VII SA/Wa 810/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości lub w części opłaty legalizacyjnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...]lutego 2021 r., znak [...], Minister Finansów (dalej: "Minister" "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), oraz art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - dalej: "p.b."), w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm. dalej: "o.p.") - po rozpatrzeniu odwołania J.B. (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., nr 123, odmawiającej umorzenia w całości oraz w części opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000,00 zł, nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], za samowolną nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości S. gm. S., i jednocześnie rozkładającej płatność ww. opłaty na 100 miesięcznych rat - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "PINB") powołanym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nałożył na J, B. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000,00 zł, za samowolną nadbudowę wyżej opisanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Wojewoda [...]odmówił umorzenia w całości oraz w części opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000,00 zł, nałożonej ww. zaskarżonym postanowieniem PINB w G. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie w ustawowym terminie. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Minister wyjaśnił, że zgodnie z art. 49c p.b. do opłat legalizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.). Na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stwierdził, że udzielenie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej stanowi wyjątek od zasady ponoszenia należności w pierwotnie ustalonej kwocie i terminie. W związku z tym, wydanie decyzji w przedmiocie ulgi musi być w każdym przypadku poprzedzone ustaleniem sytuacji majątkowej i faktycznej inwestora w kontekście ustawowych przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Ponadto, decyzja wydana w tym zakresie ma charakter uznaniowy, a więc pozostaje w zakresie dyskrecjonalnej władzy organu administracji publicznej (organ może udzielić ulgi, ale nie ma obowiązku jej udzielenia). Minister wskazał, że stosownie do regulacji zawartej w art. 67a § 1 ustawy Ordynacji podatkowej, organ rozpatrując wniosek strony o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych, zobowiązany jest do przeanalizowania występowania w sprawie przesłanek w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Jak wynika z akt sprawy, Minister dokonał analizy sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej gospodarstwa domowego skarżącego uznając, że zebrany w materiał dowodowy jest wystarczający i pozwala na ocenę możliwości zapłaty opłaty legalizacyjnej. Pomimo trudności związanych z zapłatą zobowiązania organ odwoławczy stwierdził jednak, że sytuacja finansowa nie zagraża egzystencji skarżącego oraz członków jego rodziny. Minister wskazał, że dochody gospodarstwa domowego skarżącego znacznie przekraczają progi uprawniające do skorzystania z pomocy społecznej (minimum socjalne za II kwartał 2020 r. dla 2 osobowego gospodarstwa pracowniczego wynosi 2.123,68 zł) i kształtują się na stabilnym poziomie. Dalej organ odwoławczy wywiódł, że skarżący wraz z żoną utrzymują się ze świadczeń pieniężnych w łącznej wysokości 4.846,51 zł netto miesięcznie, ponosząc jednocześnie wydatki w wysokości około 5.496,78 zł - 5.597,42 zł. W części kosztów związanych z utrzymaniem domu (opłaty za odpady komunalne, szambo, energię elektryczną czy opał) partycypuje córka skarżącego. Minister zwrócił uwagę na faktyczne dochody skarżącego osiągane z działalności rolniczej, które w okresie od stycznia do lipca 2020 r., wyniosły 57.359,99 zł, a w ujęciu miesięcznym dały kwotę 8.194,08 zł, o których skarżący nie wspomniał, a które ustalone zostały w oparciu o analizę obrotów na rachunku bankowym skarżącego. Minister wskazał, że skarżący J. B. posiada znaczny majątek nieruchomy i ruchomy w postaci gospodarstwa rolnego, inwentarza żywego (14 szt. bydła), budynków, samochodów czy ciągników. Następnie Minister wyjaśnił, że decyzję w przedmiocie zastosowania ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe podejmują w ramach tzw. uznania administracyjnego. Podniósł, że wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (tak np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Bk 18/14). Minister zaznaczył, że w analizowanej sprawie występujący w sprawie ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny uzasadniają rozłożenie na raty pozostałej do spłaty opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000,00 zł, zgodnie z żądaniem strony postępowania z 12 sierpnia 2020 r., zawartym we wniosku o udzielenie ulgi i ponowionym w piśmie z 25 września 2020 r. W ocenie Ministra rozłożenie na raty spłaty w sposób ustalony decyzją organu I instancji z jednej strony stanowi ulgę uzasadnioną względami społecznymi, albowiem umożliwia skarżącemu spłatę zobowiązania ratalnie, zmniejszając dolegliwość odpowiednio do jego zdolności płatniczych, a z drugiej - zabezpiecza interes Skarbu Państwa. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że ulga w postaci umorzenia zobowiązania publicznoprawnego, nawet w części, jest rozwiązaniem najdalej idącym w katalogu dostępnych form wsparcia osoby zobowiązanej, zawartych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Minister podniósł, że z akt sprawy nie wynika, aby ustalenie opłaty legalizacyjnej było związane z sytuacją nadzwyczajną. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący rozpoczynając prace budowlane dotyczące budowy lukarny nie posiadał pozwolenia na prowadzenie prac budowlanych w tym zakresie. Zaznaczył, że przepisy regulujące proces budowlany obligowały skarżącego do wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, co m.in. wynika z postanowienia PINB w G. z [...] lipca 2020 r. Naruszając prawo w powyższym zakresie skarżący musiał liczyć się z ryzykiem poniesienia określonych konsekwencji prawnych. W ocenie Ministra, skarżący w sposób przemyślany kieruje swoimi interesami, czego wyrazem jest okoliczność, iż wyżej wymienione postanowienie PINB nakładające na skarżącego przedmiotową opłatę legalizacyjną nie zostało zaskarżone przez stronę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaś skarżący zdecydował się na przystąpienie do procesu legalizacji samowoli budowlanej. Minister podkreślił, że warunkiem legalizacji samowoli jest konieczność zapłaty wspomnianej wyżej opłaty legalizacyjnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w kontekście decyzji skarżącego, trudne wydaje się być do zaakceptowania oczekiwanie strony, że Skarb Państwa przejmie na siebie w całości negatywne skutki związane z legalizacją samowoli budowlanej. W ocenie Ministra występująca w przedmiotowej sprawie przesłanka ważnego interesu publicznego, rozumiana jako respektowanie wartości wspólnych i istotnych dla całego społeczeństwa, również uzasadnia rozłożenie na raty spłaty opłaty legalizacyjnej. W interesie publicznym leży bowiem, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód Państwa. Minister zaznaczył, że po analizie sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej skarżącego uznał, że ogół występujących w sprawie okoliczności stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia decyzji o udzieleniu ulgi w postaci rozłożenia na raty pozostałej do zapłaty opłaty legalizacyjnej. Zaznaczył, że wykazana przez skarżącego, obecna sytuacja materialna nie pozwala na jednorazową zapłatę należności stanowiącej przedmiotową opłatę legalizacyjną. Za takim rozstrzygnięciem przemawia więc zarówno interes podatnika jak i interes społeczny. W analizowanej sprawie rozłożenie należności na raty jest w ocenie Ministra dostosowane do ustalonych możliwości finansowych skarżącego, co powoduje, iż ulga ta nie pozostanie ulgą pozorną. Dalej Minister podniósł, że w interesie publicznym leży by zobowiązania publicznoprawne były regulowane, aby spłata należności budżetu państwa była płynna i w pełnej wysokości. Ponadto podkreślił, że orzeczenie o rozłożeniu opłaty legalizacyjnej na raty jest zgodne z żądaniem skarżącego, zawartym we wnioskach z 12 sierpnia 2020 r. i z 25 września 2020 r. o udzielenie ulgi w spłacie należności stanowiącej opłatę legalizacyjną. Mając powyższe na względzie organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie organ I instancji ustalił okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy. Skargę na decyzję Ministra z [...] lutego 2021 r. złożył J. B., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, tj: 1) art. 15 k.p.a. poprzez niepoczynienie w ogóle przez organ odwoławczy własnych ustaleń dotyczących analizy potencjalnych skutków jakie dla sytuacji skarżącego może mieć odmowa umorzenia opłaty legalizacyjnej, bowiem organ II instancji w powyższym zakresie odwołał się jedynie do uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności; 2) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, a także błędy w ustaleniach faktycznych polegające na uznaniu, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do umorzenia w całości lub w części należności głównej w wysokości 50.000 zł, bowiem odwołujący się J. B. nie znajduje się w sytuacji życiowej i materialnej wyjątkowej, która uzasadnia pozytywne rozpatrzenie wniosku odwołującego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż sytuacja materialna i życiowa odwołującego jest wyjątkowym przypadkiem pozwalającym na uznanie, iż nie jest on w stanie ponieść ciężaru nałożonej na niego opłaty legalizacyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania, iż wobec niego nie zaszły przesłanki do umorzenia w całości lub w części należności głównej w postaci opłaty legalizacyjnej, a jedynie do rozłożenia jej na raty; 3) art. 9 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego poinformowania odwołującego skarżącego występującego w sprawie bez pełnomocnika profesjonalnego o konieczności dostarczenia dokumentów mających wpływ na wynik decyzji, która ma zostać wydana i która będzie kształtować jego obowiązki w postępowaniu administracyjnym, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że mimo złożenia stosownych i wystarczających dokumentów według najlepszej wiedzy odwołującego, organ uznał, iż odwołujący nie wykazał ponoszonych przez siebie wydatków na utrzymanie rodziny oraz kosztów utrzymania gospodarstwa, a także nie wskazał, iż posiada inwentarz żywy, z którego może czerpać dochód; 4) art. 107 § 3 k.p.c. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia przez organ II instancji z uwagi na powołanie się w treści uzasadnienia decyzji na analizę potencjalnych skutków jakie dla sytuacji skarżącego może mieć odmowa umorzenia opłaty legalizacyjnej poczynionych przez organ I instancji i odesłanie do treści uzasadnienia organu I instancji, tym samym nie czyniąc w ogóle własnych ustaleń w powyższym zakresie i wydanie decyzji, która nie przekonuje strony, a nadto organ II instancji jedynie lakonicznie odniósł się do treści zarzutów podniesionych przez skarżącego J. B. w treści odwołania od decyzji Wojewody [...], tym samym powodując, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej nie przekonuje co jej zasadności. II. naruszenie prawa materialnego, tj: 1) art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 1 o.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do rozłożenia skarżącemu na raty opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł, podczas gdy sytuacja życiowa, zdrowotna i majątkowa skarżącego, a także fakt, iż obecnie do nadbudowy budynku mieszkalnego nie jest wymagane pozwolenie na budowę, lecz wystarczające jest dokonanie zgłoszenia uzasadnia umorzenie w całości, a co najmniej w części skarżącemu nałożoną na niego opłatę legalizacyjną; 2) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uznanie za prawidłowe nałożenie przez PINB w G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] na skarżącego opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł za dokonanie samowoli nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości S., gm. S., podczas gdy przepis art. 29 ust. 4 pkt 1 ppkt a) p.b. w brzmieniu dodanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw wskazuje, iż nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b., wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, których budowa wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wyłączeniem przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a zatem wyłączony został w tym przypadku w ogóle obowiązek ponoszenia opłaty legalizacyjnej i pozostawienie tego obowiązku skarżącemu stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości stron. Uzasadnienie skargi zawierało rozwinięcie szeroko postawionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, Sąd uznał, że organy wydając decyzje nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Kontrolowaną decyzją z [...] lutego 2021 r. Minister Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 odmawiającą umorzenia w całości oraz części opłaty legalizacyjnej (w wysokości 50 000,00 zł) ustalonej na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] lipca 2020 r. i jednocześnie rozkładającą płatność ww. opłaty na 100 miesięcznych rat. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 67a § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie bowiem do art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Wykładnia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. prowadzi do wniosku, że prawodawca wskazał na konieczność uwzględnienia podczas rozstrzygania wniosków w sprawie umorzenia zaległości podatkowych uznania administracyjnego. Treść tego przepisu wyznacza bowiem organom administracji publicznej kompetencję do podjęcia określonego rozstrzygnięcia w sprawie polegającej na obowiązku dokonywania wyboru między alternatywnymi i równoważnymi z punktu widzenia skutków prawnych rozstrzygnięciami. Są one zawarte wyłącznie w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Jeśli zatem jedna lub obie ze wskazanych w tych przepisach przesłanek, tj. interesu publicznego lub ważnego interesu podatnika, zostaną spełnione organ obowiązany będzie, na wniosek osoby zainteresowanej, do podjęcia decyzji w sprawie. Jeżeli natomiast żadna z tych przesłanek nie będzie spełniona organ obowiązany jest odmówić udzielenia ulgi. Wybór konsekwencji prawnych zdarzeń opisanych w dyspozycji normy wywiedzionej z przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. należy do uznania organów stosujących prawo (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2016 r., II FSK 2427/14, z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15). Użyte w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przy określeniu przesłanek umorzenia zaległości podatkowej, a z mocy art. 49c ust. 1 prawa budowlanego – także opłaty legalizacyjnej, zwroty normatywne – "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" – nie mają stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy występującego z wnioskiem o umorzenie opłaty legalizacyjnej. Są swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korektę błędnych decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2014 r., II FSK 1339/12, z 15 lutego 2018 r., II FSK 1765/17). W tak pojmowanym interesie mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. Z kolei, ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, ale także sytuacja ekonomiczna podatnika (por. wyrok NSA z 6 lutego 2018 r., II FSK 168/16). Ponadto, jak przyjmuje się w orzecznictwie, aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego, wnioskodawca musiałby wskazać przed organem na takie okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, a nie tylko spowodowały pewne okresowe trudności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1233/18, http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęte znaczenie zwrotów normatywnych ważnego interesu podatnika i interesu publicznego zakreśla więc zakres postępowania dowodowego, jakie organ powinien przeprowadzić w postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowej i opłaty legalizacyjnej. Zdaniem Sądu, organy rozpoznające sprawę, tak Wojewoda [...], jak i Minister Finansów, prawidłowo prowadziły postępowanie. Przeanalizowały szczegółowo sytuację majątkową skarżącego oraz wzięły pod uwagę stan majątkowy po to, aby w ten sposób ustalić podstawy do udzielenia ewentualnej ulgi (umorzenia) w zakresie opłaty legalizacyjnej, lub aby podjąć inne rozstrzygnięcie. Szczegółowy opis i wyliczenia (których Sąd nie będzie powtarzał) znalazły się na stronie 6 do 8 decyzji organu odwoławczego. W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy Prawa budowlanego obligują wszystkich rozpoczynających proces budowlany (w tym skarżącego) do przestrzegania norm w nim zawartych. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uwzględnił wszystkie kryteria obowiązujące przy jej wydawaniu, pozwalając tym samym ocenić przez Sąd, że decyzja odpowiada przepisom prawa. W szczególności, nie zaistniało w sprawie przekroczenie granic swobody uznania administracyjnego. Organy rozpoznające sprawę dysponowały wszechstronnie zebranym materiałem dowodowym obrazującym sytuację rodzinną, finansową i majątkową skarżącego. W konsekwencji, Minister zasadnie uznał, że ustalone w sprawie okoliczności nie stanowią dostatecznej i wystarczającej podstawy do podjęcia decyzji o umorzeniu w całości ustalonej opłaty legalizacyjnej. Co istotne, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, w kontekście zobrazowanej sytuacji skarżącego i jego rodziny, że istnieją podstawy do rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej na 100 miesięcznych rat. Co ważne w sprawie, z takim alternatywnym wnioskiem zwrócił się sam skarżący. Reasumując, w ocenie Sądu, organy dokonały prawidłowej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie naruszając przepisów prawa materialnego, procesowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a., jako że nie miała usprawiedliwionych podstaw