjowanie postępowania administracyjnego, słusznie wskazując, że toczyło się już uprzednio postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB, wszczęte na skutek wniosku K. A. i N. A. Sąd zgadza się z powyższym stanowiskiem organu. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że skarżący wnioskiem z [...] października 2019 r. zażądał wszczęcia "sprawy" tożsamej (przedmiotowo i podmiotowo, tj. dotyczącej tych samych podmiotów i tego samego przedmiotu w niezmienionych okolicznościach faktycznych i prawnych) z rozstrzygniętą decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r. Z treści wskazanej powyżej decyzji ostatecznej GINB wydanej [...] kwietnia 2016 r., zarówno z jej sentencji jak i uzasadnienia, wynika bowiem, że przedmiotem rozważań tego organu objęta była, w kontekście wystąpienia przesłanek nieważności, decyzja [...] WINB z [...] lipca 2006 r. Tego też dotyczy żądanie skarżącego zawarte w piśmie z [...] października 2019 r. Rację ma przy tym GINB wskazując, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego w pełnym zakresie oceny zaistnienia wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., niezależnie od zarzutów zgłoszonych we wniosku oraz, że przedmiotem tej oceny nie jest zasadność zarzutów wnioskodawcy, lecz legalność decyzji w całokształcie okoliczności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jeżeli więc organ orzeknie ostatecznie o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, to oznacza, że sprawa oceny legalności tej decyzji w trybie art. 156 k.p.a., staje się sprawą ostatecznie rozstrzygniętą, niezależnie od zgłoszonych zarzutów wobec ocenianej decyzji. W efekcie tych uwag GINB prawidłowo wywiódł o tożsamości przedmiotowej obu ww. spraw (z wniosku skarżącego z [...] października 2019 r. i zakończonej ww. decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r.). Tym bardziej jeśli dodatkowo zważy się także na to, że w omawianym trybie nadzorczym ważny jest stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji, a ten nie mógł ulec zmianie po wydaniu ostatecznej decyzji GINB [...] kwietnia 2016 r. Niejako na marginesie Sąd zauważa natomiast, że zarówno w obecnym podaniu zawierającym żądanie stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB, jak i w podaniu, które uruchomiło postępowanie w tym trybie, następnie zakończone ostateczną decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r., podniesiono te same zarzuty i przywołano te same okoliczności mające prowadzić do zastosowania art. 156 § 1 k.p.a. Wnosząc podanie w 2019 r. skarżący nie zwrócił bowiem uwagi na to, że w sprawie już ostatecznie i prawomocnie rozważono prawidłowość wydania badanej decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., brak w niej stanowiska co do zgodności z prawem posadowienia części budynków zlokalizowanych na działce [...], jak i wykonalność tej decyzji (wobec orzeczenia o nakazie rozbiórki części obiektów zlokalizowanych na działce o nr ewid. [...]). GINB w decyzji z [...] kwietnia 2016 r. ocenił powyższe w kontekście przesłanek nieważności, nie znajdując podstaw do eliminacji decyzji [...] WINB z obrotu prawnego, a WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku ocenę tę podzielił. Wniosek skarżącego nie zawiera żadnych nowych zarzutów, a to tylko wzmacnia ocenę wyrażoną w sprawie na obecnym jej etapie co do tożsamości przedmiotowej obu analizowanych spraw. Prawidłowo także, zdaniem Sądu, GINB w zaskarżonym postanowieniu wskazał na tożsamość podmiotową. Słusznie bowiem uznał, że ta jest zachowana, gdy w miejsce dotychczasowej strony wstąpi jej następca prawny. Należy przy tym dostrzec, że interes prawny skarżącego do ewentualnego uruchomienia omawianego postępowania nadzorczego wynika (tak jak w przypadku K. A. i N. A. - wnioskodawców postępowania zakończonego decyzją GINB z [...] kwietnia 2016 r.) z tytułu prawnego do nieruchomości gruntowej o nr ew. [...] (a to - wobec zmiany stanu prawnego tej nieruchomości, jaka nastąpiła z dniem [...] sierpień 2019 r.). Sąd zgadza się jednocześnie z organem, że nie jest możliwe, aby "nowy" właściciel/współwłaściciel nieruchomości (gruntowej czy budynkowej) mógł skutecznie domagać się przeprowadzenia "po raz kolejny" postępowania w trybie stwierdzenia nieważności w stosunku do decyzji dotyczącej tej nieruchomości. W obowiązującym porządku prawnym (w którym to rządzi zasada określona w art. 16 k.p.a.), nie jest bowiem dopuszczalne kilkukrotne weryfikowanie tej samej decyzji w trybie nadzorczym – stwierdzenia nieważności; rozstrzygnięcie sprawy w tym przedmiocie ostateczną decyzją funkcjonującą "nadal" w obrocie prawnym, stanowi dla kolejnego wniosku w tej materii przeszkodę przedmiotową i musi skutkować odmową wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Podjęcie przez organ w tych okolicznościach kolejnego rozstrzygnięcia, o które w tym przypadku wnioskuje skarżący, nie tylko naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznej, ale i skutkowałoby tym, że decyzja taka byłaby obarczona wadą o określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zatem, prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu GINB przyjął, że skoro sprawa przedstawiona w żądaniu skarżącego została już załatwiona, a decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności pozostaje w obrocie prawnym, to uruchomienie ponownie postępowania w tym samym zakresie (na żądanie skarżącego) jest niedopuszczalne, a inna praktyka prowadziłaby do wydania aktu dotkniętego wadą nieważności. Z tych powodów organ orzekający w sprawie nie mógł merytorycznie odnieść się do wniosku skarżącego, i zmuszony był zareagować formalnie, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. Postępując w ten sposób nie naruszył (wbrew stanowisku skarżącego) ani art. 16 k.p.a., ani (w istocie wobec formalnego charakteru wydanego orzeczenia) art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a. Dlatego też, nie podzielając żadnego z zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu.