VII SA/Wa 489/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi G. W., J. P., K. K., W. W. i Ł. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących G. W., J. P., K. K., W. W. i Ł. B. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm.), po wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R D pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku na budynek handlowo-usługowy z placem parkingowo-dostawczym i infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] w [...], na działkach nr [...] (obręb [...]), oraz budowę dwóch zjazdów - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wojewódzki wskazał, że kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę poprzedzona była decyzją Prezydenta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], wydaną na wniosek R D, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku, na terenie działek nr [...] ([...], obręb [...]) przy ul. [...] w [...]. W decyzji tej określono m.in., że linię zabudowy na działce nr [...] ustala się jako nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...]; dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy przy granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi pod warunkiem spełnienia przepisów odrębnych (pkt. 2 ust. 1 lit. a decyzji). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w [...], po przeprowadzonej z urzędu kontroli budowy, wskazał na konieczność zbadania legalności decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., w zakresie zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego wskazał m.in., że decyzja przewiduje przebudowę oraz rozbudowę budynku, natomiast fundamenty i ściany budynku zaprojektowano jako nowe, a istniejący budynek przy ul. [...] został w trakcie budowy rozebrany. Nadto zaprojektowano usytuowanie ścian rozbudowywanego budynku przy granicy działki nr [...], podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza lokalizację nowej zabudowy wyłącznie przy granicy działki nr [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł też wątpliwości co do rozwiązań w zakresie klasy odporności ogniowej dachu, a także w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku położonym przy ul. [...]. Prezydent Miasta [...] odniósł się do zastrzeżeń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i w piśmie z dnia 5 czerwca 2019r. wskazał m.in., że w sentencji decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. "wymieniono, prawdopodobnie w wyniku omyłki/błędu pisarskiego, tylko działkę nr [...], gdyż tylko na tej działce istniał budynek, którego ściany zewnętrzne posadowione były na jej granicy". Nadto, że "inwestor od początku postępowania planował zabudowę także na granicy działki nr [...], o czym organ wydający warunki zabudowy wiedział i co sam zaakceptował stwierdzając w wyniku przeprowadzonej analizy (stanowiącej integralny załącznik do decyzji), że należy umożliwić lokalizację nowej zabudowy przy granicy działek objętych wnioskiem". Analizując sprawę w trybie nieważności, Wojewoda wskazał, że zaprojektowany na działkach nr [...] budynek handlowo-usługowy od strony wschodniej przylega do budynku zlokalizowanego na działce nr [...]. Następnie - w kierunku północnym - wschodnia ściana budynku przylega do niezabudowanego fragmentu granicy z działką nr [...], dalej zaś do ściany budynku pod adresem [...]. Dalszy przebieg ściany projektowanego budynku jest w granicy z działką nr [...], w odległości ok. 1,5 m od ściany budynku położonego przy ul. [...]. Projektowany budynek dochodzi - po granicy z działką nr [...] - do granicy działki nr [...], po czym jego północna ściana przebiega po granicy tej działki z działką nr [...], nie dochodząc do granicy działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że rozbudowany obiekt przebiega po granicy działek nr [...] oraz [...] z działkami nr [...] oraz [...]. Konieczne było zatem ustalenie, czy takie usytuowanie ściany projektowanego budynku jest dopuszczalne w świetle § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ściana projektowanego budynku od strony wschodniej oraz północnej pozbawiona jest okien oraz drzwi, dlatego - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - projektowany budynek powinien być usytuowany w odległości co najmniej 3 metrów od granicy działki (działek nr [...] z działkami nr [...]). Jednak zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dopuszcza się usytuowanie w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. wynikało, że "dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy przy granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi pod warunkiem spełnienia przepisów odrębnych". Zatem usytuowanie projektowanej rozbudowy było dopuszczalne w granicy działki nr [...] z działką nr [...] (od strony wschodniej) czy działką nr [...] (od strony zachodniej). Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawniała jednak inwestora do lokalizacji zabudowy w granicy działki nr [...] z działkami nr[...]. Wojewoda [...] nie podzielił wyjaśnień Prezydenta Miasta [...] (zawartych w piśmie z dnia 5 czerwca 2019 roku), że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wiedział i akceptował zamiar rozbudowy nie tylko w granicy działki nr [...], ale również [...], co miałoby wynikać z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy. Treść sentencji decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie stanowi, że dopuszcza lokalizację nowej zabudowy przy granicy działki nr [...] z działkami sąsiednimi, pod warunkiem spełnienia przepisów odrębnych. Decyzja o warunkach zabudowy została wydana dla działek nr [...] oraz [...], z brzmienia jej sentencji wynika, że nie dopuszcza się lokalizacji zabudowy przy granicy działek nr [...]. Dopuszczono taką zabudowę wyłącznie przy granicy działki nr [...] z innymi działkami. W wypadku zaistnienia rozbieżności między treścią sentencji decyzji o warunkach zabudowy, a tekstowym załącznikiem do niej (który stanowi dodatkowe uzasadnienie), rozstrzygające znaczenie ma treść samej sentencji. Inwestor uzyskał prawo do sytuowania zabudowy wyłącznie przy granicy działki nr [...] z innymi działkami (pkt. 2 ust. 1 lit a) decyzji) i to pod warunkiem spełnienia przepisów odrębnych. Dlatego nie było zgodne z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2017 r. - sytuowanie ściany przebudowywanego budynku w granicy działki nr [...] z działką nr [...] oraz [...], ponieważ nie było to dopuszczalne zgodnie z ust. 1 (brak zachowania odległości minimalnej od granicy działki) ani też ust. 2 (nie przewidywała tego decyzja o warunkach zabudowy). Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem warunków technicznych dotyczących odległości sytuowania budynków w stosunku do granicy działki sąsiedniej oznacza, że decyzja taka wydana została z rażącym naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 roku, sygn. II OSK 1858/16). Ponadto organ wojewódzki wskazał, że teren objęty pozwoleniem na budowę położny jest w strefie ochrony konserwatorskiej, na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. - układ urbanistyczny południowego przedmieścia miasta [...]. Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2013 r. została uzgodniona przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we [...] postanowieniem z dnia [...] września 2013 roku. Zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków (art. 36 ust. 1 pkt 1) pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymagało prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Wojewoda [...] stwierdził brak przedłożenia przez inwestora takiego pozwolenia i uznał, że doszło do naruszenia przepisów prawa budowlanego tj. art. 39 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 - przez wydanie pozwolenia na budowę przy braku pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Reasumując organ wskazał, że ściana projektowanego budynku została usytuowana w granicy z działkami nr [...] oraz [...], wbrew brzmieniu decyzji o warunkach zabudowy oraz wbrew § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia o warunkach technicznych. Ponadto, brak było pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie prac budowlanych przy zabytku (układ urbanistyczny południowego przedmieścia [...]). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania R D, od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm. - według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego powyższe dokumenty inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. R D do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami nr ewid. [...]. Ponadto przedłożył decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2013 r., ustalającą, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...], oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2014 r. zezwalającą na lokalizację dwóch zjazdów publicznych do projektowanego budynku handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...]. Zdaniem organu II instancji nie zostały rażąco naruszone przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2013 r., o warunkach zabudowy co do: - rodzaju inwestycji - zabudowa usługowa (projektowany - budynek handlowy, zob. Projekt budowlany, tom 1, Architektura, 1. Przedmiot inwestycji, str. 10); - wskaźnika zabudowy - maksymalnie 0,58 (projektowany - 0,52, zob. Projekt budowlany, tom 1, Architektura, 4. Bilans powierzchni terenu, str. 10); - szerokości elewacji frontowej - na całej szerokości działki nr ewid. [...] od strony ul. [...] (projektowana - węższa niż szerokość działki nr ewid. [...] od strony ul. [...] , zob. rys. nrZ-1 Projekt zagospodarowania terenu); - maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, tj. okapu i kalenicy nowej zabudowy na działce nr ewid. [...] - winna nawiązywać do wysokości tych elementów w istniejącym budynku na działce nr ewid. [...] z tolerancją 0,5 m (projektowana - nawiązuje do wysokości okapu i kalenicy w istniejącym budynku na działce nr ewid. [...], zob. rys. nr A-1, Elewacje); - geometrii dachu - dla nowej zabudowy na działce nr ewid. [...] dopuszcza się indywidualną geometrię dachów pod warunkiem harmonijnego wkomponowania w istniejącą zabudowę; winna korespondować z geometrią dachu istniejącego budynku na działce nr [...] (projektowany - obiekt został przekryty dwoma rodzajami dachu: stromym dwuspadowym oraz w części parterowej dachem pulpitowym, zob. Projekt budowlany, tom 1, Architektura, 3. Projektowane zagospodarowanie terenu, str. 10; dach na działce nr ewid. [...] koresponduje z geometrią dachu istniejącego budynku na działce nr ewid. [...], zob. rys. nr A-1, Elewacje); - ilości miejsc parkingowych - min. 1 mp/100m2 pow. użytkowej, w bilansie miejsc postojowych nie dopuszcza się uwzględnienia publicznych miejsc postojowych znajdujących się w strefie płatnego parkowania (projektowane: 4 miejsca postojowe na 399,1 m2 powierzchni użytkowej, zob. Projekt budowlany, tom 1, Część opisowa - Architektura, 1. Podstawowe parametry inwestycji, str. 24, rys. Z-1 Projekt zagospodarowania terenu). Analiza dokumentacji nie wykazała również, aby zaprojektowana inwestycja naruszała ustalenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2014 r., zezwalającej na lokalizację dwóch zjazdów publicznych z działek drogowych nr [...] na działki nr [...] do projektowanego budynku handlowo-usługowego przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zasadą jest, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1) lub w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z projektu zagospodarowania terenu wynikało, że sporne zamierzenie inwestycyjne zostało usytuowane ścianą bez otworów w granicy z działkami nr [...] oraz ścianą z otworami w granicy działki drogowej nr [...] (zob. rys. nr Z- 1 Projekt zagospodarowania terenu; rys. A-2 Elewacje; Rzut przyziemia rys. nr A.3.1). W analizowanym przypadku nie została zachowana odległość przewidziana w § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Inwestycja została usytuowana ścianą pełną w granicy z działkami nr ewid. [...]. Jednocześnie nie zachodziły okoliczności umożliwiające zabudowę w granicy, o których mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Decyzja o warunkach zabudowy nie przewidywała zabudowy w granicy z działkami nr ewid. [...]. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2013 r., istniejącą linię zabudowy na działce nr ewid. [...]ustala się jako nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...]; dopuszcza się lokalizację nowej zabudowy przy granicy działki nr ew. [...] z działkami sąsiednimi pod warunkiem spełnienia przepisów odrębnych. Zatem możliwość zabudowy w granicy z działkami sąsiadującymi została przewidziana wyłącznie na jednej z działek inwestycyjnych, tj. na działce nr [...]. Decyzja o warunkach zabudowy nie przewidywała takiej możliwości na działce nr ewid. [...], na której miła zostać zlokalizowana ta część budynku, która znajduje się w granicy z działkami nr [...]. Możliwości zabudowy działki nr ewid. [...] w granicy z działkami sąsiadującymi nie przewidywał również załącznik graficzny do decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2013 r. Na załączniku tym zaznaczono wyłącznie nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. [...] oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wskazujące przebieg granic działek inwestycyjnych - co nie jest jednoznaczne z dopuszczeniem możliwości zabudowy w granicy. Możliwość zabudowy w granicy z działkami budowlanymi stanowi wyjątek od ogólnej zasady wynikającej z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w analizowanej sprawie nie można było powoływać się na błąd czy omyłkę organu przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższej oceny nie mogło zmienić stanowisko Prezydenta [...] wynikające z pisma z [...] czerwca 2019 r. Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można było jednak uznać, że naruszenie to jest nie do zaakceptowania. Aktualnie obszar, na którym znajdują się działki nr [...] objęty jest postanowieniami uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] września 2016 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Przedmieścia Południowego w [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. [...]). Zgodnie z § 6 ust. 2 ww. miejscowego planu, w zakresie zasad zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy dopuszcza się lokalizację obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy działki i/lub w odległości mniejszej niż 1,5 m. Choć w postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dniu jej wydania, to zasada ta nie ma zastosowania do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania. Skoro lokalizacja spornej inwestycji w granicy z działkami nr ewid. [...] jest aktualnie zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to organ uznał, iż stwierdzone naruszenie nie ma charakteru rażącego i nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Jednocześnie zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zabudowa w granicy z działkami nr ew. [...] nie naruszała innych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Budynek zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi Zl I (parter) i ZL III (piętro i poddasze). Klasa odporności pożarowej dla budynku zaliczonego do kategorii ZL I zagrożenia ludzi - klasa odporności pożarowej "D" z elementów nierozprzestrzeniających ognia. Klasa odporności ogniowej elementów budynku: konstrukcja dachu R(-), strop REI 30, ściana zewnętrzna El 30, ściana zewnętrzna oddzielenia przeciwpożarowego REI 120, ściana wewnętrzna El 15 - obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych, przekrycie dachu RE (-), przekrycie dachu nad częścią parterową RE 30, biegi i spoczniki schodów R30 (zob. proj. bud. Ochrona Środowiska, Ochrona p.poż., s. 47). Z projektu budowlanego wynikało, że w granicy z działkami nr ewid. [...] budynek projektowany posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego REI 120 (zob. rys. A-3.1, rzut przyziemia). Zgodność projektu z wymogami ochrony przeciwpożarowej stwierdził bez uwag rzeczoznawca do spraw przeciwpożarowych inż. A D (proj. bud. Projekt zagospodarowania terenu, rys. nr Z-1). Okoliczność ta powoduje, że brak jest podstaw do kwestionowania zawartych w projekcie budowlanych rozwiązań przeciwpożarowych. Nie stwierdzono również rażącego naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§13 ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (§ 13 ust. 4). Z analizy urbanistycznej inwestycji stanowiącej załącznik do decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2013 r., nr [...], wynika, że "inwestycja dotyczy zabudowy śródmiejskiej". Sporny budynek został usytuowany ścianą pełną w granicy z działką nr [...] w odległości ok. 2,0 m od znajdującego się na tej działce budynku (rys. nr Z-1 Projekt zagospodarowania terenu; rys. A-2 Elewacje). Ze zdjęć dołączonych do pisma G W z 10 maja 2019 r. wynika, że w budynku na działce nr [...] na wysokości ok. 3 m znajdują się okna pokojowe. Projektowany budynek w części usytuowanej w granicy z działką nr [...] ma wysokość 5,90 m. (rys. rys. A-2 Elewacje, rys. A-5, Przekroje AA, BB, CC). Mając na względzie, że odległość między budynkiem inwestycyjnym (budynek przesłaniający) a budynkiem istniejącym na działce nr [...] (budynek przesłaniany) wynosi ok. 2,0 m, a najniżej położone okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku przesłanianym, znajdują się na wysokości ok. 3 m, organ stwierdził, że maksymalna wysokość przesłaniania wynosi ok. 2,90 m (5,9 m - ok. 3 m). Inwestycja znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej, a zgodnie z § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury może być zmniejszona o połowę i winna wynosić nie mniej niż ok. 1,45 m (2,90 - 2). Skoro, w analizowanym przypadku odległość między budynkiem inwestycyjnym a budynkiem na działce nr [...] wynosi ok. 2,0 m, to nie można stwierdzić, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., została wydana z rażącym naruszeniem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej organ wskazał, że stosownie do § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Zgodnie zaś z § 19 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Analiza projektu zagospodarowania terenu wykazała, że jedno skupisko 2 miejsc postojowych zostało zaprojektowane w odległości 5,36 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości 4,5 m od granicy działki nr [...]. Drugie skupisko 2 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 7,26 m od granicy działki nr [...] oraz w odległości 9,14 m od granicy działki drogowej nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby w odległości 7 m od 4 projektowanych miejsc postojowych znajdowały się okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży. Stosownie do § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają się z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu projektowany pojemnik na odpady został usytuowany w odległości ponad 8,45 m od granicy z działką nr [...]. Tym samym kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1, § 19 ust. 2 pkt 1 oraz § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2013 r., o ustaleniu warunków zabudowy wynika, że teren działek inwestycyjnych podlega ochronie na podstawie przepisów ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Budynek przy ul. [...] znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, teren wpisany jest do rejestru zabytków nr [...] w dniu [...] lipca 2012r. i wszelkie ziemne roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...]. Stosownie do art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Inwestor przedłożył postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we [...] z [...] września 2013 r., znak: [...], uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku położonego na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we [...] z [...] listopada 2014 r, znak: [...], opiniujące pozytywnie projekt koncepcyjny: "Przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] na budynek handlowo- usługowy z placem parkingowo-dostawczym i infrastruktura towarzyszącą na dz. nr [...] oraz budową dwóch zjazdów publicznych z dróg gminnych: z ul. [...] i z ul. [...] Jak jest wymaganego na podstawie art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków, uzyskanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku przy ul. Piłsudskiego 46 - bez przedłożenia pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy tym obiekcie, stanowiło naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednak w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, naruszenie to nie ma charakteru rażącego, bowiem nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Choć inwestor nie przedłożył pozwolenia właściwego konserwatora zabytków na realizację spornej inwestycji, to jednak Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we [...] pismem z [...] listopada 2014 r., zaopiniował pozytywnie projekt budowlany, o czym świadczy znajdująca się w tomie I projektu budowlanego pieczęć o treści "Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków Zał. Nr 1 do pisma nr [...] z dnia [...].XI.2014 r." Zatem [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków znał i zaakceptował zakres i sposób prowadzenia robót budowlanych w budynku przy ul. [...]. Tym samym nie ma podstaw do uznania, że brak odrębnej decyzji wydanej na podstawie art. 39 Prawa budowlanego wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno- gospodarcze. Projekt budowlany zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji znajdują się ponadto oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Reasumując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r., była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Z tych przyczyn organ II instancji, uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2020 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. wnieśli: G W, J P, K K, W W, Ł B - domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazali, że mieszkają w budynku na działce nr ewid. [...] graniczącej z inwestycją. Obiekt podlegający przebudowie i rozbudowie wpisany był do rejestru zabytków, ale został rozebrany w całości, choć wskazany był w decyzji jako istniejący i zlokalizowany na działce nr [...]. Projektowana zabudowa w części graniczącej z działką nr [...], ma mieć wysokość 5,9m, co spowoduje zasłonięcie okien pokoi dziennych trzech rodzin. W przypadku jednej rodziny zamieszkującej część budynku 40A i zerowej odległości między budynkiem i inwestycją, zostanie ona pozbawiona jedynego okna na ścianie granicznej (zdjęcie nr 3). Skarżący kwestionowali ustaloną na ok. 2m odległość między budynkiem inwestycyjnym, a budynkiem istniejącym na działce nr [...]. Wskazali, że rzeczywista odległość między tymi budynkami wynosi od 0m -1,5m, w zależności od usytuowania granicy między działkami. Podnieśli, że budynek usytuowany na działce [...] składa się z dwóch części - 40 A i 40 B stanowiących jedną zabudowę. Powstająca na granicy działek inwestycja zasłoni okna na piętrze i spowoduje całkowite zaciemnienie pomieszczenia mieszkalnego na parterze (zdjęcie nr 5). Zastrzeżenia podnieśli także wobec zadaszenia inwestycji graniczącej z ich budynkiem oraz negatywne skutki odprowadzaniu opadów. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga była zasadna. Na wstępie stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ocenę organu odwoławczego, co do naruszenia przez kwestionowaną w trybie nieważności decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r. - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. oraz ocenę, że nie miało ono charakteru rażącego, gdyż nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Nadto słuszna była ocena Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że skoro inwestor przedłożył postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we [...] z [...] września 2013 r., uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we [...] z dnia [...] listopada 2014 r., opiniujące pozytywnie projekt koncepcyjny: "Przebudowy i rozbudowy budynku przy ul. [...] na budynek handlowo- usługowy z placem parkingowo-dostawczym i infrastruktura towarzyszącą na dz. nr [...] oraz budową dwóch zjazdów publicznych z dróg gminnych: z ul. [...] i z ul. [...]", to zamierzenie inwestycje organowi ochrony zabytków było znane i zaakceptowane. Tym samym zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę i rozbudowę - bez przedłożenia pozwolenia właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy tym obiekcie, stanowiło naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, które nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w państwie prawa. Nie było w okolicznościach sprawy podstaw do uznania, że brak odrębnej decyzji wydanej na podstawie art. 39 Prawa budowlanego, wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno- gospodarcze. Mimo to, zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została oceniona przez Sąd jako wadliwa, gdyż nie zawierała dostatecznego wyjaśnienia kwestii przesłaniania i zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń sąsiednich budynków. Podkreślenia wymaga, że istotą zarzutów skargi było przekonanie skarżących o naruszeniu przepisów techniczno-budowlanych poprzez niedopuszczalne zbliżenie zaprojektowanej inwestycji do budynków mieszkalnych znajdujących się na sąsiednich działkach przy ulicy [...] w [...]. Kwestia ta przewijała się w toku całego postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nieważności, a na dowód naruszenia norm w zakresie czasu nasłonecznienia pomieszczeń, skarżąca G W przedłożyła organowi I instancji obszerną dokumentację zdjęciową (w piśmie z dnia 10 maja 2019r.) Organ I instancji stwierdził nieważność kwestionowanej decyzji (z powodu rażącego naruszenia § 12 rozporządzenia), ale w ogóle nie rozważał kwestii spełnienia przez projektowaną inwestycję norm techniczno-budowlanych określonych w § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji w zakresie rżącego naruszania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (choć samo naruszenie stwierdził), ale jednocześnie uznał, że nie doszło do naruszenia pozostałych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. W zakresie spełnienia wymagań § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że sporny budynek został usytuowany ścianą pełną w granicy z działką nr [...] w odległości ok. 2 m od znajdującego się na tej działce budynku (rys. nr Z-1 Projekt zagospodarowania terenu; rys. A-2 Elewacje). Dalej, że ze zdjęć dołączonych do pisma G W z [...] maja 2019 r. wynikało, iż w budynku na działce nr [...] znajdują się okna pokojowe na wysokości ok. 3 m. Wskazał, że projektowany budynek w części usytuowanej w granicy z działką nr [...] ma wysokość 5,90 m. (rys. rys. A-2 Elewacje, rys. A-5, Przekroje AA, BB, CC). Na tej podstawie ustalił, że skoro odległość między budynkiem inwestycyjnym (budynek przesłaniający), a budynkiem istniejącym na działce nr [...] (budynek przesłaniany) wynosi ok. 2 m, a najniżej położone okna pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku przesłanianym, znajdują się na wysokości ok. 3 m, to maksymalna wysokość przesłaniania wynosi ok. 2,90 m (5,9 m - ok. 3 m). Inwestycja znajduje się na terenie zabudowy śródmiejskiej, a zgodnie z § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, odległość, o której mowa w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, może być zmniejszona o połowę i winna wynosić nie mniej niż ok. 1,45 m (2,9 : 2). Odległość między budynkiem inwestycyjnym, a budynkiem na działce nr [...] wynosi ok. 2 m i dlatego GINB nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2015 r. naruszała § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W kontekście tych ustaleń i stwierdzeń organu odwoławczego wskazać trzeba, że kwestia usytuowania projektowanej inwestycji w zgodności z przepisami § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 z późn. zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), powinna być przedmiot rzetelnej analizy. Takiej analizy nie zawiera kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę, co jeszcze samo w sobie nie przesądzało o naruszeniu tych norm, gdyż mogło stanowić jedynie mankament uzasadnienia decyzji. Faktem jest to, że w przedmiotowym nadzwyczajnym postępowaniu ocenie podlegać mogło tylko projektowane usytuowanie inwestycji, a nie odległość w jakiej faktycznie wybudowano obiekt, co wynika z istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Organ oceniał decyzję o pozwoleniu na budowę w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dniu jej wydania. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ architektoniczno-budowlany musiał sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki o ich usytuowanie. Z uzasadnienia kwestionowanej decyzji nie wynika, aby Prezydent [...] oceniał wpływ inwestycji na nasłonecznienie sąsiednich nieruchomości. Natomiast powinien był ocenić, czy nie doszło do naruszenia występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów określonych w § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Jednocześnie § 60 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, dopuszcza w mieszkaniu wielopokojowym ograniczenie wymagania określonego w § 60 ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza ograniczenia wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przedłożony przez skarżących w toku nadzwyczajnego postępowania, materiał zdjęciowy uzasadniał wątpliwości co do spełnienia wymogu z powyższego przepisu rozporządzenia. Mimo to, organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie wykazał, że pokoje mieszkalne w istniejących budynkach sąsiednich przy ulicy [...] w [...], mają zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 7 - do 17 - zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonując w przedmiotowym postępowaniu oceny zacienienia pomieszczeń budynków istniejących na sąsiednich działkach, powołując się na ustalenie wysokości przesłaniania liczonej od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego (w oparciu o wygląd budynku ze zdjęcia), nie odniósł się do całej treści § 13 rozporządzenia. Przepis ten dla prawidłowej oceny wymagał ustalenia wskazanego w nim kąta i sytuacyjnego odniesienia się do obiektów przesłanianego i przesłaniającego. Warunkiem prawidłowego ustalenia odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, jest wyznaczenie w płaszczyźnie poziomej kąta 600, z usytuowaniem jego wierzchołka w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, a następnie zbadanie, czy między ramionami tak wyznaczonego kąta, w odległości mniejszej niż wysokość przesłonienia, nie znajduje się obiekt przesłaniający. Z przepisu § 60 ust. 1 rozporządzenia wynika, ze celem prawodawcy było zachowanie minimalnego nasłonecznienia w pomieszczeniach mieszkalnych (wyrok NSA z 28 maja 2014 r., II OSK 3051/12). Zaniechanie dokonania takiej oceny naruszało art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a wyraz tego dać w uzasadnieniu decyzji, w myśl art. 107 § 3 k.p.a. Ocena, że projektowana budowa nie ograniczy w sposób sprzeczny z prawem dostępu naturalnego światła do pomieszczeń w budynkach sąsiednich wymagała rzetelnej analizy, a ta dokonana przez organ odwoławczy była tylko częściowa i niepełna. Organ nie dokonał niezbędnych wyjaśnień, które były konieczne z uwagi na skomplikowaną problematykę będącą przedmiotem analizy nasłonecznienia oraz obowiązek takiego uzasadnienia decyzji, aby w stopniu maksymalnym zrealizować zasadę przekonywania o jej słuszności. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu uzasadniającym eliminację jej z obrotu prawnego. Ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze organ II instancji uwzględni powyższe wskazania, a także rozważy, czy posiadane dotychczas materiały i dokumenty, wystarczą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia, czy też konieczne będzie ich uzupełnienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekła jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).